Παρασκευή 26 Φεβρουαρίου 2021

Girl of the Sun

 In her dreams

the snow melts

 

In her words

her eyes are illuminated

 

In her imagination

her hair is dancing

 

In her coming

the beaches are smiling

 

In her eyes

love is depicted

 

Yannis Politopoulos

Παρασκευή 19 Φεβρουαρίου 2021

Μνήμη του καλοκαιριού

Λιοπύρι αγγίζει

τα μάτια των παιδιών

 

Και στιγμιαία

ένα φιλί υπόσχεση δίνει

 

Με τη θέρμη της αγάπης

το κύμα ταξιδεύει τα όνειρα

 

Ώσπου λίγο φεγγαρόφωτο

σφραγίζει σφιχτά την αγκαλιά τους

 

Γιάννης Πολιτόπουλος

Παρασκευή 12 Φεβρουαρίου 2021

Η μορφή της αγάπης

 Κρυστάλλινα όνειρα

νοτίζουν τις νύχτες

 

Αστείρευτες σκέψεις

προετοιμάζουν τις μέρες

 

Τρυφερές επιθυμίες

στολίζουν τις αισθήσεις

 

Κανένας φόβος

δεν ηχεί στα χείλη

 

Μία πλήρης αγάπη

εκδηλώνει το φως της

 

Ένα γυμνό όνειρο

υλοποιείται τώρα

 

Γιάννης Πολιτόπουλος

Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου 2021

Η ασύγκριτη

            Στο τέλος ενός υπέροχου καλοκαιρινού δειλινού οι λιγοστές αναλαμπές του ήλιου χρωματίζουν με υπέροχα χρώματά το εξοχικό σπίτι της καστανόξανθης κοπέλας, το οποίο κοσμείται από την ίδια πάντα απαστράπτουσα παρουσία της.

Η κοπέλα έχει προσκαλέσει φίλους και φίλες προκειμένου να περάσουν μια αξέχαστη βραδιά εκεί. Κι εκείνοι έχουν όλοι τους τιμήσει την πρόσκληση, αφού ακόμη δεν έχει βρεθεί κανείς που να μη συμπαθεί αυτό το αξιαγάπητο κορίτσι.

Κάποια στιγμή στην αρχή της νύχτας, η κοπέλα για να ευχαριστήσει τους καλεσμένους της, κάθεται στο πιάνο.

Στα χέρια της το πιάνο ηχεί τόσο όμορφα. Ο ήχος του τους ταξιδεύει όλους. Με τις πρώτες κιόλας νότες η φαντασία όλων ταξιδεύει πάνω από την πραγματικότητα.

Η μουσική της κοπέλας ταξιδεύει τις ψυχές τους πάνω από μέρη μαγικά σαν σε όνειρο. Είναι γλυκός ο ήχος του πιάνου. Λες και κρύβει μιαν άυλη μαγεία.

Κάποιος που δε γνωρίζει την κοπέλα, θα μπορούσε να αναρωτηθεί: Μα είναι δυνατόν να προκύψει μαγεία από ανθρώπινα χέρια;

Φυσικά και μπορεί, αρκεί να είναι τα μαγικά χέρια της συγκεκριμένης κοπέλας. Γιατί κάθε νότα της είναι σαν βότσαλο, που πέφτει στη θάλασσα και ταράζει τα ήσυχα νερά. Κάθε έξαρση, κάθε ύφεση, είναι παρηγοριά στ’ αυτιά κάθε ευαίσθητης καρδιάς.

Τη στιγμή εκείνη κάθε πλάσμα της φύσης, ορατό ή αόρατο, έχει εστιάσει την προσοχή του στη μαγική μελωδία.

Κι όλοι φοβούνται πότε θα σταματήσει. Πότε τα χέρια της κοπέλας θα σηκωθούν από τα αρμονικά μαύρα και άσπρα πλήκτρα του πιάνου και θα πάψει ν’ ακούγεται η μελωδία.

Κι όμως αυτό δεν συμβαίνει. Η μελωδία συνεχίζει, όπως ακριβώς συνεχίζουν όλα τα όμορφα πράγματα στη ζωή της κοπέλας.

Η ηρωίδα μας δεν έχει παρτιτούρες. Χρησιμοποιεί αποκλειστικά το αλάνθαστο ένστικτό της, το οποίο μαγεύει τους πάντες.

Η μελωδία είναι τόσο τέλεια που κάποια στιγμή το ολόγιομο φεγγάρι κατεβαίνει το ίδιο να ακούσει τη μουσική λούζοντας με το φως του το πρόσωπό της κοπέλας μαγεμένο από την ομορφιά του ήχου. Τόσους αιώνες εκεί πάνω, λίγες φορές άκουσε το φεγγάρι ήχο τόσο αληθινό.

Ναι, πραγματικά, η μουσική της αποτύπωνε όσα δεν ήθελε να πει με λόγια. Τα συναισθήματα που «ακούγονταν» ήταν τόσο ξεκάθαρα, τόσο δυνατά, τόσο αληθινά.

Γιατί η κοπέλα αυτή είναι ιδιαίτερη. Είναι πολύ αληθινή η ίδια για τα δεδομένα του σημερινού κόσμου. Είναι ασύγκριτη και το γνωρίζει καλά αυτό το πολυταξιδεμένο φεγγάρι.

Και να σκεφτεί κανείς ότι η κοπέλα αυτή δεν είχε αγγίξει ακόμη την κιθάρα της, για να ακουστεί παντού το πιο όμορφο τραγούδι από τα χείλη της.

Γιάννης Πολιτόπουλος