Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2020

Days like these

What meaning must have

a locked cage

 

Which words can win

a lost key

 

Where breaths go for

a minute

 

Who destroys now

a passing beauty

 

How much more disappoints

can destroy an unknown enemy

 

We must remark

our silence

 

Yannis Politopoulos

Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2020

The visit

I traveled

to Paris

 

I went

to the cemetery

 

I found

her grave

 

I stood

in front of  her death

 

I felt

her thoughts

 

I dreamed

her text

 

And I gave

her name to my classroom

 

Marguerite Duras

of my writings

 

Γιάννης Πολιτόπουλος 

Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2020

Flying away

 A burning feeling

tracks her heart

 

A voltage dream

leaves her mind

 

But an uncensored text

improves her lightness

 

By a love exercise

she penetrates into love

 

Both her hands touch

the noisy path

 

She smells obviously

the certain of her life's spectrum

 

Yannis Politopoulos

Πέμπτη, 8 Οκτωβρίου 2020

Σύγχυση

Μας είπαν

ότι δεν είμαστε ασφαλείς

 

- γιατί πότε ήμασταν ; -

 

Μας είπαν

ότι δεν έχουν φάρμακο

 

- αλλά ποτέ δεν είχαν για όλους -

 

Μας είπαν

ότι φροντίζουν για εμάς

 

- πάντα το ίδιο λένε -

 

Ζούμε στον αιώνα

της απέραντης σύγχυσης

 

Και η σιωπή έπαψε κι αυτή

να είναι δυναμική απάντηση

 

Γιάννης Πολιτόπουλος

Παρασκευή, 2 Οκτωβρίου 2020

Ο Θρίαμβος

          Πριν αποπειραθεί να ενδημήσει στην ενδοχώρα του εαυτού του, ο άντρας άφησε μία σκέψη σε ένα παλιό πρόχειρο τετράδιο :

          «Ο θρίαμβος των συναισθημάτων αγγίζει κάθε φθινοπωρινή αναλαμπή των ονείρων της.»

          Όπως συνήθιζε από μικρό παιδί, ο άντρας αυτός περιπλανήθηκε τα πρωινά στους παράκτιους δρόμους της πόλης και τις νυχτερινές ώρες στη σύντομη φιλοξενία των μπαρ.

          Τη σκέψη του παλιού τετραδίου τη ξέχασε ξοδεύοντας πλήθος πνευματικών δυνάμεων σε πρόσκαιρες απολαύσεις, όπως αυτές στις οποίες αναλώνονται οι έφηβοι που βαριούνται να διαβάσουν.

          Αλλά ένα ηλιόλουστο μεσημέρι – γεγονός ασυνήθιστο για τη χρονική στιγμή στην περιοχή όπου έμενε – ο άντρας θυμήθηκε τη σκέψη εκείνη στο παλιό τετράδιο και τη ξαναδιάβασε καταλαβαίνοντας τώρα πως έπρεπε να ξαναβρεί τα συναισθήματά του, ώστε να μπορέσει να βρει έπειτα μία – στοιχειώδη έστω – ανταπόκριση.

          Γιατί συναίσθημα χωρίς ανταπόδοση είναι σα να ζεις μακριά από την ευαισθησία που αναζητάς στους άλλους,

          Έτσι, η σκέψη αυτή τον χαροποίησε και τώρα πια ήξερε τι έπρεπε να πράξει. Γι’ αυτό την επόμενη φορά που αντίκρισε μία κοπέλα που να τον ενδιαφέρει, της διηγήθηκε την ιστορία με τη σκέψη που είχε ξεχαστεί στο παλιό πρόχειρο τετράδιο. Αυτή η διήγηση έγινε μάλιστα η αφορμή ενός διαλόγου διαρκείας, ο οποίος επαναλήφθηκε αρκετές φορές ανάμεσα στον άντρα αυτό και στη γυναίκα του αυθεντικού ενδιαφέροντος.

          Κι είναι αλήθεια πως η γυναίκα αυτή είχε τη διαλεκτική βεβαιότητα μιας αστείρευτης ομορφιάς – στα μάτια του άντρα τουλάχιστον.

          Κάποια στιγμή μάλιστα η γυναίκα ζήτησε από τον άντρα να δει το συγκεκριμένο ξεχασμένο τετράδιο. Εκείνος υποκύπτοντας στη μόνιμη ομορφιά των χειλιών και των λέξεών της το έφερε ένα βράδυ στο μπαρ, στο οποίο επρόκειτο να περάσουν μαζί τις πρώτες ώρες μιας ακόμη ζεστής φθινοπωρινής νύχτας.

          Τόσο πολύ αυτή η γυναίκα αγάπησε αυτή τη μεταφορική σημασία της πρότασης, που συμπλήρωσε αυθόρμητα :

«μόνη πραγματικότητα τα όνειρά μας»

          Η κοινή ζωή της γραφής τους μόλις είχε ξεκινήσει. Η θέρμη του Φθινοπώρου θα συνεχιζόταν για πάντα στους μαγικούς δρόμους των κοινών βηματισμών τους.

Γιάννης Πολιτόπουλος