Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2020

Undressed of feelings

He learned

her desperate dream

 

He felt

her silent message

 

He dreamed

her anxious faith

 

By using his phone

he felt her breath

 

Suddenly a word

named her as

the woman of undressed feelings

 

Yannis Politopoulos

Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2020

Διαδοχικές ατέλειες

 

Τα γεγονότα

έρχονται απότομα

 

Τα όνειρα

φεύγουν νωρίς

 

Δε προλαβαίνεις

ούτε να τα νιώσεις

 

Οι σκέψεις

μοιάζουν πολύ άτσαλες

 

Οι λέξεις

τσαλακώνουν τη μνήμη

 

Δεν ανέχεσαι πια

καμία άλλη καθυστέρηση

 

Και η Γραφή

έγινε απλή κουστωδία

 

Γιάννης Πολιτόπουλος  

Τρίτη, 1 Σεπτεμβρίου 2020

Το φως του Σεπτέμβρη

             Δε λέει να αποκοιμηθεί το τελευταίο χαμόγελο της καλοκαιρινής φαντασίας κι ένα τραγούδι αμείλικτης χαράς προσεγγίζει τα χείλη της.

          Είναι πρωί ακόμη, όταν η πρώτη Φθινοπωρινή ηλιαχτίδα επιστρέφει στη μεθυσμένη ακόμη από το καλοκαίρι μνήμη της γυναίκας.

          Ο Σεπτέμβρης δεν έχει ξεχάσει πως οφείλει στη γυναίκα αυτή την επιβεβαίωση μιας μυστικής επιθυμίας της.

          Οι μήνες, αν κι ανθρώπινα δημιουργήματα, δε ξεχνούν όπως συμβαίνει με πολλούς ανθρώπους.

          Έτσι, μία στάλα βρόχινης μνήμης επισκέπτεται τη γυναικεία φαντασία κι αναλαμβάνει ρόλο καθοδηγητή της πορείας της στο Φθινοπωρινό μονοπάτι που ανοίγεται μπροστά της.

          Το γνωρίζουν άλλωστε, αν και το ξεχνούν, όλοι οι άνθρωποι πως οι εναλλαγές του Σεπτέμβρη μοιάζουν με τις πιο απρόσμενες εναλλαγές της ανθρώπινης ζωής.

          Καθώς πλημμυρίζει το μυαλό της με σκέψεις, η πρωταγωνίστρια μας αναδημιουργεί με τη φαντασία της όλη την καλοκαιρινή ιστορία που έζησε.

          Και πραγματοποιεί αυτή την ενέργεια, επειδή αναζητά μία δεύτερη ανάγνωση του προσωπικού της μυθιστορήματος.

          Γιατί όλοι οι άνθρωποι βιώνουν το προσωπικό τους μυθιστόρημα ακόμη κι αν δεν υπάρχει κανείς, για να το διαβάσει.

          Αφού η ίδια η ζωή δεν υπάρχει ολοκληρωτικά, παρά μόνο όταν μετοικήσει από δύο χείλη σε δύο αυτιά ή μάτια ανάλογα με το αν είναι προφορική ή γραπτή.

          Ενταγμένη σ’ αυτή την ανθρώπινη διαδικασία η πρωταγωνίστρια μας και συνεπαρμένη από το υπέροχο Φθινοπωρινό φως ανοίγει το Ραδιόφωνο, κλείνει τα βλέφαρά της και με τη φαντασία της αναδημιουργεί το πιο τρυφερό φιλί που θα μπορούσε να έχει αισθανθεί το καλοκαίρι που μόλις έχει αποτραβηχτεί στους ωκεανούς της ανθρώπινης μνήμης.

          Καμία άλλη πράξη δε συγκρίνεται μ’ αυτή παρά μόνο η πρώτη Ανοιξιάτικη σκέψη ενός παιδιού που φαντάζεται για πρώτη φορά το φιλί του στις καυτές ηλιαχτίδες του ήλιου.

Γιάννης Πολιτόπουλος