Παρασκευή 24 Απριλίου 2020

Απεριόριστο μήνυμα


Οι λέξεις μου ταξιδεύουν
από τα χείλη μου στα χείλη σας

Τα βλέμματά σας αγγίζουν
το βλέμμα μου

Οι σκέψεις μου αγκαλιάζουν
την ανάγνωσή σας

Τα όνειρά σας χαϊδεύουν
τη φαντασία μου

Μαζί γράφουμε
τον ποιητικό μας διάλογο

Μαζί διαλύουμε
τη σιωπή

Ανταλλάσοντας επισκέψεις
μειώνουμε τη λύπη των ημερών

Σεβόμενοι ο ένας τον άλλο
δημιουργούμε ξανά τον κόσμο

Μία λέξη να χαρίσει ο καθένας
και το μέλλον έρχεται

Γιάννης Πολιτόπουλος

Παρασκευή 17 Απριλίου 2020

Μια νεράιδα στις μέρες μας


Η συγκεκριμένη κοπέλα είναι πραγματικά εντυπωσιακή, έτσι λουσμένη στο ανοιξιάτικο φως. Όλοι λένε πως είναι πολύ όμορφη και πολύ ελκυστική. Εκείνη όμως δεν επιθυμεί να προβάλει μόνο τα εξωτερικά χαρακτηριστικά της.
Δεν την ενδιαφέρει να νιώθει ούτε όμορφη ούτε ελκυστική μόνο. Γιατί είναι κάτι περισσότερο από όλα αυτά.
Την ενδιαφέρει πρωτίστως η ζεστασιά των ανθρώπων. Πάντα ήθελε να βλέπει όλους τους ανθρώπους χαρούμενους. Και θα μπορούσε να κάνει τα πάντα γι’ αυτό. Της αρέσει να πηγαίνει κοντά τους, να ακούει τη σιωπή τους και να προσπαθεί να μαντέψει τι τους λείπει πιο πολύ και γιατί δε χαμογελούν.
Αυτός ήταν και ο λόγος που τις περισσότερες φορές στο πρόσφατο παρελθόν ένιωθε έξω από την εποχή της. Την εποχή του «εγώ». Συχνά κοιτούσε με απορία, σα μικρό παιδί, όσα συνέβαιναν  γύρω της. Δε μπορούσε να καταλάβει πώς γίνεται να βλέπεις ανθρώπους στεναχωρημένους, δυστυχισμένους και να μην κάνεις τίποτα γι’ αυτό. Να μη νοιάζεσαι.
Τα βράδια έπεφτε στο κρεβάτι της και φανταζόταν. Φανταζόταν πως έφτιαχνε τυρόπιτες και τις πήγαινε σε μια γριούλα της γειτονιάς  που δεν είχε κανέναν να της προσφέρει κάτι. Ή ονειρευόταν πως πήγαινε και ψώνιζε στο Σούπερ – Μάρκετ και τα άφηνε στην πόρτα εκείνης της οικογένειας που έμενε απέναντι, για την οποία ήξερε πως τα έβγαζε πέρα πολύ δύσκολα.
Ύστερα προσπαθούσε να σκεφτεί ποιον γνωστό της θα μπορούσε να γνωρίσει σε κάποια γνωστή της. Και φανταζόταν πως θα ερωτεύονταν τρελά και θα ζούσαν ευτυχισμένοι. Και πως δε θα ήταν πια μόνοι, κάτι που δεν άντεχε ούτε να το σκέφτεται.
Έκανε εκατοντάδες τέτοιες σκέψεις που όλες κατέληγαν στην ίδια εικόνα: στο χαμόγελο στα χείλη των ανθρώπων. Δεν ήθελε να της το αναγνωρίσουν ούτε να ξέρουν ότι εκείνη ήταν η αιτία για μία φωτεινή στιγμή στη ζωή τους. Δεν την ενδιέφερε το αντάλλαγμα. Την ικανοποιούσε απλώς η σκέψη ότι θα μπορούσε να προσφέρει την ευτυχία με κάποιο τρόπο.     
Δεν τολμούσε όμως να μιλήσει σε κανέναν για όλα αυτά. Ήξερε πως θα την κοροϊδέψουν, θα την αποδοκιμάσουν, θα της κολλήσουν διάφορες ταμπέλες με μπόλικη δόση ειρωνείας. Αισθανόταν αμήχανα, όταν τη ρωτούσαν : «μα τι σκέφτεσαι επιτέλους; πού έχεις χαθεί;». Ένιωθε αμήχανα, γιατί δε μπορούσε να πει την αλήθεια.
Όχι μόνο οι νύχτες της αλλά και οι μέρες της ήταν πλέον γεμάτες από τέτοιες σκέψεις.
Η εποχή που ζούσε δε σήκωνε νεράιδες. Όμως εκείνη προσπαθούσε. Προσπαθεί πολύ κάθε μέρα.
Κι είναι καλό να θυμόμαστε πως μια νεράιδα είναι αδύνατο να ηττηθεί στο τέλος.
Γιάννης Πολιτόπουλος

Παρασκευή 10 Απριλίου 2020

Ανοιξιάτικη έμπνευση

          Ο ήλιος είχε ήδη μεσουρανήσει, όταν εκείνος κάθισε στη βεράντα, για να επιχειρήσει μία πρωτογενή αλλά και αγαπημένη συνάμα διαδικασία γραφής.
          Έγραφε πάντα στο χέρι, όταν επρόκειτο για κάτι ολοκαίνουριο ή για κάτι το οποίο υπερέβαινε την υφή μιας απλής καθημερινής εργασίας ή σημείωσης.
          Για μία τέτοια στιγμή επρόκειτο και τώρα, καθώς ήταν καθισμένος απέναντι στο χορό των ανοιξιάτικων ηλιαχτίδων, οι οποίες αποτελούσαν πάντα, ούτως ή άλλως, μία από τις πιο κυριαρχικές εμπειρίες έμπνευσης.
          Λίγες στιγμές αφότου είχε ξεκινήσει το ταξίδι του στις ακρογιαλιές της περιπλάνησης της γραφής του, μία φωνή διέκοψε προσωρινά την ένωση της σκέψης του με τη γραφή, στην οποία σχεδόν αυτόματα επιδίδονταν το χέρι του.
          Από κάποιο από τα δωμάτια της απέναντι πολυκατοικίας μία φωνή τάραζε την απαραίτητη για τη γραφή αρμονία των στιγμών αυτών, των ούτως ή άλλως σημαντικών για τη ζωή του.
          Φυσικά δεν έφταιγε η φωνή, αφού τα χείλη από τα οποία πήγαζε, δε μπορούσαν να γνωρίζουν πως σε κάποιο διπλανό μπαλκόνι μία εκδοχή γραφής ήταν σε εξέλιξη.
          Κι όμως αυτή η απροσδόκητη διακοπή υπήρξε ακριβώς το εφαλτήριο, για να δημιουργηθεί ένα ολοζώντανο κείμενο.
          Άλλωστε, είναι σχεδόν βέβαιο ότι οι πιο πρωτότυπες γραφές γεννιούνται από την παρεμβολή του τυχαίου στοιχείου.
          Γι’ αρκετή ώρα η φωνή συνέχιζε το άτεχνο ταξίδι της στο χώρο της εναέριας γειτονιάς παρασέρνοντας και τη γραφή.
          Μόνο που η γραφή σταμάτησε, όταν η φωνή επέστρεψε στη σιωπή της αγνοώντας πως είχε συμβάλει με εντελώς τυχαίο τρόπο στη δημιουργία ενός πεζού κειμένου.
          Έτσι, απέμεινε το κείμενο μοναχικό, τουλάχιστον ως τη στιγμή που κάποιος θα συνέβαινε να το διαβάσει.
          Σε κάθε άλλη περίπτωση, το κείμενο θα είχε απλά προστεθεί στη σωρεία των κειμένων, ποιητικών και πεζών, τα οποία καθημερινά παραμένουν σε κάποιο θύλακα γραφής αναμένοντας μέσα στην αβεβαιότητα το μεσουράνημά τους.
          Διότι, αυτή είναι η τύχη της περιπέτειας της γραφής, η οποία υπαγορεύεται από άπειρους λόγους κι έχει πλήθος επιδράσεων τόσο όταν συλλαμβάνεται όσο κι όταν μορφοποιείται και με κάποιο τρόπο εκδίδεται στο κοινό.
Γιάννης Πολιτόπουλος

Παρασκευή 3 Απριλίου 2020

We are all together


Everything that didn’t manage
centuries of history

Everything that couldn’t do
all the inventions

Everything that all wars
didn’t succeed

A small enemy
did it

The death of so many innocent people
did it

But this virus made us
be as one

It will be worse
 than all these deaths
to lose the opportunity

We are all together,
we are all in pain,
we are all brothers

Let’s be united,
 life loves us,
life is waiting for us

We are the future

Yannis Politopoulos