Παρασκευή 31 Ιανουαρίου 2020

Η αναδυομένη


          Στον καθρέπτη το πρόσωπο του νεαρού εραστή ήταν εκθαμβωτικό, έτσι όπως ο αέρας ανακάτευε τα κοντά μαλλιά του και το χλωμό φως του φεγγαριού φώτιζε τα μάτια του.
          Στρίβοντας το τιμόνι με μία κίνηση σχεδόν αιφνιδιαστική, το μικρό μαύρο αυτοκίνητο πήρε το δρόμο προς τη θάλασσα. Ήταν ερημιά. Ψηλά δέντρα ορθώνονταν δεξιά κι αριστερά κι άφηναν τον αέρα να παίζει με τα φύλλα τους. Ακουγόταν η θάλασσα στο βάθος να αναστενάζει με χαμηλές αναπνοές.
          Εκείνος είχε στα χείλη του ένα μόνιμα όμορφο χαμόγελο. Όπως οδηγούσε, έστρεφε μερικές φορές το βλέμμα του και κοίταζε τον ορίζοντα.
          Ξαφνικά, άκουσε μία άγνωστη μαγική θηλυκή φωνή να του λέει: «Να ακολουθείς πάντα το φεγγάρι!»
          Εκείνος έστριψε αμήχανος μα και γοητευμένος. Τη θέση των δέντρων πήραν τώρα απότομοι βράχοι, που βρίσκονταν από πάνω του απειλητικά.
          Η θάλασσα ακούστηκε καθαρότερα.
          Σε λίγο μία θηλυκή μορφή, εξόχως κι αμετακλήτως όμορφη, φανερώθηκε μπροστά στα μάτια του. Ο νεαρός μοναχικός εραστής σταμάτησε κι έσβησε τη μηχανή του αυτοκινήτου. Τέντωσε τα χέρια του πίσω από την πλάτη του και χαμογέλασε σα να περίμενε κάτι. Κάτι άγνωστο, κάτι απροσδιόριστο.
          «Έφτασες στο τέλος του κόσμου», ακούστηκε και πάλι η μυστηριώδης θηλυκή φωνή ταράσσοντας τη νηνεμία της στιγμής, τη γαλήνη της ζωής του.
          Ο νεαρός εραστής πήρε ένα τσιγάρο και το άναψε. Τα κύματα έσπαζαν κατάλευκα στην ακρογιαλιά των βράχων. Ο αέρας μύριζε αλμύρα.
          Την είδε τότε να βγαίνει μέσα από τα κύματα, σα να γεννιόταν εκείνη τη στιγμή από αυτά τα ίδια τα θαλασσοδαρμένα κύματα. Την αναγνώρισε αμέσως. Ήταν η κοπέλα της ομορφιάς της γυμνής θάλασσας των πόθων.. Η αναδυομένη ομορφιά που ποτέ του δεν είχε καταφέρει να τον ερωτευθεί.
          Παράξενες γαλάζιες πέτρες στόλιζαν τα μαλλιά της, που άστραφταν εκτυφλωτικά, καθώς φαινόταν το φεγγάρι να πέφτει πάνω τους.
          Ο νεαρός ανέβηκε τους βράχους και πλησίασε. Εκείνη ήταν ντυμένη με ένα μακρύ άσπρο φόρεμα, το οποίο γλιστρούσε στην άμμο.
          Την κοίταζε άναυδος. Ήταν τόσο όμορφη όσο ποτέ του δεν είχε αντικρύσει γυναίκα. Έμοιαζε να την σπρώχνει ελαφρά ο αέρας.
          Όλο πλησίαζε κι όλο έφευγε, ξεμάκραινε στην απεραντοσύνη της θάλασσας.
          Αλλά ο νεαρός εραστής δε μπορούσε να την αγγίξει. Γιατί εκείνη είναι άνεμος και ο άνεμος του έρωτα δε φυλακίζεται ποτέ χωρίς υποσχέσεις.
Γιάννης Πολιτόπουλος

Παρασκευή 24 Ιανουαρίου 2020

Η έκπληξη

    Όταν το μελαχρινό αγόρι χτυπάει για πρώτη φορά την πόρτα του ξανθού κοριτσιού, είναι σχεδόν έξι το απόγευμα. Ο χειμώνας επιβεβαιώνει κάθε στιγμή την κυριαρχία του. Το έδαφος είναι υγρό και κρύο κάτω από την άσφαλτο. 
    Ενώ ο ήλιος μόλις έχει κρυφτεί, οι φανοστάτες ανάβουν κατά μήκος της λεωφόρου.  Το αγόρι πραγματοποιεί μιαν επίσκεψη απροσδόκητη. Για να το αποφασίσει, πέρασαν δύο χρόνια σχεδόν! Φορά ένα αδιάβροχο όχι και πολύ ικανό να τον προστατέψει από την υγρασία κι από τον αέρα που σηκώνει τα πράγματα στους δρόμους. Σχεδόν αποφασισμένο το αγόρι τρίβει τα χέρια περιμένοντας να έρθει κάποιος να του ανοίξει.    
     Είναι μία σχεδόν μηχανική κίνηση, μια κίνηση που δεν έχει καθόλου να κάνει με το κρύο του τέλους αυτού του απογεύματος. Η υπερβολική ποσότητα αέρα που ρουφάει από το άγχος, του καίει το στήθος. Το πρόσωπο που ανοίγει είναι πράγματι η αναμενόμενη κοπέλα. Εκείνη φοράει τις πιτζάμες της, τεράστιες παντόφλες και δείχνει ατημέλητη στο πρόσωπο και στα μαλλιά της. 
      Η κοπέλα νιώθει τη μεγαλύτερη έκπληξη της ζωής της. Την εντυπωσιάζει το απρόσμενο θάρρος του αγοριού. Και βλέπει αμέσως μπροστά της μια λάμψη που μόνο στην έκπληξή της μπορεί να αποδοθεί. Η κοπέλα καθυστερεί να τραβήξει το βλέμμα της από το βλέμμα του αγοριού, που για πρώτη φορά της φαίνεται τόσο καθάριο. Καθυστερεί να του κάνει νόημα να περάσει μέσα στο σαλόνι, καθυστερεί να του μιλήσει, καθυστερεί όπως καθυστερεί σε πολλά πράγματα στη ζωή της.    
       Καθυστερεί και καθυστερούν μαζί. Καθυστερούν το αναπόφευκτο. Καθυστερούν την ένωση ή την απόδραση από τις υπάρχουσες ζωές τους. Καθυστερούν το φιλί, τη μόνη κίνηση που θα μπορούσε να τους δείξει αν πρέπει να καθυστερούν ή αν χρειάζεται να βιαστούν, για να συναντήσουν την πανδαισία του πρωταρχικού φιλιού των χειλιών τους.
        Καθυστερούν να αγγίξουν ο ένας τις αποφάσεις της άλλης κι αντιστρόφως, για να βρουν επιτέλους αν απουσιάζουν ανεξήγητα από μια σχέση που ζητά καλό σκηνοθέτη κι όχι έμπειρους πρωταγωνιστές.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Παρασκευή 17 Ιανουαρίου 2020

Togetherness


Your look
is a verb of passion

Your smile
is a sentence of tomorrow

Your thought
is a step to the future

Right now
you are the poem

In front my eyes
a theatrical relationship
brings harmony to our souls

Your words
are more than a step ahead
- is a title for my poem -

Yannis Politopoulos

Παρασκευή 10 Ιανουαρίου 2020

Ο Χειμώνας στο βλέμμα της


Κρύο είχαν προαναγγείλει
οι ειδικοί

Βροχές έπεφταν διαρκώς
στα μαλλιά της

Χιόνι πάγωνε αμετανόητα
τα βήματά της

Συννεφιά πλημμύριζε
τα όνειρά της

Μα σαν την ταξίδεψε
στο βλέμμα του
καλοκαίρι έγινε το φιλί της

Και στην αγκαλιά
των χεριών τους
βρήκε χώρο ν’ ανασάνει κι ο καιρός

Γιάννης Πολιτόπουλος

Τετάρτη 1 Ιανουαρίου 2020

Ποιητική γνωριμία


Πολλά ταξίδια στα βιβλία άντεξε
πάνω στις παλάμη του

Άπειρες λέξεις χάρισε άφοβα
στο βραδινό βλέμμα της

Με τρυφερά ποιήματα ναύλωσε
τις λευκές σελίδες του

Κι ένιωσε το αυθεντικό φιλί του
να χαϊδεύει το μέλλον της

Στη τσάντα με τα όνειρά της υπήρχαν
οι στιγμές των χειλιών του

Διαρκώς έτοιμος ένιωθε να φορέσει
τα φιλιά των φράσεών της

Σαν τα παιδιά μιας γυμνής Ποίησης
που τους ένωσε για πάντα

Γιάννης Πολιτόπουλος