Παρασκευή 31 Μαΐου 2019

My teachers

Every morning
in the depth of mind
words feel their hearts

Every afternoon
in a new book
the eyes see their message

Every thought of mine
every teach of my lips
have their love

They loved me
like parents
and I love their memory
like a child

Yannis Politopoulos

Παρασκευή 24 Μαΐου 2019

Η αδρεναλίνη ενός φιλιού

          Παράξενη μέρα κυλά στην προέκταση των βλεμμάτων τους κι ακόμη και η δυσδιάκριτη επιθυμία του ερχομού αργεί να μετατραπεί σε χάδι.
          Ασυνήθιστα έρημη η ταλάντευση των βλεφάρων εδράζει στο φως τη μαγεία του ασυντέλεστου.
          Σπινθήρες επερχόμενων φιλιών διανοίγουν τις αγκαλιές και στιγμιαία το ψήγμα ενός κλάματος δακρύζει αψηφώντας τα μυστικά της νιότης.
          Μικρή λύπη σταλάζει τη λήθη της στο αμιγές  δάχτυλο μιας ενωμένης φαντασίας.
          Σαν από χιλιετίες κρυμμένη βαθιά στα χείλη, η επιθυμία ενός φιλιού πραγματώνεται προσθέτοντας ανθρώπινη υπόσταση στη γραφή που πρόκειται να στεγάσει τον έρωτα δύο ανθρώπων που ήδη μεσουρανεί.
          Με ήχους γλυκών λέξεων το μοναδικό φιλί προετοιμάζει τον ερχομό του.
Γιάννης Πολιτόπουλος

Παρασκευή 17 Μαΐου 2019

Rain of sunbeams

My visitors are
my open book

My visitors are
my warm summer

My visitors are
my tree of feelings

Every time they read
a memory turns into life

And life goes on
to their blog land

Like a rain of sunbeams,
of photos, of poems

Yannis Politopoulos

Παρασκευή 10 Μαΐου 2019

Προσδίδοντας νόημα

Κάποιες στιγμές
στο ημερολόγιο της ζωής
εγγράφεται ένας άνεμος
επαίτης των συνειρμών

Και τότε η μνήμη
εξακοντίζεται στο μέλλον
ποθώντας τις λέξεις
που έρχονται στα χείλη

Κι αλήθεια φέγγει
η μεσίστια φτωχή σημαία
που ταλαντεύει τη μνήμη
αναδημιουργώντας το παρόν

Γιάννης Πολιτόπουλος

Παρασκευή 3 Μαΐου 2019

Η απήχηση του πόθου

Με τη μεσημβρία του πνευματικού ήλιου να διαχέεται στον ορίζοντα η γυναίκα ενθρόνισε στην απάνεμη ακρογιαλιά της μνήμης της τη μορφή του.
Κι εξακολουθεί να εξακοντίζεται στο προσκήνιο των πόθων της η μεσίστια εναλλαγή του αντρικού φιλιού.
Όπως τότε δηλαδή, που παιδί ακόμη η γυναίκα αυτή εναπόθεσε στη προκυμαία του βλέμματός της τη προσμονή ενός φιλιού.
Κι από τη στιγμή εκείνη εξακολουθεί ν’ αναζητά τη πραγμάτωση του πιο διαυγούς πόθου της στο απρόσμενο βλεφάρισμα μιας ερωτικής συνάντησης.
Γεγονός που συμβαίνει επαναλαμβανόμενα τα καλοκαίρια της νιότης της αγκαλιά με τη βεβαιότητα μιας αγάπης που υπερβαίνει κάθε συνηθισμένη εκδοχή.
Ώσπου το χέρι ενός άντρα έλκει δυνατά το γυναικείο παρόν προς τη πνευματική αυγή ενός απίστευτου έρωτα.
Ακριβώς δηλαδή όπως συμβαίνει και με όλους, όσους διαβάζουν με αγάπη τη λογοτεχνική απόδοση των πιο εσωτερικών σκέψεών τους.

Γιάννης Πολιτόπουλος