Πέμπτη, 21 Δεκεμβρίου 2017

The spirit of touch

The road is coming
through the sunlight

The thought is running
by its sound

The dream is coming
from a better feeling

Our eyes can not
feel the spirit

Only by a touch
or a breath
our future can kiss
our lips

As it happens
right now
by the moment of your coming
to the heart of my poem

Yannis Politopoulos

Πέμπτη, 14 Δεκεμβρίου 2017

Η γραφή της αγάπης

          Η διαρκής αλλά και διαρκώς ανανεωμένη γραφή την αγαπούσε ιδιαίτερα από τότε που παιδί ακόμη το όμορφο βλέμμα της διασπάθισε το μέλλον της ομορφιάς της.
          Κυρίως τις λιγοστές στη ζωή της μελαγχολικές στιγμές του τέλους κάθε Φθινοπώρου.
          Γιατί ένα κορίτσι με απαράμιλλο όνομα και πηγαία ομορφιά, έχει διαρκώς στην απεραντοσύνη των συναισθηματικών ακρογιαλιών της τη βεβαιότητα μιας απαράμιλλης φυσικής ομορφιάς.
          Όπως το γαλανό εκείνο απόγευμα που ένα αγόρι επιθυμούσε να την κάνει ποίημα, για να μπορεί να την έχει μαζί του κάθε στιγμή.
          Και το αγόρι αυτό με το αισθαντικό ύψος, το έγραψε το ποίημα με το μολύβι που εκείνη του είχε χαρίσει.
          Το αγόρι μάλιστα καρφίτσωσε το ποίημα στο γραφείο του δωματίου του πριν καν της το δώσει, ώστε να διατηρεί την αγάπη τους ζωντανή για κάθε στιγμή που βρίσκονταν μακριά από το ήρεμο βλέμμα της.
          Το ποίημά του – κι είναι αλήθεια πως αυτά τα προσωπικά ποιήματα αξίζουν πιο πολύ κι από Νόμπελ – μιλούσε για την κοπέλα και την άμετρη ομορφιά της.
          Η ίδια η τέχνη της γραφής το απόλαυσε πριν κι από την ίδια:

Τα μεταξένια χείλη των ονείρων της
είναι πηγές ήλιου

Τα παιχνιδίσματα των φωνών της
είναι ακρογιαλιές φωτός

Τα απλωμένα χέρια της
είναι νεράιδες της θάλασσας

Κι όσο για το μικρό ποτάμι
αυτό είναι η χαρά που φιλά τα χείλη της

          Κι έμελε από τα χέρια του αγοριού αυτού το ποίημα να περάσει στα αγκαλιασμένα χέρια της κοπέλας κι από εκεί για πάντα στη θερμή θάλασσα των εφηβικών προσδοκιών της.
          Αφού τα όνειρα της κοπέλας είναι ποιήματα τοποθετημένα με απόλυτα γεωμετρική ακρίβεια στην καρδιά των γλυκών αναμνήσεών της.
          Αφού στην πρακτική εκδοχή των γνώσεών της προστίθεται καθημερινά και η με μαθηματική ακρίβεια αναζήτησή της ποιότητας του συναισθηματικού της κόσμου, του γεμάτου από φυσικές προσδοκίες.
          Κι έτσι η γραφή ποιητεύει στα όνειρά της.
Γιάννης Πολιτόπουλος

Τετάρτη, 6 Δεκεμβρίου 2017

The immigrants

The man
has no money

The woman
has no job

Their child
has no school

But

They
have a kiss

They
have a touch

And mainly

They believe
in love

Then suddenly

A couple from the planet
of love
gives  them everything

A couple
from another galaxy
call them brothers

And a new Sun
more big
shines love for them

Yannis Politopoulos

Τετάρτη, 29 Νοεμβρίου 2017

The return

Through
her eyes

Through
his lips

A little feeling
begins to live

People call this feeling
love

It's not just
a reality

It is the feeling
the real reality
of love

When we love
one another
life returms at its planet again

Yannis Politopoulos

Τετάρτη, 8 Νοεμβρίου 2017

Το σχήμα της σκιάς

Χειμωνιάτικο βράδυ. Μικρό δωμάτιο παλιού σπιτιού με παράθυρο προς τη θάλασσα. Δεξιά στη γωνία, ένα παλιό κρεβάτι στρωμένο με ένα λευκό σεντόνι. Απέναντι, κάτω από το μεγάλο σκονισμένο καθρέπτη ένα μικρό κομοδίνο. Επάνω σ’ αυτό ένα κερί σβηστό. Σκοτάδι. Μια γυναίκα, νέα και όμορφη, με άσπρο φόρεμα, είναι ξαπλωμένη στο κρεβάτι. Ησυχία. Ξαφνικά, μια λουρίδα φεγγαρίσιου φωτός φωτίζει ελαφρά το δωμάτιο. Σε λίγο το φως μετατρέπεται σε φωνή.
Λέει:
«Τότε, τη μέρα που σε έλουζε ο ήλιος στην αμμουδιά και η χρυσή καλοκαιρινή άμμος ήταν ένα χάδι στο βρεγμένο κορμί σου. Τότε,  που είχες δυο στήθη κόκκινα και χείλη ερωτευμένα με τις ηλιαχτίδες. Θα το θυμάσαι που ήσουν ξυπόλητη, ντυμένη με ένα χαμόγελο αθανασίας. Ένα πρόσωπο καθάριο, αδιαίρετο. Πρέπει να θυμάσαι το γαλάζιο ουρανό που έμενε άφωνος από τη νοτισμένη παρουσία σου. Τότε, τη μέρα που κι ένα τυχαίο άγγιγμα ήταν μια επαλήθευση της αιωνιότητας.»
Στο άκουσμα του λόγου αυτού η όμορφη γυναίκα ανοίγει τα μάτια. Ανασηκώνεται και κάθεται στο κρεβάτι με τα μάτια στραμμένα προς το φως που μιλά.
Για λίγο γίνεται σιωπή.
Έπειτα, το φως συνεχίζει το μονόλογό του:
«Θυμάσαι κι εκείνο το λόγο που σου είχε ψιθυρίσει ένας γέρος ψαράς με άσπρα γένια; Έλεγε πως γνώριζε πολλά. Πως πολλά είχε δει στη ζωή του. Όμως τίποτα σαν τα μάτια σου. Τα μάτια σου – έλεγε – είναι  σαν το βυθό της θάλασσας. Ταλαντεύονται από το ίδιο χαμόγελο. Βαθιά μέσα τους ανακαλύπτει κανείς ένα κοράλλι και τις φωταψίες των γυμνών ονείρων. Τα μάτια σου, έλεγε, είναι η ίδια η απεραντοσύνη. Το γλαυκό των οριζόντων.»
Η γυναίκα ακούει προσεχτικά τα μαγευτικά λόγια του φωτός. Ανασηκώνει τα χέρια της. Τα φέρνει στο πρόσωπό της με μία κίνηση θηλυκά απαλή. Αγγίζει ελαφρά τα μάτια της. Για λίγο μόνο. Έπειτα κατεβάζει τα χέρια. Φαίνεται πως θα ήθελε να μιλήσει. Να μιλήσει προς αυτή την άγνωστη φωνή που ακούγεται από την ουράνια θάλασσα και που χαϊδεύει όλη την ύπαρξή της. Τα χείλη της όμως μοιάζουν να αρνούνται. Η γυναίκα εγκαταλείπει την προσπάθεια.
Ακούει ξανά τη φωνή να λέει:
«Κι εκείνον το νεαρό με τις δυνατές πλάτες και τα σκισμένα από την αρμύρα χείλη τον θυμάσαι; Που ώρες ολόκληρες καθόταν πάνω στον ψηλό βράχο και σε κοιτούσε με μάτια διάπλατα, σα να ήσουν ένα θαύμα. Ένα απροσδόκητο καλοκαιρινό θαύμα. Θυμάσαι τι έγραψε κάποιο απομεσήμερο στην άμμο; Εκείνα τα λόγια που το κύμα δεν έσβηνε ποτέ τα δειλινά;»

«Ο έρωτας έχει το σχήμα της σκιάς σου.»

Στο άκουσμα της πρότασης αυτής η γυναίκα σηκώνεται από το κρεβάτι. Περπατά πάνω – κάτω μέσα στο δωμάτιο. Είναι γυμνόποδη. Τα λευκά της πόδια γυαλίζουν στο φεγγαρόφωτο. Ένα χαμόγελο απλώνεται στα χείλη της. Σταματά στη μέση σχεδόν του δωματίου ζώντας μία ευτυχία ανεκδιήγητη.
Η ζωή της καθρεπτίζεται στο ομιλόν φεγγαρόφωτο αποκτώντας μια καινούρια διάσταση, την οποία αδυνατεί να αποτυπώσει ο καθαρός πια καθρέπτης του δωματίου.

Γιάννης Πολιτόπουλος 

Πέμπτη, 26 Οκτωβρίου 2017

Woman and Man

                                          W riting
                                          o n a
                                          m iracle that
                                          a rrives
                                          n ear everything

                                                  end

                                           M ainly
                                           a s the
                                           n ature of touching

                                               reflex love

                                           Yannis Politopoulos

Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017

Η ενθρόνιση του Λόγου

   Το μεγαλεπήβολο σχέδιο του νεαρού αγοριού είχε ήδη εδραιωθεί στις μύχιες περιοχές της σκέψης του πριν ακόμη κι από την πρωτόφαντη εμφάνιση του κοριτσιού.
   Ήταν ένα είδος σύμπλευσης του Λόγου με τη σύζευξη σκέψης και πρόθεσης.
   Κι αυτή ακριβώς η ενεδρεύουσα συναισθηματική ώθηση δημιούργησε την απαραίτητη ηγεμονική επιθυμία της συναπάντησης αγοριού και κοριτσιού.
   Καθώς από την πρώτη τους συνάντηση όλη η υφή της διαφαινόμενης ένωσής τους εδραιώθηκε στη μοναδικότητα ενός συναισθήματος που σαν από πάντα ενείχε στις εκδηλώσεις του την απόλυτη μοναδικότητα.
   Κι έμοιαζαν αυτοβιογραφούμενες οι συναθροίσεις τους και μάλιστα ενέχουσες τη δυνατότητα τοποθέτησης ενός απλού αλλά στιβαρού χώρου γραφής, ικανού να εμπεριέχει ακόμη και τις πιο απροσδόκητες συμπεριφορές.
   Αφού όλες οι ανθρώπινες ψυχικές εκδοχές γνωρίζουν πως η αυθεντικότητα μιας αγάπης δύναται να ερμηνεύει ακόμη και το άμεσο μέλλον.

Γιάννης Πολιτόπουλος      

Παρασκευή, 29 Σεπτεμβρίου 2017

Parthenogenesis

Tomorrow
I will breathe your love

Tomorrow
I will touch your heart

Tomorrow
I will kiss your words

Until then
I dream your tenderness

And suddenly
your hand creates love

There is no silence
anymore

There is no fear
anymore

There is no past
anymore

Because your touch
destroys any enemy

People, look
the kiss gives birth to a future
with no history at all

Yannis Politopoulos

Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2017

Η κοπέλα της μοναδικότητας

    Από την απίστευτη εκείνη στιγμή που – μικρή ακόμη – η κοπέλα με τα μαύρα μαλλιά περιήλθε υπό την απεριόριστη προστασία της ομορφιάς, τα στοιχεία της φύσης την αγάπησαν με κάθε τρόπο.
    Ο αέρας ταξιδεύει το βλέμμα της σε κάθε εκδοχή της περιβαλλοντικής αλλά και της έντεχνης ομορφιάς.
    Το νερό διαμοιράζει τα λόγια της σε κάθε διαχρονικό ταξίδι στους ωκεανούς της αγάπης.
    Η φωτιά μετακινεί τους πόθους της προς την κατεύθυνση της πιο ιστορικής ανάμνησης που πρόκειται να βαπτίζει με ομορφιά την πρώτη ερωτική τρικυμία των εφηβικών συναισθημάτων.
    Η γη μετατρέπει τις ατέλειες των εδαφών της προκειμένου να βαδίζει εκείνη άνετα κρατώντας με χάρη τη σημαία της αγνότητας των συναισθημάτων.
    Το φως έλκει κάθε χαμόγελό της αναδεικνύοντας πως και η προσωρινότητα διαθέτει στα μύχια των δευτερολέπτων της μία απίστευτα σπουδαία αίσθηση επίδρασης στην ανθρώπινη νόηση.
    Γιατί είναι ενυπόγραφη από χέρι θεού η ομορφιά που προσδίδει αξία σε κάθε εκδοχή ζωής.


Γιάννης Πολιτόπουλος      

Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017

Το φως των αστεριών

   Κάτω από τη μονοκρατορία της σιωπής του ο άντρας με τα αστείρευτα μάτια ξεκίνησε να περπατά κατά μήκος της παραλίας αγνοώντας κι ο ίδιος τι ακριβώς αναζητά.
   Ίσως ένα κύμα διαίσθησης είχε ενθρονίσει στη ζωή του την απεραντοσύνη μιας αβεβαιότητας, ικανής να πλήττει ακόμη και τις πιο μύχιε σκέψεις του.
   Άξαφνα η ζωή του φωτίστηκε στη νοητή προέκταση του βλέμματός του από χιλιάδες αστέρια, το φως των οποίων λειτουργούσε πάντα στη ζωή του ως σημείο εκκίνησης της πιο αληθινής φαντασίας.
   Ο άντρας άπλωσε τα νοητά χέρια του ψυχικού βλέμματός του και ενθρόνισε στη σκάλα του μέλλοντός του την πρωτόλεια σκέψη των αναζητήσεών του.
   Με τα χείλη του την εμφύσησε στον εναέριο κόσμο των αστεριών, απολύτως βέβαιος ότι μία άλλη αδερφή ψυχή θα τη συναπαντήσει. Το αποτέλεσμα το άφησε στην αέναη δικαιοδοσία του φωτός των αστεριών.
   Κι ήταν, όπως εξάλλου είναι και σήμερα, απολύτως πεπεισμένος πως θαύμα δίχως τον άνθρωπο δε γίνεται.

Γιάννης Πολιτόπουλος  

Τετάρτη, 6 Σεπτεμβρίου 2017

Η μοιραία συνάντηση

Συνέβη στη ζωή της γυναίκας, όταν εκείνη δεν το περίμενε. Συνέβη απροσδόκητα, όπως συμβαίνουν συνήθως τα γεγονότα που καθορίζουν τη ζωή των ανθρώπων. Γιατί όλοι  βιώνουν το αναπάντεχο εξαιτίας της θνητής ύπαρξής τους.
Στη γυναίκα αυτή συνέβη να γίνει το πρόσωπο της γραφής ενός συγγραφέα.
Όλα συνέβηκαν, όταν η γυναίκα βρέθηκε στο αεροδρόμιο Kennedy της Νέας Υόρκης πηγαίνοντας προς το Λος Άντζελες.
Καθώς περίμενε υπομονετικά την πτήση της απολαμβάνοντας έναν καφέ, την είδε για πρώτη φορά ο συγγραφέας που τυχαία είχε βρεθεί στον ίδιο χώρο ψάχνοντας κάτι να τον εμπνεύσει, γιατί είχε πολύ καιρό να γράψει.
Κι όταν το βλέμμα του έπεσε πάνω στη γυναίκα αυτή, οι φλέβες του δεξιού χεριού του άρχισαν να χτυπούν όσο ποτέ άλλοτε στο παρελθόν. Γιατί η γυναίκα αυτή ήταν μοιραία έχοντας μία Αρχαιοελληνική ομορφιά σε όλα τα χαρακτηριστικά του σώματός της. Η ομορφιά της δεν ήταν καθόλου κοινότυπη, καθόλου συνηθισμένη. Ήταν αρμονική και συμμετρική από την κορυφή μέχρι τα νύχια. Η γυναίκα αυτή ήταν σαν να είχε βγει από τα σπλάχνα μίας Αρχαιοελληνικής τραγωδίας.
Ο συγγραφέας δεν άντεχε να την κοιτάζει άλλο από μακριά. Έβγαλε το παλιό σημειωματάριό του κι έγραψε μόνο γι’ αυτήν:

Εκεί
ανάμεσα στα μάτια της
εκεί
στην υπερβολή
της τέλειας θηλυκότητάς της
η αγάπη
βιώνει τον ερχομό
ποθώντας ένα της φιλί

          Όταν τελείωσε τη γραφή, ο συγγραφέας σηκώθηκε από τη θέση του, την πλησίασε εκστασιασμένος και της πρόσφερε το σημειωματάριό του χωρίς να πει κάτι.
          Η γυναίκα δεν έδειξε να ξαφνιάζεται από την απροσδόκητη κίνηση του συγγραφέα. Πήρε στα χέρια της το ανοιχτό σημειωματάριο και διάβασε το μικρό ποίημα που είχε γραφτεί γι’ αυτήν, αποκλειστικά για την ίδια.
          Το διάβασε δύο φορές κι έπειτα ανασήκωσε το βλέμμα της, κοίταξε τον συγγραφέα, του χαμογέλασε και του είπε με γλυκιά φωνή:
-         Τι απλό, τι όμορφο! Θα ήθελα να με συνοδέψει στο ταξίδι μου.
-         Με θέλετε κι εμένα; Ρώτησε δειλά ο συγγραφέας.
-         Ναι, αρκεί να γράφετε μόνο για μένα! Απάντησε η γυναίκα.
Στο αεροπλάνο ο συγγραφέας πετούσε στα σύννεφα μαζί της.

Γιάννης Πολιτόπουλος 

Τρίτη, 29 Αυγούστου 2017

The day of silence

As long as Kids die
my words are nothing

As long as kids are hungry
my dreams are naked

As long as kids can’t dream
my feelings are tears

We are nothing
while kids can’t laugh

We need the day of silence
until we stop the nothing

Hey Friends, look at the sun,
a light burns our wrongs

Yannis Politopoulos

Πέμπτη, 27 Ιουλίου 2017

Το δαχτυλίδι του δειλινού

Πρωταγωνίστρια στη ζωή των πιο γαλανών ονείρων, η κοπέλα γεννήθηκε στις απαρχές του αιγαιοπελαγίτικου καλοκαιριού που της χάρισε εκείνο το πληθωρικό χαμόγελο που διαρκώς απλώνεται στα χείλη της σαν ικεσία μιας ομορφιάς που μεγαλώνει κάτω από τη σαγηνευτική παρουσία των ματιών της.
Και συμβαίνει κάθε χρόνο στη γενέθλια ημέρα της ζωής της η κοπέλα να ταξιδεύει με όλα τα μέσα που η προηγούμενη Άνοιξη της έχει εμπιστευτεί. Μόνο σ’ αυτήν. Στην εκλεκτή της άνοιξης.
Συμβαίνει να ταξιδεύει στην πλώρη του μοναδικού αβύθιστου καραβιού που κύλισε ποτέ στα θαλασσινά όνειρα των παιδιών τη στιγμή που μεταβαίνουν από την παιδικότητα στην εφηβεία.
Κι επειδή η κοπέλα είναι μοναδική, το απρόσκλητο, το τυχαίο επισκέπτεται συχνά τη ζωή της. Μια ζωή αληθινή, εσωτερική, ονειρική και πολύ ενδιαφέρουσα.
Μια ζωή που από την πρώτη ανάσα που χαράχτηκε στα χείλη της κοπέλας περιελάμβανε ήδη το απρόσκλητο, το πρόθυμο της φαντασίας όνειρο που επιθυμεί να ενσαρκωθεί στις σκέψεις και στις πράξεις της.
Έτσι το όμορφο τυχαίο γεγονός διάλεξε η κοπέλα, για να συμβεί, όπως ακριβώς το πιο ψηλό θαλασσινό κύμα επιλέγει την τέλεια ακρογιαλιά, για να εναποθέσει τα όνειρα, τις σιωπές και τις πιο γόνιμες στιγμές που φέρνει από τα βαθιά της γαλάζιας θάλασσας στην επιφάνεια των προσωπικών γεγονότων.
Καθώς ακριβώς στην επέτειο της γενέθλιας ημέρας της η κοπέλα κατέβηκε στη θάλασσα το απόγευμα και περπατώντας εξερευνητικά, σα να την έσπρωχνε κάποια θεϊκή εντολή, εκεί όπου απολήγουν τα απαλά καλοκαιρινά κύματα, το διαισθάνθηκε πως κάτι εξαιρετικό πρόκειται να συμβεί.
Και πράγματι περπατώντας στην άκρη της θάλασσας αντίκρισε μέσα στην άμμο ένα δαχτυλίδι.
Ήταν ένα όμορφο κι ακριβό γυναικείο δαχτυλίδι. Η κοπέλα έσκυψε και το πήρε στα χέρια της κι ένιωσε πως είναι το κορίτσι της τύχης.
Η πρώτη της σκέψη ήταν να μπορέσει να βρει σε ποια γυναίκα ανήκε.
Όμως όλες της οι προσπάθειες τις επόμενες ημέρες απέβησαν άκαρπες και τελικά το δαχτυλίδι έγινε δικό της και η κοπέλα αποφάσισε να το ονομάσει το «δαχτυλίδι του δειλινού».
Από τότε το κρατά σε ένα όμορφο μικρό κουτάκι διακοσμημένο με κοχύλια και παρατηρεί πως της φέρνει μιαν υπέρλαμπρη τύχη.
Αλλά και το χαμόγελό της πληθαίνει στα χείλη της όπως και η αδιαφιλονίκητη πια βεβαιότητα που χαρακτηρίζει τις σκέψεις της αποδιώχνοντας κάθε παιδικό φόβο από το μυαλό της.
Δεν ξεχνά βέβαια ποτέ της πως το δαχτυλίδι είναι μόνο η αρχή μιας ζωής γεμάτης ευτυχισμένες στιγμές.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Τρίτη, 4 Ιουλίου 2017

Το ιριδίζον φως

Ένα βλέμμα αγγίζει
τη μεσίστια καλοκαιρινή εικόνα

Φλέγεται η μεσημβρία
των άτακτων αθώων ονείρων

Προσκλητήριο ακούγεται
μα ενδιατρίβει στην αστοχία των πόθων

Όσο μεσουρανούν οι μετριότητες
 οι Ποιητές διψούν με φόντο τις κλοπές

Πάει καιρός που κουραστήκαν
από αυτούς που αλλιώς μιλούν
κι αλλιώς γράφουν κλέβοντας τα λόγια τους

Μα τα κλοπιμαία τους είναι πλέον βαριά
και πλακώνουν τη δυσμορφία
της αταίριαστης κι ανήθικης ψυχής τους

Γιάννης Πολιτόπουλος 

Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017

Through my spirit

Three words came
in front of the eyes

Faith brought
the word eternity

Logic brought
the word science

Feeling brought
the word love

Then suddenly
everyone of you
brought his heart

My right hand
starts writing again
inspired by your coming

Yannis Politopoulos

Τετάρτη, 14 Ιουνίου 2017

Η αξία της ανάγνωσης

Λέξεις αγγίζουν
τον ερχομό των βλεμμάτων

Φράσεις εναρμονίζουν
το άγγιγμα των χεριών

Προτάσεις χαϊδεύουν
τη μελωδία των ονείρων

Καθώς διανοίγεται η άγνωστη
των αστεριών συνάθροιση

Κι είναι η ανάγνωση
η μόνη απάντηση στο μέλλον

Γιάννης Πολιτόπουλος

Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2017

Belief is for everyone

A Muslim
gave me a look

A Christian
gave me a smile

A Hindus
gave me his hand

A Buddhist
gave me one word

A Taoist
gave me a dream

A Confucius
gave me a memory

A Judean
gave me a book

And many others
gave me what they believe

So I'm so rich
that I don’t Know
how can I stand such happiness

Yannis Politopoulos 

Παρασκευή, 2 Ιουνίου 2017

The rising of love

The river loves
their kiss

The sea loves
their touch

The air loves
their breaths

They were enemies
but the sun kissed their looks

For just a simple moment
they understood their mistakes

Then by using a simple smile
they learned the togetherness

Now they feel free together
into the universe that they create

Yannis Politopoulos

Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017

Immortality

Words write
the past

Phrases write
the future

Sentences write
the present

The perishable hand
creates immortality

It is the hand
of all people

It is the breath
of all children

A few words more
and we can begin History again

Yannis Politopoulos

Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

Τετάρτη, 10 Μαΐου 2017

Το παιχνίδι

          Ανοιξιάτικο πρωινό δίπλα στο γαλανό σώμα της θάλασσας. Μία ηλιαχτίδα μόλις που έχει αρχίσει να καμπυλώνει το ανάερο σώμα της προς το γαλάζιο της θάλασσας.
          Άξαφνα ένα πλήθος από παιδικές φωνές αυλακώνει την παράκτια αμμουδιά.
          Είναι τα παιδιά που αγαπούν το επερχόμενο καλοκαίρι στις ακρογιαλιές των κοινών βλεμμάτων τους.
          Είναι τα παιδιά που γνωρίζουν μόνο να αγαπούν τα υλικά στοιχεία μιας φύσης, η οποία συχνά μοιάζει τόσο προδομένη από την «κανονικότητα» των μεγάλων.
          Γιατί συμβαίνει ο ήλιος να αγαπά τα παιδικά βλέμματα και να τα προετοιμάζει, ώστε να βρουν την απαραίτητη δύναμη, για να αναδημιουργήσουν από την αρχή τον κόσμο που πολλοί μεγάλοι, δυστυχώς, ή καταστρέφουν ή περιφρονούν.
          Οι παραλίες γνωρίζουν πως τα παιδιά διαθέτουν στη σκέψη τους περισσότερα από αυτά που οι μεγάλοι ξέχασαν παρασυρόμενοι από τον ακανθώδη ανταγωνισμό των μικροτήτων τους.
          Γιατί τα παιδιά είναι η ενσάρκωση της πιο σοβαρής πράξης των ανθρώπων πάνω στον πλανήτη και προφανώς κι έξω από αυτόν.
          Και να τα τώρα που χαράζουν όλα μαζί ένα αγνό ποίημα πάνω στη ζεστή άμμο :
Το παιχνίδι

Το φως στα μάτια
φωτίζει την αγάπη

Το νερό στα χείλη
τραγουδά τη φιλία

Η άμμος στα χέρια
γράφει το μέλλον

          Τα παιδιά στέκονται όλα μαζί πάνω στην αμμουδερή επιφάνεια του ποιήματος και χαμογελούν. Χαμογελούν στο τώρα, στο αύριο, στο πάντα της ζωής, στο πάντα της ζωής όλων των παιδιών του κόσμου.
          Δεν υπάρχουν πια διαφωνίες, δεν υπάρχουν πλέον φασαρίες παρά μόνο μία διάθεση αμοιβαιότητας ικανή να δημιουργήσει το πιο όμορφο μέλλον.
Γιάννης Πολιτόπουλος 

Πέμπτη, 4 Μαΐου 2017

Μy writing

My writing
is Spring

My writing
is a glance

My writing
is a kiss

My hand starts
from the soul

My hand
stops in the paper

My hand goes on
in the look

And I start again
by my friends’ words

Yannis Politopoulos

Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

A poem is born

My look turns
in the sea

My hand flies
to the future

My mind travels
to the beauty

Then a miracle is born

My words become
phrases

My tears become
proposals

My laughs become
lyrics

And my friends
become brothers
by their reading

Yannis Politopoulos

Δευτέρα, 17 Απριλίου 2017

Το μαγικό φιλί

          Κατάστηθα στην άυλη μνήμη της αθωότητάς της μία εικόνα του ζευγαριού προβάλλεται με τη συνοδεία της μουσικής υπόκρουσης ενός φιλιού.
          Η γυναίκα εκστασιάζει το αντρικό βλέμμα με τις παρηχήσεις των λέξεων που από τα χείλη της ταξιδεύουν νοερά προς τις μαγικές ακρογιαλιές του ανδρικού στόματος.
          Τότε ένα μαγικό φιλί πραγματώνεται πρωτογενώς με τη μαγική αίσθηση βεβαιότητα της επερχόμενης αιωνιότητας μιας ολοκαίνουριας αγάπης.
          Κι είναι η πιο ακροτελεύτια ηλιαχτίδα της Άνοιξης εκείνη που σφραγίζει τη διάδοση της πρωτόλειας αυτής αγάπης.
          Γιατί συμβαίνει κάποιες φορές ένα τόσο δυνατό πρώτο φιλί να μεθερμηνεύει σωστά τους πόθους που για καιρό εκκολάπτονταν στις ψυχικές ακρογιαλιές δύο ανθρώπων.
          Έτσι το ζευγάρι καθίσταται ήδη έτοιμο να αγναντεύει τη δημιουργία των στιγμών που σα χρυσαφένια περιδέραια θα κοσμούν την ύλη των δύο σωμάτων.
          Αφού αυτός ο ένθερμος εναγκαλισμός να περιβάλλει ενθέρμως πια τον κοινό βηματισμό του ζευγαριού στην αμμουδιά μιας βέβαιης αγάπης.
          Και σαν το ζευγάρι ξεκινά να βηματίζει στην πεζή καθημερινότητα των ανθρώπινων αστικών κέντρων, δε ξεχνά ποτέ να διατηρεί στα ζωντανά ακρωτήρια της πρώτης αγάπης του το αέρινο δαχτυλίδι που ελαφρά συμβόλισε την πρώτη ένωσή του.
          Γνώμονας πια της κοινής αγκαλιάς των βηματισμών τους προς την ευτυχία είναι η ένωση των χειλιών κάτω από το βλέμμα του ήλιου.
          Όσο για τα μικροκαμωμένα συννεφάκια του ανοιξιάτικου ουρανού, αυτά τίποτα πια δε μπορούν να συμβολίζουν παρά την επιβεβαίωση της αγάπης.
          Μιας και συμβαίνει να προελαύνει στο δρόμο της κοινής ζωής του ζευγαριού το καραβάκι των παιδικών χεριών τους, τα οποία πριν από χρόνια το ταξίδευαν – μοναχικά τότε – στο πέλαγος της κοινής μελλοντικής ευτυχίας.
          Σα να το ήξεραν μάλιστα, ποτέ τους τότε δε φοβήθηκαν τα κύματα, θαρρώντας πως γνώριζαν τι εκκολάπτονταν στα βάθη της θάλασσας της αγάπης. 
          Έτσι συμβαίνει να προχωρούν μαζί σήμερα στο πέλαγος της μνήμης, παρελθοντικής και μελλοντικής συνάμα, τη στιγμή που το κοινό χαμόγελο αστράφτει πριονίζοντας το σοφό εναγκαλισμό των βλεμμάτων τους.
          Διότι χάρη σε ένα αγνό φιλί προκύπτουν πάντα οι πιο αιώνιες ακρογιαλιές της αγάπης, με σκοπό την αποθέωση της κορυφαίας ανθρώπινης πράξης, την οποία τίποτα δε μπορεί να διακόψει, όταν είναι αυθεντική σα βλέμμα ουράνιου θεού που ενθρονίστηκε στη γη για πάντα.

Γιάννης Πολιτόπουλος