Τετάρτη 26 Δεκεμβρίου 2012

The mythical look

With a slice of her lips
to the flowers of pleasure

With a sence of her glance
to the cape of spring

With a touch of her hair
in the horizon of love

A feminine caress
travels to the future

As this look has a full moon
and the wind travels on its coming

Yannis Politopoulos


Πέμπτη 20 Δεκεμβρίου 2012

Ode to femininity

Her eyes
- said the man -
are so beautiful
so close to the vastness
so close to immortality
so full of  femininity

that I can't
memorize their beauty
without bordering
my words with a gentle kiss
under the sunlight
of her look

Yannis Politopoulos

Σάββατο 15 Δεκεμβρίου 2012

Η ατίθαση πρόκληση


   Λίγο πριν το τέλος του απογεύματος η όμορφη κοπέλα με τα χυτά καστανά μαλλιά το τόλμησε. Ακολουθώντας πιστά τις γραπτές οδηγίες μιας άγνωστης επιστολικής γραφής άνοιξε την πόρτα του διαμερίσματος δίπλα στη θάλασσα.Άλλωστε, μέρες τώρα μετά την απρόσμενη εκείνη στιγμή που η κοπέλα έγινε αποδέκτης της επιστολής ενός άγνωστου αγοριού, η πρόσκληση δεν έφευγε από το μυαλό της.
   Επρόκειτο βέβαια για μία κοπέλα επιρρεπή στο απροσδόκητο, συμπεριφορά που ήταν απόρροια της βαθιάς εσωτερικής της ανάγκης για εξερεύνηση του περίεργου, του ασυντέλεστου. 
  Έτσι, η τόσο περίεργη πρόσκληση για την πραγμάτωση μιας και μοναδικής φωτογραφίας σε ένα άγνωστο σπίτι δεν έφευγε από το μυαλό της. Οι αναλυτικές και σε δεύτερο πληθυντικό πρόσωπο οδηγίες είχαν άρει και την παραμικρή αμφιβολία της για το επικίνδυνο του εγχειρήματος.
   Κι όπως ήταν φυσικό, την πρώτη νύχτα η αγρύπνια κυρίεψε τα ανθισμένα από χαρά μάτια της και η επιστολή την ανοιχτή αγκαλιά της. Μέσα στο σκοτεινό της δωμάτιο το βλέμμα της έψαχνε μεταξύ του ανολοκλήρωτου και του ασυντέλεστου. Ζούσε πια ερωτοτροπώντας με τη μεταφορικότητα της γραπτής σκέψης που περικλείονταν στην επιστολή. Σα να ήταν πια αυτή η επιστολή το μυθικό εφαλτήριο που σε όλη της τη ζωή περίμενε εναγωνίως. Κι αυτή τη φορά η κοπέλα ήταν βέβαιη πως είχε επιλεγεί ως η απόλυτη προσωποποίηση της θηλυκής τελειότητας στα μάτια ενός αγοριού. 
  Η κοπέλα το γνώριζε ακόμη και τότε, μέσα στο δαιδαλώδη κόσμο της εφηβείας, πως απαιτείται πάντα ένα υψηλό μορφωτικό επίπεδο, για να είναι κάποιος ικανός να βιώνει τη ζωή του συνολικά, να είναι δηλαδή παντού τα πάντα και να συγκεντρώνει εντός του το σύνολο των κοινωνικών του ρόλων.  
  Με αυτές τις σκέψεις να θωπεύουν το μυαλό της η κοπέλα εισήλθε στο δωμάτιο, ένα δωμάτιο παντελώς άδειο από οτιδήποτε.
  Δίχως χρονοτριβή η κοπέλα της πιο λιτής ομορφιάς κατευθύνθηκε στη γωνία απέναντι από το παράθυρο και στάθηκε στο ένα της πόδι. Το άλλο πόδι της ήταν ελαφρά λυγισμένο, ενώ το ένα της χέρι ανάδευε τα ανέμελα μαλλιά της. 
   Η κοπέλα παρέμεινε εκεί σα να επρόκειτο να αγγίξει τη σιωπή του δωματίου που έλουζε όλο της το σώμα. Περίμενε εκεί για αρκετή ώρα δίχως να κουνιέται καθόλου απολαμβάνοντας την αίσθηση πως θα συνέβαινε να πραγματώσει το στιγμιαίο πάτημα μιας φωτογραφικής μηχανής, το οποίο θα αποθανάτιζε τη δύναμη της θηλυκότητας να αναμένει την αποθέωση.
   Και συνέβη στη στιγμιαία διαδοχή του χρόνου ένα πολύ όμορφο νεαρό αγόρι να εισέλθει στο δωμάτιο και χωρίς λόγια να πραγματώσει το φωτογραφικό κλικ πάνω στο ντυμένο σώμα της κοπέλας σε μια στάση απλή, καθημερινή αλλά μοναδική στη μυθολογική διάσταση της κοινής επιθυμίας που τη γέννησε. 
   Κι ύστερα τίποτα άλλο εκτός από τη φωτογραφία που πρώτη κόσμησε το άδειο ως τότε δωμάτιο του αγοριού. Ήταν αρκετό. Ήταν τα πάντα. Ήταν η απόλυτη επιβεβαίωση. Ήταν μια ανθρώπινη στιγμιαία επαφή  που κατέστη η απαρχή μιας κοινής αγάπης ενώνοντας δύο ανθρώπους διαμέσου της φωτογραφικής τέχνης. Γιατί εκτός από την αισθητική απόλαυση η τέχνη, κάθε τέχνη, μπορεί να έχει τόσους διαφορετικούς σκοπούς όσους καμία άλλη ανθρώπινη δραστηριότητα.

Γιάννης Πολιτόπουλος


Κυριακή 9 Δεκεμβρίου 2012

The dream of teaching

One autumn day
I will remember again
all the thoughts I forgot

One winter day
I will find again
all the words I lost

One spring day
I will teach so beautiful
that my students will love my words
forever 

One summer day
I will write so nice
that God will cry

Because my words
are stronger from me

Yannis Politopoulos



Παρασκευή 23 Νοεμβρίου 2012

Ένα παγκάκι διηγείται


   Αυτή είναι η ιστορία μιας όμορφης κοπέλας. Αυτή η κοπέλα συμβαίνει μάλιστα να είναι εξίσου όμορφη τόσο κάτω από το φως του ήλιου όσο και κάτω από τις βρόχινες σταγόνες του συννεφιασμένου ουρανού.
   Μια μέρα του φθινοπώρου, η κοπέλα αυτή αποφάσισε να περπατήσει στους δρόμους της πόλης. Η εμφάνισή της προκάλεσε κύματα θαυμασμού στα βλέμματα των αγοριών. Αλλά αυτή η κοπέλα είχε κουραστεί να τη θαυμάζουν.                         
  Όμως κάποια στιγμή η κοπέλα έφτασε στο μικρό πάρκο δίπλα στη θάλασσα. Περπατώντας εκεί η κοπέλα είδε ότι ένα άσχημο αγόρι καθόταν σ’ ένα ξύλινο παγκάκι κι έγραφε. Το αγόρι αυτό ήταν το μόνο που δεν κοίταξε την όμορφη κοπέλα. Η απροσποίητη εγγενής αδιαφορία του τράβηξε μονομιάς σχεδόν την περιέργεια της κοπέλας. 
   Θα μπορούσε κανείς να πει ότι η κοπέλα εξοργίστηκε ασυναίσθητα και μύχια. Ενοχλημένη από τη συμπεριφορά του αγοριού η κοπέλα το πλησίασε και κάθισε δίπλα του στο παγκάκι δίχως να το ρωτήσει. Το αγόρι συνέχισε να αγνοεί την παρουσία της όμορφης κοπέλας. Όταν η κοπέλα το ρώτησε «τι γράφεις;" το αγόρι απάντησε χαμηλόφωνα χωρίς να της ρίξει ούτε μία ματιά:
   - Γράφω ένα ποίημα για μια αφύσικα όμορφη κοπέλα που δεν αντέχει την τραγική μοίρα της ομορφιάς της.
  - Μπορώ να το διαβάσω; ρώτησε η κοπέλα γεμάτη περιέργεια αλλά και κρυφή ζήλια. Τότε μόνο το άσχημο αγόρι την κοίταξε φευγαλέα για πρώτη φορά και είπε:
   - Όχι, δεν μπορείς, τουλάχιστον τώρα. Μπορείς να το δεις αργότερα σε έναν καθρέφτη.
   - Τι εννοείς; ρώτησε η κοπέλα γεμάτη αγωνία.
   - Θα το γράψω στο μέτωπό σου και θα περπατήσεις μέσα στην πόλη με αυτό, είπε με γλυκιά φωνή το αγόρι και η κοπέλα, άναυδη, του έτεινε το πρόσωπό της κι όταν εκείνο έστρεψε το χέρι της γραφής του προς το μέτωπό της εκείνη του επέτρεψε χωρίς κανένα μειδίαμα να γράψει στην τρυφερή επιδερμίδα του εφηβικού μετώπου της το άγνωστο ακόμη ποίημα. Δίχως κανένα δισταγμό και χωρίς να την πονέσει διόλου, το άσχημο αγόρι έγραψε:

Λέξεις και γαλάζια όνειρα
ήρθαν στις χρυσές ακρογιαλιές των ματιών σου.
Και η ομορφιά νίκησε για πάντα τη μοναξιά.

   Έπειτα, το αγόρι απέσυρε το χέρι του από το μέτωπο της κοπέλας κι επέστρεψε πίσω στον κόσμο της δικής του μοναχικής γραφής. Η όμορφη κοπέλα έφυγε σαστισμένη από κοντά του και περπάτησε με το ποίημα να διαχέεται πάνω στο μέτωπό της και να το καθιστά απόλυτα μοναδικό. 
   Τώρα πλέον όλοι όσοι την έβλεπαν, αγόρια και κορίτσια, κοίταζαν πρώτα το ποίημα και στη συνέχεια την ομορφιά της. 
   Πολύ σύντομα η κοπέλα σταμάτησε σε μια βιτρίνα και διάβασε το ποίημα στη γυάλινη επιφάνεια. Ήταν πολύ χαρούμενη, επειδή αισθάνθηκε ότι ήταν τώρα ένα σώμα της γραφής. Και συνέχισε να περπατά ψάχνοντας να βρει και πάλι το άσχημο αγόρι που την έκανε να αισθάνεται τόσο όμορφα. 
   Θαύματα όμως συμβαίνουν συχνά μόνο σε όσους πιστεύουν ακράδαντα στην ανθρώπινη πραγμάτωσή τους όπως το αγόρι αυτό, το οποίο πολλές κοπέλες το είχαν αγνοήσει θεωρώντας το μιαν ασήμαντη γωνιά του κόσμου.
   Η όμορφη κοπέλα πάντως ήταν πια μία άλλη, καθώς μόλις είχε αρχίσει να πιστεύει στα θαύματα της καθημερινής ζωής και ένιωθε βαθιά μέσα στην ψυχή της τη βεβαιότητα πως επρόκειτο να της ξανασυμβεί.
   Γιατί χρειάζεται να πιστεύουμε στο απίστευτο, όπως της είχαν διδάξει οι καθηγητές της στο Φροντιστήριο Παρέμβαση, στο χώρο δηλαδή όπου χρόνια τώρα πραγματικότητα είναι η επαλήθευση των εφηβικών παραμυθιών.
  Γι' αυτό άλλωστε η Παρέμβαση παραμένει χώρος πνευματικής και συναισθηματικής πληρότητας κι ευτυχίας αγνοώντας ακόμη κι αυτή την πολυσχιδή κρίση που ευτυχώς για τα παιδιά της παραμένει μόνο υλική κι επομένως μη ουσιώδης για την αληθινή ζωή όλων μας. 


Ευτυχείτε
Η απεραντοσύνη ενεδρεύει

Γιάννης Πολιτόπουλος

Σάββατο 17 Νοεμβρίου 2012

Η απροσδόκητη θωπεία


      Συννεφιασμένο πρωινό στις αρχές του χειμώνα. Μια ανεπαίσθητη θλίψη έχει συνεπάρει τα μάτια της. Η γυναίκα κάθεται δίπλα στο παράθυρο και μοιάζει αποφασισμένη να αναμένει.
Θα αναμένει όσο χρειάζεται μέχρι τη στιγμή που έστω και μια μικρή ηλιαχτίδα θα έρθει να θωπεύσει εκείνη τη γλυκιά ελίτσα στο δεξί της μάγουλο. Εκείνη την ελίτσα που ορίζει το τέλος των χειλιών της, το τέλος κάθε χαμόγελου με το οποίο χαράζεται στην απαλότητα των χειλιών της η απαρχή μιας θηλυκής ευτυχίας.
Κάποια στιγμή το χέρι της γυναίκας μπλέκει τα όμορφα δάχτυλά του στα ξέπλεκα μαύρα μαλλιά της ξεκινώντας από τις ρίζες στην άκρη του μετώπου, από αυτές τις πανέμορφες ακρογιαλιές της θηλυκότητας, για να περιδιαβεί στη συνέχεια στον κυματισμό των μαλλιών της.
Αυτή η κίνηση επαναλαμβάνεται πολλές φορές, ώσπου το θαύμα του ήλιου εκκινεί το όνειρο. Οι βλεφαρίδες τρεμοπαίζουν στον ερχομό της απροσδόκητης θωπείας.
Μια ηλιαχτίδα έρχεται κι απολήγει στο πρόσωπο της γυναίκας. Πρώτα θωπεύει τα μάτια, έπειτα τα χείλη. Κι ύστερα αγγίζει τη μικρή ελίτσα στα δεξιά της κορυφογραμμής των χειλιών.
Τη στιγμή εκείνη, η γυναίκα της γλυκιάς προσμονής, η γυναίκα της πιο φυσικής ομορφιάς στα θηλυκά της χαρακτηριστικά νιώθει σύσσωμη πως γίνεται το αντικείμενο του πόθου του ήλιου.
Είναι με βεβαιότητα πια η εκλεκτή, η μόνη κατάληξη της φυσικής αναγκαιότητας να ανανεώνεται συχνά η θηλυκότητα με την επαναλαμβανόμενη λατρεία του προσώπου της.
Σε λίγο η θωπεία του φωτός είναι σύγκορμη, ολοκληρωτική και τόσο καταιγιστική που η γυναίκα θαρρεί πως ο χειμώνας κάνει ένα διάλειμμα στην εποχική ζωή του, για να τιμήσει κι αυτός τη θηλυκότητα.
Το χέρι της γυναίκας παύει πια να αναδεύει τα μαλλιά κι εκτείνεται προς το φως, προς την ονειρική λατρεία του αιώνιου φωτός.
Τα μάτια της χαμογελούν όπως ποτέ άλλοτε και η ευτυχία διαθλάται από το πρόσωπο σε ολόκληρο το δωμάτιο.
Η γυναίκα το γνωρίζει όμως πως η χειμωνιάτικη θωπεία δε γίνεται να διαρκέσει πολύ. 
    Έτσι με τη γνώση αυτή να συμπληρώνει την απόλυτη συναισθηματική ευτυχία, η γυναίκα αποχαιρετά την ηλιαχτίδα κι επιστρέφει στη χειμωνιάτικη μελαγχολία του δωματίου με την επιβεβαίωση της θηλυκότητας να ενεδρεύει στη σάρκινη απεραντοσύνη της ύπαρξής της.Ο χειμώνας κυλά στη ζωή της αλλά τώρα τα όνειρά της ενέχουν τη θωπεία του απροσδόκητου για πάντα.
Γιάννης Πολιτόπουλος

Τετάρτη 14 Νοεμβρίου 2012

Πέμπτη 8 Νοεμβρίου 2012

The magic of adolescence

Always
that same dream
that same fairy tale
the abundant use of love
the sun that goes in and out
of the blue eyes
the sweet smile that stops
on the gentle lips of youth

Yannis Politopoulos  

Σάββατο 3 Νοεμβρίου 2012

The Magic of Writing


You draw a kiss 
on the sand
You breathe the happiness
that escaped from the depths
of the horizon
You caress the veins of life
It seems unbelievable
I 've ranged a word
and you are again beside me

Yannis Politopoulos 



Τετάρτη 24 Οκτωβρίου 2012

Η μεταμόρφωση

   Στις αρχές του Φθινοπώρου. Μια βροχή ντύνει το βλέμμα της κοπέλας προστατεύοντας τις σκέψεις και τις αναμνήσεις της.
   Κάτω από την προστασία της ομπρέλας το βλέμμα αρθρώνει λόγο στη στιγμιαία προβολή μιας κινηματογραφικής καταγραφής του παρελθόντος της.
   Τα χείλη αποσπούν τις στάλες της μοναξιάς από τα βιώματά της και γράφουν ένα χάδι κάτω από το συννεφιασμένο ουρανό.
   Τα χείλη λένε:
   "Να περπατάς πάντα μεστή από αξιοπρέπεια ό,τι κι αν συμβαίνει. Να προσδίδεις τη δική σου εκδοχή στα πράγματα και στον κόσμο. Να βιώνεις κάθε στιγμή αποδίδοντας αυτό που ζεις με λέξεις.
   Να αναδύεσαι μέσα από τον ήλιο, την βροχή ή το χιόνι ακόμη πιο όμορφη, ακόμη πιο πλήρης, δίχως να φοβάσαι, δίχως να περιμένεις κάτι απόλυτα συγκεκριμένο.
   Να δημιουργείς τη στιγμή την ίδια στιγμή που τη βιώνεις. Να είσαι ένα ανθρώπινο πλάσμα πλήρες. Να είσαι σώμα, πνεύμα και κυρίως ψυχή που εκτινάσσει συναισθήματα σε κάθε θάλασσα, σε κάθε βουνό, σε κάθε ηλιόλουστη πεδιάδα.
   Να γίνεσαι ο καλύτερος εαυτός σου. Να είσαι ταυτόχρονα το υποκείμενο που ενεργεί και το υποκείμενο που συναισθάνεται τα πάντα σα να δημιουργείται ο κόσμος από την αρχή ξανά."
   Όταν τα χείλη σταματούν να προφέρουν λέξεις, η βροχή δυναμώνει. Τότε το ανθρώπινο θαύμα πραγματώνεται αμέσως και η κοπέλα το νιώθει χωρίς να κάνει καμία άλλη ιδιαίτερη προσπάθεια.
   Ξαφνικά η κοπέλα μεταφέρεται αλλού, σε άλλη διάσταση, σε άλλη βρόχινη εκδοχή της ζωής.
   Κι όμως όλα είναι ίδια και διαφορετικά ταυτόχρονα: η ομπρέλα, το βλέμμα, οι αναμνήσεις, το πάθος για ζωή και λόγο.
   Και η κοπέλα περπατά στη βροχή απολαμβάνοντας την πιο φυσική μεταμόρφωση. Κι είναι αλήθεια δώρο της ζωής οι μεταμορφώσεις που κρατούν ανέπαφη την ουσία του χαρακτήρα μιας ανθρώπινης ύπαρξης και τελικά συνηγορούν στη διατήρηση των ίδιων των αναλλοίωτων στοιχείων της ανθρώπινης ζωής. Αυτής της ζωής που συχνά όλοι ψάχνουν να τη βρουν μέσω των άλλων αγνοώντας πως πάντα βρίσκεται μέσα τους.

Γιάννης Πολιτόπουλος


Σάββατο 6 Οκτωβρίου 2012

Η θηλυκή απεραντοσύνη

Θα συνέβαινε να είναι πολύ όμορφη. Συμβαίνει να είναι πολύ όμορφη. Πιο όμορφη από κάθε σκέψη, από κάθε φαντασία. Πιο όμορφη από κάθε όνειρο. Ένα όνειρο η ίδια. Μία επίγεια θεά της ομορφιάς. Μία πραγματική θεά της θηλυκότητας. Στο παραμικρό σημείο του σώματος θα ήταν τέλεια. Είναι τέλεια.
Ντυμένη την καταληκτική σιωπή της θηλυκότητας. Ντυμένη τα χάδια των λέξεων.
 Ο ποιητής θα την είχε επιλέξει ανάμεσα σε όλες τις άλλες. Θα την είχε επιλέξει άμεσα, αβίαστα, τελειωτικά από την πρώτη στιγμή δίπλα στη θάλασσα. Από την πρώτη στιγμή της επαφής του βλέμματός του με την ύπαρξη της γυναίκας αυτής. Η θηλυκή απεραντοσύνη αποτυπωμένη στο σώμα της. Αυτή θα ήταν η πρώτη σκέψη του απέναντι στην καλοκαιρινή γυμνότητα του σώματος.
Κι εκείνη θα είχε δεχτεί από την αρχή να γίνει η κατάληξη του βλέμματός του. Η αρχή και το τέλος των λέξεων. Η απαρχή των σκέψεων. Η αφορμή, η προϋπόθεση και το αποτέλεσμα της γραφής. Ο ποιητής θα της είχε ζητήσει να έρθει μαζί του για μία και μοναδική φορά. Θα της είχε ζητήσει να γεμίσει το βλέμμα του με την παρουσία της ακραίας θηλυκότητας, με τη σάρκινη επιβεβαίωση της ομορφιάς της.
Εκείνη θα είχε αποδεχτεί την πρόσκληση. Της φαινόταν τόσο παράξενη, τόσο μεταφυσική. Να εμπνεύσει με το σώμα της ένα χέρι, μία σιωπή, μία γραφή. Να συμμετέχει στη γέννηση των λέξεων. Να βιώσει την ποίηση. Να βιώσει την ποίηση που θωπεύει τα στήθη της, τα μάτια της, τα χείλη της. Να δει τις λέξεις να μετουσιώνουν τη σάρκα σε λόγο, το κόκκινο θηλυκό αίμα της σε μαύρο μελάνι.
Θα ήθελε να δοκιμάσει τη δύναμη της γύμνιας της, τη δύναμη των μελών του σώματός της πάνω στις λέξεις. Θα ήθελε να δει το κορμί της να κάνει έρωτα στο αθέατο των λέξεων, στη γυμνή παρουσία τους στο φως της φυσικής ομορφιάς της.
Θα είχε καθίσει γυμνή στην άμμο δίπλα στη γαλάζια θάλασσα. Μεστή από ομορφιά στα στήθη της, μεστή από σιωπή στα χείλη της, μεστή από έρωτα στη θηλυκή ρωγμή των μηρών της. Με την απέραντη θηλυκότητά της θα είχε αντιμετωπίσει επάξια τη σύγκριση με την απεραντοσύνη της θάλασσας.
Και την ώρα που το βλέμμα του ποιητή θα συναντιόταν με το βλέμμα του ήλιου πάνω στη λευκή επιδερμίδα του κορμιού της, θα έστρεφε το βλέμμα στο χέρι του από όπου θα ξεχύνονταν η ηδονή του μυαλού του στο λευκό χαρτί.
Ο ήλιος θα διάβαζε τότε λέξη προς λέξη στη θάλασσα τις σάρκινες λέξεις. Κι η άμμος θα βυθίζονταν αργά στις καμπύλες του σώματος με την επαλήθευση της ομορφιάς. Και το γυμνό σώμα θα βίωνε τον έρωτα στο φιλί των λέξεων που θα κυμάτιζε υγρό στις ηλιαχτίδες που θα ακινητούσαν πάνω στη γυμνή γύμνια της θηλυκότητας.
Πιο θηλυκό το σώμα, πιο θηλυκή από ποτέ κι η γραφή.


Γιάννης Πολιτόπουλος

Κυριακή 1 Ιανουαρίου 2012

Ο παφλασμός του απείρου


Ι

Θα ξεχάσω για πάντα
των βουνών το χειμωνιάτικο ψύχος,
της θάλασσας τους ωκεάνιους παφλασμούς,
των σπιτιών τις ανελέητες σιωπές του Σεπτέμβρη.

Με τις λέξεις του Αυγούστου στα χείλη
θα ξεχυθώ στον κόσμο,
να τους θυμίσω το ένδοξο παρελθόν,
να τους ομορφύνω το μέλλον,
φεγγάρι δανείζοντας στο φλογερό παρόν τους.

Και να έρθει ένας Χριστός απρόσκλητος τώρα
μα ανθρώπινος,
στις αυλές που απέμειναν να βάλει τραπέζι,
να κόψει ψωμί τα πάθη
που ξερίζωσαν τους τόπους.

Και το φως να σκιάσει τις νύχτες μας
και των αστεριών τα έργα
να λιμάρουν με τέχνη την παγερή τεχνολογία
και τους μύθους της επιστήμης.

Γιατί χρειάζεται ξανά
το πνεύμα να νικήσει το σίδερο.

II

Την επόμενη πανσέληνο
να 'ρθουν κορίτσια
να φέρουν λουλούδια
στα σπίτια των προγόνων.
Και να φορολογηθούν πια μόνο οι καημοί
κι όχι τα μετερίζια.

Μικρά παιδιά να λιάσουν την τύχη τους
ανεμίζοντας τη φαντασία
στους φλοίσβους των βράχων.
Γράφοντας ελεύθερα έναν γλάρο
στο οικοσύστημα των αθώων προθέσεών τους.

Με το τυχαίο της ματιάς τους
ν' αφουγκραστούν τον κόσμο
και να προβάλλουν γυμνή
στο έλεος των χρόνων τους
την παιδική αφέλεια των κυμάτων.
Αληθινή στον ήλιο
πρόσθεση των χεριών τους.

ΙΙΙ

Έτσι απλά να γίνει κόσμος,
όπως οι σπάροι ανθίζουν στο πέλαγος
και τα σπίτια κατηφορίζουν στο φως του Αιγαίου.
Νύχτες να υποκύψουν στο χαμόγελο της ωραίας γοργόνας.

Παραμύθι απλόχερο να σφαλίσει τον ύπνο στις κάμαρες.
Σα να μην υπήρξε ποτέ
πόλεμος για την επίγεια εξουσία
παρά μόνο για την εφήμερη είδηση
που χάσκει στα χαρακωμένα μέτωπα της λύπης.

Να 'ρθει πολιτισμός φεγγαρίσιος
κι αγνάντεμα ματιών δίχως σκληρότητα.
Μόνο πανηγύρια στο φως
όπου να μη χαρούν βλέμματα απορημένα.
Καθώς μια γλώσσα όλα τα χείλη.

Και το βήμα μιας κοπέλας να χαράξει στην άμμο
στιγμές ευτυχίας πελαγίσιες
που τραβούν ψηλά κατά το κάστρο εκείνο
που στέρεψε από στεναγμούς.
Βαθιά ποιήματα να θελήσει η σιωπή
και φιλιά η προσευχή του θεού.

IV

Σήκω καρδιά των φτωχών
να χορέψεις στο φως
αλαφρωμένη από την αιώνια σκιά
της πλησμονής.

Είναι η ώρα η ολόγιομη
να κεντηθούν οι αποστάσεις
στην ποδιά της γιαγιάς σου.

Είναι ο χρόνος ο αστείρευτος
να μιληθούν τα χαμόγελα
και να ξαρμυρίσουν τα ρεμέντζα
τη χαραυγή.

Γι' αυτό θα στείλω ένα κλαδί ελιάς
να ασημώσει τους έρημους φάρους
και να βεβαιώσει τους θαλασσινούς:
το ελάχιστο ήταν εδώ
και θα υπάρξει ξανά.
Μυηθείτε!

Γιάννης Πολιτόπουλος
Βόλος, 1 Ιανουαρίου 2012