Παρασκευή, 23 Αυγούστου 2019

Αγαπώντας τη σιωπή της


          Επιστρέφοντας στη χρυσαφένια αμμουδιά των  εφηβικών του ονείρων ο άντρας αυτός επιχείρησε ανώφελα να εναρμονίσει το βλέμμα του με την πιο πρόσφατη εκδοχή του ηλιακού πόθου του.
          Στάθηκε όμως αδύνατη κάθε προσέγγιση σε μία  πιο σύγχρονη εκδοχή προσαρμοστικότητας στην απαράμιλλη ενότητα παλαιού – νέου κι έτσι η συγκεκριμένη εκδοχή αντίδρασης κατέληξε σε μία εμφατική σιωπή.
          Μία αμιγής, συμπαγής σιωπή σα φρούριο των αρχών του Μεσαίωνα εγκαταστάθηκε στο αβλαβές πλέον παρόν της ζωής του περιορίζοντας κάθε δυνατότητα.
          Έτσι, δεν απέμενε πια άλλη εκδοχή ζωής παρά η εγγενής αγάπη για τη σιωπή.
          Και την επιχείρησε αυτή τη συμπεριφορά ο άντρας δίχως πια να ευελπιστεί σε κάτι θετικό ή έστω ημιτελές αλλά λίγα έστω υποσχόμενο.
          Κι όντας, αγαπώντας τη σιωπή μπόρεσε γρήγορα σχετικά να αγαπήσει και τα χρονικά κομμάτια της ζωής του αλλά και το παρόν του και το άμεσο μέλλον του.
Αυτή είναι άλλωστε η σπουδαιότερη συνεισφορά του φαινόμενου της σιωπής στη πνευματική ζωή του ανθρώπου.

Γιάννης Πολιτόπουλος

8 σχόλια: