Welcome

ρ δ’ μς οκ ξ σου τν λεγντων τν κρασιν ποιουμνους, λλ τος μν προσχοντας τν νον, τν δ’ οδ τν φωνν νεχομνους. κα θαυμαστν οδν ποιετε• κα γρ τν λλον χρνον εἰώθατε πντας τος λλους κβλλειν, πλν τος συναγορεοντας τας μετραις πιθυμαις.

Παρασκευή, 1 Μαρτίου 2019

Η απάνεμη γραφή

Μόνο το φως του δειλινού
βάφει τις μνήμες της

Μόνο ο ήχος του πρωινού
ηχεί στα όνειρά του

Μοναδική η γραφή
που φεγγίζει τα πάθη της

Μοναδικός ο χορός
που ανασαίνει τα χείλη του

Μαζί στο άσαρκο μέλλον
που γυμνάζει τις αισθήσεις

Μαζί στο καινούριο παρόν
που φτερουγίζει γλυκά παντού

Μία στιγμή και τα χέρια
ενώνουν τις ανοιχτές καρδιές

Έξω ο άνεμος υμνεί
τη γραφή των καινούριων χαδιών

Γιάννης Πολιτόπουλος

8 σχόλια:

  1. Η ελληνική γραμματοσειρά είναι όμορφη.
    Όμορφες σκέψεις στο ποίημα.
    χαιρετισμός

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Inspiring and nifty verse, Yannis... it caused this Cinquain, echo. _m

    As tides,
    our dreams flow on
    to another shores mind,
    by sailing in that tidal maze,
    new course.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. μαζί στο άσαρκο μέλλον - πανέμορφο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή