Welcome

ρ δ’ μς οκ ξ σου τν λεγντων τν κρασιν ποιουμνους, λλ τος μν προσχοντας τν νον, τν δ’ οδ τν φωνν νεχομνους. κα θαυμαστν οδν ποιετε• κα γρ τν λλον χρνον εἰώθατε πντας τος λλους κβλλειν, πλν τος συναγορεοντας τας μετραις πιθυμαις.

Παρασκευή, 21 Ιουνίου 2019

The travellers

The boy walked
through the lessons

The girl felt
through the dreams

The teacher travelled
through his student

The teacher learned
through her students

The children surpass
their teachers

Life is normal
again and forever

Yannis Politopoulos

Παρασκευή, 14 Ιουνίου 2019

Λιοπύρι

          Μία λέξη πιάστηκε στα χείλη της γραφής τόσο άξαφνα, όπως σπάνια συμβαίνει και μόνο κάτω από την ευγνωμοσύνη του καλοκαιρινού ήλιου.
          Η λέξη πάθος άπλωσε τους αρμούς της σε κάθε εκδοχή ηλιακού φιλιού κι έτσι ταλάντευσε μαγικά τη διαχρονικότητα των ανθρώπινων ονείρων.
          Τη λέξη αυτή δεν την ενδιέφερε τίποτα άλλο παρά μόνο η απόλυτη προσέγγιση στο έργο της.
          Από τη ζεστή εκείνη στιγμή πληθώρα σκέψεων εισέβαλε με τρόπο καλοκαιρινής θέρμης στα χείλη πολλών ανθρώπων και κυρίως πολλών παιδιών.
          Με τη διαδικασία αυτή συντελείται και σήμερα στο βλέμμα, όσων διαβάζεται ετούτη τη γραφή, η διαρκής καλοκαιρινή ομορφιά της ζεύξης υλικής κι άυλης υπόστασης της αιωνιότητας των ανθρώπινων ηθικών σκέψεων και διαδικασιών.
Γιάννης Πολιτόπουλος

Παρασκευή, 7 Ιουνίου 2019

The desperate road

Through the veins
of love

Behind the stairs
of freedom

Under the pain
of arrival

Look, a dream calls
your reality

Fly under the pain
of misery

Dream a real touch
of sadness

And certainly be a friend
of your myth

Yannis Politopoulos

Παρασκευή, 31 Μαΐου 2019

My teachers

Every morning
in the depth of mind
words feel their hearts

Every afternoon
in a new book
the eyes see their message

Every thought of mine
every teach of my lips
have their love

They loved me
like parents
and I love their memory
like a child

Yannis Politopoulos

Παρασκευή, 24 Μαΐου 2019

Η αδρεναλίνη ενός φιλιού

          Παράξενη μέρα κυλά στην προέκταση των βλεμμάτων τους κι ακόμη και η δυσδιάκριτη επιθυμία του ερχομού αργεί να μετατραπεί σε χάδι.
          Ασυνήθιστα έρημη η ταλάντευση των βλεφάρων εδράζει στο φως τη μαγεία του ασυντέλεστου.
          Σπινθήρες επερχόμενων φιλιών διανοίγουν τις αγκαλιές και στιγμιαία το ψήγμα ενός κλάματος δακρύζει αψηφώντας τα μυστικά της νιότης.
          Μικρή λύπη σταλάζει τη λήθη της στο αμιγές  δάχτυλο μιας ενωμένης φαντασίας.
          Σαν από χιλιετίες κρυμμένη βαθιά στα χείλη, η επιθυμία ενός φιλιού πραγματώνεται προσθέτοντας ανθρώπινη υπόσταση στη γραφή που πρόκειται να στεγάσει τον έρωτα δύο ανθρώπων που ήδη μεσουρανεί.
          Με ήχους γλυκών λέξεων το μοναδικό φιλί προετοιμάζει τον ερχομό του.
Γιάννης Πολιτόπουλος

Παρασκευή, 17 Μαΐου 2019

Rain of sunbeams

My visitors are
my open book

My visitors are
my warm summer

My visitors are
my tree of feelings

Every time they read
a memory turns into life

And life goes on
to their blog land

Like a rain of sunbeams,
of photos, of poems

Yannis Politopoulos

Παρασκευή, 10 Μαΐου 2019

Προσδίδοντας νόημα

Κάποιες στιγμές
στο ημερολόγιο της ζωής
εγγράφεται ένας άνεμος
επαίτης των συνειρμών

Και τότε η μνήμη
εξακοντίζεται στο μέλλον
ποθώντας τις λέξεις
που έρχονται στα χείλη

Κι αλήθεια φέγγει
η μεσίστια φτωχή σημαία
που ταλαντεύει τη μνήμη
αναδημιουργώντας το παρόν

Γιάννης Πολιτόπουλος

Παρασκευή, 3 Μαΐου 2019

Η απήχηση του πόθου

Με τη μεσημβρία του πνευματικού ήλιου να διαχέεται στον ορίζοντα η γυναίκα ενθρόνισε στην απάνεμη ακρογιαλιά της μνήμης της τη μορφή του.
Κι εξακολουθεί να εξακοντίζεται στο προσκήνιο των πόθων της η μεσίστια εναλλαγή του αντρικού φιλιού.
Όπως τότε δηλαδή, που παιδί ακόμη η γυναίκα αυτή εναπόθεσε στη προκυμαία του βλέμματός της τη προσμονή ενός φιλιού.
Κι από τη στιγμή εκείνη εξακολουθεί ν’ αναζητά τη πραγμάτωση του πιο διαυγούς πόθου της στο απρόσμενο βλεφάρισμα μιας ερωτικής συνάντησης.
Γεγονός που συμβαίνει επαναλαμβανόμενα τα καλοκαίρια της νιότης της αγκαλιά με τη βεβαιότητα μιας αγάπης που υπερβαίνει κάθε συνηθισμένη εκδοχή.
Ώσπου το χέρι ενός άντρα έλκει δυνατά το γυναικείο παρόν προς τη πνευματική αυγή ενός απίστευτου έρωτα.
Ακριβώς δηλαδή όπως συμβαίνει και με όλους, όσους διαβάζουν με αγάπη τη λογοτεχνική απόδοση των πιο εσωτερικών σκέψεών τους.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Παρασκευή, 26 Απριλίου 2019

Mother

(In the memory of my mother 
who passed away yesterday (25 April 2019)

I still can feel
your warm hand
in my face

I still can see
your tender look
in my hands

I still can hold
your tender feeling
in my heart

Oh mother
you will always be alive
to my childhood heart

Oh mother
you will always be mother
to my soul

Oh mother
have a wonderful trip
to the eternity

Yannis Politopoulos

Παρασκευή, 19 Απριλίου 2019

Writing for the people

The words often slip
away from the clock

With another real power
they are writing poems

And sometimes they turn
the writing into caress

Just like the invisible falls
to the earth of thoughts

Sometimes perfect already
and sometimes for revision

Yannis Politopoulos

Παρασκευή, 12 Απριλίου 2019

Aphrodite's message

A woman uses a kiss
to write a letter

A man uses a touch
to give a meaning

A woman uses a smile
to send a satisfaction

A man uses a breath
to bring a message

Together they smell
the breath of their meaning

Yannis Politopoulos

Παρασκευή, 5 Απριλίου 2019

Εμμέλεια

          Περασμένα μεσάνυχτα, όταν ο φοιτητής περιπλανιέται στα μουσικά ακρωτήρια των πιο πρόσφατων προτιμήσεών του.
          Μόνος, επιχειρεί ν’ απολαύσει τις μελωδίες που κάποιοι διαδικτυακοί σταθμοί από άλλες χώρες επιλέγουν.
          Κάθε νότα συδαυλίζει τη γέννηση των ονείρων του δίχως όμως να κάμπτει πλήρως την απογοήτευσή του.
          Απογοήτευση προερχόμενη από νοθευμένες σχέσεις ή από απροσδιόριστες απουσίες.
          Κάποια στιγμή, ένα τραγούδι ελκύει τ’ αυτιά του. Δε γνωρίζει ποιος τραγουδά, γιατί δεν έχει ακούσει την αντίστοιχη εκφώνηση.
          Ο ρυθμός του τραγουδιού μεταμορφώνει τη σιγή του φοιτητή σε διάθεση εξωτερίκευσης. Έτσι πληκτρολογεί στο Διαδίκτυο ένα θηλυκό όνομα : Πολύμνια.
Κι οδηγείται στην ηλεκτρονική σελίδα ενός κοριτσιού που οι αναρτήσεις του γράφουν για τη Μουσική.
Ο φοιτητής δίχως χρονοτριβή επιχειρεί ένα διάλογο μαζί της κι ας τον απωθεί λίγο το όνομά της.
Άλλωστε σκέφτεται να την αποκαλεί Εμμέλεια. Το καινούριο όνομά της είναι το πρώτο που ερωτεύεται.
Εκείνη αρχικά τρομάζει αλλά η έκπληξη – το ξέρει – ήδη την ελκύει.
Γιάννης Πολιτόπουλος

Παρασκευή, 29 Μαρτίου 2019

Names of life

Art
translates
our dreams

Love
breathes
our poems

Friendship
caresses
our hands

Through clicks
our panel can provide
the destiny of your comment

Yannis Politopoulos

Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2019

Ο έρωτας ως βιωματική υφή

Το πρώτο ενιαίο πεζό κείμενο γραμμένο με λέξεις κι από τις τρεις περιόδους της Ελληνικής Γλώσσας : Αρχαία, Βυζαντινή, Νεοελληνική

Αναμφιρήστως, ακρώρεια κι ακροθίνιον των συνειρμών περί του έρωτα συνιστούν τρεις βασικές προϋποθέσεις : το αυτεπίτακτον, το εθελόθυτον και το εθελότρεπτον. Γιατί ο έρωτας είναι κέλευθος και οικειοπραγία. Ένα συναισθηματικό βίωμα πανταχηκινητικόν.
          Ως εγγενές και άπεφθο φυσικό αίσθημα, ο έρωτας γεννιέται θελξίπικρος μα και όβριμος. Η αφορμή σπανίως καταγράφεται και το θέμεθλό του είναι πάντα προς αναζήτηση. Έτσι, ως τέτοια πραγματικότητα καθίσταται ελέγξιμη πάντα κατά προσέγγιση.
          Χαρακτηρίζεται μάλιστα, συχνά, από αμετροέπεια ή ανθρωπιστική χοντράδα. Καθώς κυριεύει κι ακραγγίζει  τα ανθρώπινα πρόσωπα, ασκεί σε αυτά μια τυχοδιωκτική απληστία κι επιζητά την ανταπόκριση. Κι ασφαλώς, η εσχατολογία του είναι πάντα ειδυλλιακή.
          Για να εγκατασταθεί όμως στη διαχρονία της ζωής και στην όμορη μοίρα δύο ανθρώπων, χρειάζεται ο καθένας να αντιλαμβάνεται και διά της Λογικής και διά της Συναισθηματικής εμβάθυνσης πως :

          α) ερωτεύεται το συγκεκριμένο του άλλου

          β) κατανοεί την αλλότρια αγολαγνεία

          γ) επιχαίρει την αρσενική ή θηλυκή ιδιαιτερότητα

          δ) βιώνει ως πραγματικότητα και ως ύπαρξη την απουσία

          ε) περιορίζει τη φιλομυθία του για το έτερο παρελθόν

Τότε καθίσταται καθείς έτοιμος να συμμετέχει στο χαρίτερπνο της ερωτικής συνεύρεσης ν υθμ κα λόγ κα ρμονί. Όπως δηλαδή και στις πιο έντεχνες εκφάνσεις της απλής αλλά, παράλληλα, αυθεντικής υποβόσκουσας αλήθειας.
Κι ας σημειωθεί ακόμη ότι πρέπει να περιορίζεται στο ελάχιστο η υλόφρονη και χαμαίζιλη ατομική νοοτροπία. Αφού ο έρωτας είναι συμβιβαστικός κι ενδοτικός. Λογοκρατεί μάλιστα στο επιθυμητικόν ή στο θυμοειδές, απορρίπτοντας τη σύγχρονη συλλογική λογική της αγγαρείας.
          Ως διαλεκτικό συναμφότερο λοιπόν, ο έρωτας ρέπει προς το συνέρημο και προς την αντιπροσφορά. Κι είναι συνύπαρξη ψυχική και σωματική δίχως αύξοντα αριθμό φθινούσης νοημοσύνης. Με συγκριτικό πλεονέκτημα προς κάθε άλλο ανθρώπινο βίωμα τη θωπεία και τη συνέκδημη σεξουαλικότητα.
          Ακροτελεύτιο επομένως συμπέρασμα περί έρωτος συνιστούν η επιβεβαίωση της επικοινωνίας και η επανέναρξη της αυτόκεντρης επιθυμίας. Με πρωταρχικό πάντα σκοπό τη δαψίλεια συνεισφορά στο φαντασιακό του συντρόφου, που τον βοηθά με την αρωγή της να μην ακρωτηριάζεται ούτε και να αναιρεί την προσωπικότητά του. Γιατί τελικά, ο έρωτας πραγματώνεται ως μέγιστος λόγος ύπαρξης στα χείλη της απεραντοσύνης ή ως τα των αποκρισιαρίων αποτελέσματα που διαβιούν πανταχόθεν έστω κι απροσδιορίστως διά της κοινής λογικής.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Παρασκευή, 15 Μαρτίου 2019

The important meaning

A warm silence travels
our dreams

A deep thought carries
our feelings

A perfect word translates
our future

Just like a gentle kiss
that needs our looks

Just like a real touch
that loves our reading

Just like a new thought
that burns our leaving

Yannis Politopoulos

Παρασκευή, 8 Μαρτίου 2019

Πείσμα στην άκρη του βλέμματος


          Διαφορετική εκδοχή είχαν γευτεί τα μάτια του, όταν το βλέμμα της απέσπασε από τον ορίζοντα τη μεσίστια συναισθηματική σημαία της καρδιάς του. 
         Και καθώς απουσίαζε κάθε τρίτη παρουσία προσώπου, έμενε μόνο η απλοϊκή μαρτυρία των ηλιαχτίδων του Μάρτη να επιβεβαιώνει το μεταίχμιο πραγμάτωσης κι απουσίας της αγάπης.
        Αφού ακόμη και οι φαντασίες των δύο προσώπων αδυνατούσαν πλέον να στεγάζουν το παραλήρημα των πόθων τους.
        Ώσπου την τρικυμισμένη αγάπη τους ανακάλυψε ένας παροδικός συγγραφέας, ο οποίος αντιδρώντας στην αισθητική της γόνιμης απουσίας παρενέβη αναγράφοντας στο χαρτί την επόμενη εκδοχή της ένωσής τους.
        Κι όταν ο λόγος έχει ήδη γραφεί, είναι απλό θέμα χρόνο να υλοποιηθεί το πηγαία πείσμα μιας αγάπης που αρνείται το τέλος της.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Παρασκευή, 1 Μαρτίου 2019

Η απάνεμη γραφή

Μόνο το φως του δειλινού
βάφει τις μνήμες της

Μόνο ο ήχος του πρωινού
ηχεί στα όνειρά του

Μοναδική η γραφή
που φεγγίζει τα πάθη της

Μοναδικός ο χορός
που ανασαίνει τα χείλη του

Μαζί στο άσαρκο μέλλον
που γυμνάζει τις αισθήσεις

Μαζί στο καινούριο παρόν
που φτερουγίζει γλυκά παντού

Μία στιγμή και τα χέρια
ενώνουν τις ανοιχτές καρδιές

Έξω ο άνεμος υμνεί
τη γραφή των καινούριων χαδιών

Γιάννης Πολιτόπουλος

Παρασκευή, 22 Φεβρουαρίου 2019

Γυναίκα της Άνοιξης

Τα μάτια της
είναι χρυσαφένια όνειρα
που ενσαρκώνονται τις νύχτες

Τα χείλη της
είναι κατακόκκινες μνήμες
που πάλλονται γλυκά στο φως

Τα μαλλιά της
είναι μεταξένια χάδια
που υμνούν τρυφερά την αγάπη

Τα χέρια της
είναι αέρινοι κυματισμοί
που μορφοποιούν την αυθεντικότητα

Στις ακρογιαλιές
των θηλυκών ονείρων της
γεννιέται σαν κορίτσι η Άνοιξη της νιότης

Γιάννης Πολιτόπουλος

Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2019

The dusty mirror

Summer's evening. In a small room of an old house there is a window to the sea. Right around the corner an old bed covered with a white sheet. Opposite, below the large dusty mirror, an old commode. Upon this an unlit candle. Darkness. A woman, young and beautiful, with white dress, is lying in bed. Quiet. Ten seconds after the opening scene, a strip moonlight light the room. Twenty seconds later heard the voice of the narrator.

Narrator: Then, the day showering in the sun on the sand and the sand was golden summer a wet caress your body. Then you had two breasts red lips and love in the sunbeams. I remember you were barefoot, dressed in a smile of immortality. A neat person indivisible. We must remember the blue skies that remained speechless by your presence damp. Then, the day and a random check was a touch of eternity.

[Pause for ten seconds. The beautiful woman opens her eyes. Lift and sits in bed with the person to the public. For a while, silence. Then the narrator continues the monologue.]

Narrator: Remember too that the words you whisper had an old fisherman with a white beard? He said he knew a lot. How many had seen in his life. But nothing like your eyes. Your eyes, said - is like the depths of the sea. Swayed by the same smile. Deep inside them discover a coral and dreams of naked lights on. Your eyes, he said, is the very vastness. The blue horizon.

[The woman hears the words. Lifts her hands. Brings her face with a gentle motion females. Slightly touches eyes. For a while only. Then download her hands. It seems that she would like to speak. To speak to an unknown voice is heard from the sea and caressing her existence. Her lips, however, seem to refuse. She abandons the effort. She hears again the voice of the narrator says.]

Narrator: And the young one with strong backs and torn from the
saltiness lips are mindful of him? He sat for hours on the high rock and stared with wide eyes, as if you were a miracle. An unexpected summer miracle. Do you remember what he wrote some afternoon in the sand? Those words do not wave the sunset never extinguished?

"Love has the shape of your shadow"

[Pause for thirty seconds. The woman gets out of bed. She walks up and down inside the room. She is barefoot. Her white legs shining in the moonlight. A smile spread on her lips. Almost stopped in the middle of the room. She hears again the narrator speaks. Voice of the urge now.]

Narrator: In the dialog going. Stand there, next to the glass. Look out. What a beautiful moon. What female moon tonight!

[She goes and stands opposite the window. She looks outside. Scanning the horizon, the vastness of the lonely celestial light. The voice of the narrator continues, louder now.]

Narrator: Look, look at the moon. It’s brightest from sunset. The light gild your hair. You know the nights that the glass breaks sometimes. For more comfortable passing the large silver glimmer of the moon and bathe your face beautiful.

[Short pause. She continues to look outside. Raises her left hand and touches the glass with her hand. It touches the glass, as it touches a person, as you touched the moon. As touching the caresses of lovers. The narrator speaks again.]

Narrator: You know we all look at you. The moon. Silence. The shells are still caught in your hair. And with the relentless love of benevolence. Also, the breath of the sea. The whole world is focused on a look of admiration on you.

[The young woman suddenly leaves the window. Began again to come and go in the room. At times, spreads her hands, as if it were to embrace a child. The voice is heard again.]

Narrator: You know how the world embrace you. The whole creation in a gentle caress your alabaster chest. Woman's love, woman of moon’s dreams, everyone would like to know your name. This hidden secret. This intoxicating secret moonlight.

[Pause twenty seconds. She tries to speak again. This time the lips open. Still without uttering a single syllable. She then abandons any attempt to speak. Do what the voice of the states.]

       Narrator: The candle. The candle on the nightstand. You must lit it. I want to see the name I want to come out in the mirror.

[The woman does. She goes to the nightstand, opened the drawer and removes a box of matches. Light up the candle. Outside the moon is covered by clouds now. Now, only the light of the candle lights in the darkness. There is complete silence. The woman standing motionless in front of the old commode. Higher up above it is hanging a mirror. The woman lifts her head to confront her idol in the dusty mirror. She sees then formed in the dust on the mirror a woman's name. And she sees the world with her name: Cloud the looks and smiles. Opens lips and finally pronounces. Pronounce her name in the vastness of the small room. Soon the moonlight again invades the room, more intense now. Now everyone knows. The secret was lost. Outside, the sea is now calm. The voice is not heard anymore. Now it sounds just the breath of the woman.]
Yannis Politopoulos

Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2019

The principle of writing


The script started from her hands. From the gentle hands of the girl with blue eyes. In fact, started from the fingertips of his right hand.
To celebrate the indescribable beauty of words poured in thin veins, bloody words, love words, words, unexpected, silent words about the world, about love, for the cheerfulness of things.
And began to climb towards the shoulders of nude dreams. Dreams that cause perpetual birth of writing. Dreams flesh poem pinned to the presence of life. Dreams naked twinkle in the darkness of daily life.
And then the words have gone. They painted her neck with seasonal flowers in spring colors and came on her lips which gave full tender kiss vastness.
Words on her lips, her eyes words, words everywhere on her face.
Words of desire for the girl's desire. Matching words in her life.
Words that are written just for her in the window of love. In the backdrop of dreamy nights of silence.
And the pretty face, the words went to the heart and penetrated deep into the writing of a new scenario of eternal summer. The scenario of a stroke that does not allow any silence to silence.
Words flowing river in the divine feet of future gazing. Words dancing in the ocean waves of long hair. Words rain watering the joy of friendships, her embrace of night love. Words that beautify her beauty.
The words that she writes the paper's life and have something out heady aroma, something of the certainty of physical feminine eyes, a powerful kiss that rises to the dreams of boys.
The tireless words, the tireless writing the agreement and disagreement, the silence, wandering in the body, their eyes encountered her own in a play of light.
The girl is the dream girl of bare, unprotected of words.
The words of those who were born and waiting for the order or the request of.Of words that fall in love on her face and eyelids to thrive as the ultimate love, like love that weaves the veil of femininity.
Of words spoken from the lips of the girl with blue eyes until the end of the world.
Yannis Politopoulos

Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2019

The naked look of writing


All stories are realized in places uninvited, endless. The writer starts from the intimate immensity, the embarrassment of thought to incarnate word.
And time is always the elusive light of silence. So, writing somebody realizes the path to the lack of love.
This is, of course, a recurring creation. In particular, it is thought that hatched, the words that follow, the words that mate, the words that escape from the open heart.
The look remains pinned, puzzled brief idea of chastity. The look once strays from his lips.
The look is nude. Words are naked. And then, suddenly, silence speaks, feels, experiences, negates promises, falls creates.
The whiteness of the paper succumbs to excess, indulging in stroke.
The text breaks, soul stirred. Nothing resists, cast all joints on the edge of reason.
People internalize without secrets. Like love, like the original silence as the austere beauty before experiencing loneliness east infuser infinity of thoughts.
Then the silence is the end, the naked, the unprotected eyes of writing.
It happens. A text with authentic life immensity, a text that extends till the sunrise of a barefoot wandering. Text stutters the gross shape of the importance of the initial words. Text of writing that writes happening, an act of the writer who writes his lips and announces his desire to light another verbal creation.
On the verge of life, at the turn of the light at the intersection of writing passion waves life grows occult and steep edge of thought which flows at the foot of the narrative, on the outskirts of a poetic verses test for the first time in the world smiling.
Then the new writing is always a new text with unripe lips, naked in the writer’s eyes and naked at the first innocent look towards the darkness of the birth of art.
And there is no time no space. The components of the text still remain to be discovered, everything to win, such as the blue vastness of emotion.
For no apparent reason wearable light eyes, writing activates the process of reading and then the lonely process of imagination.
The naked gaze falls on the sense that the other authority and ultimately brings another life.

Yannis Politopoulos

Παρασκευή, 25 Ιανουαρίου 2019

The return of love


It had dawned, when the thought of returning born in his soul.
It was a return almost imperceptible, which will catch the eye of the girl and would look paired with the boy.
With this thought be transformed into dreamy image in his eyes, the boy opened the door of his house and started walking toward the one he had seen in his dreams or thought he had seen or that for years defined the vastness his love.
Moments earlier the girl with black hair had already begun seeking the creation of a human story without end.
Love itself as a vibrant feeling mutual inquiry, preparing the principle of a shared history beyond reason, beyond any resemblance to other human history.
Because happen these two kids to ignore that in reality were implementing the story which one anonymous writer had already written in his lonely notebook.
And when their looks met for the first time that day, a sweet breath reconnecting looks like overtaking the two children.
Not once wondered how did not happen to know each other.
As the power of love whitch is born admits o no reasonable explanation.
As the day crossed the ordinery love of the looks of their love, a kiss descended from sunlight and like dedication has sealed their first public kiss.
Then many people in different parts of the world viewed while two stars are joined by emitting both love light was visible as a second sun.
It was the sun of love.
It was the same that the old love of children, which is beyond any ordinary natural law was no longer able to unite children in a common life, in which past , present and future matching .
With their lips sealed even the girl raised her hand and wept by the sun love by sending a supreme glimmer of warmth in the imagination of everyone.
The smile that sealed the lips of the boy was the clarity of the light, which will forever protect their love.
And when the sun reached the daily setting of the heavenly ride the two children greeted the beginning of the night with a song about the return of humanity in their lives.

Yannis Politopoulos