Βράδυ. Ένα μικρό φως ταλαντεύεται για λίγο στο σκοτάδι. Κύματα οι διαβάτες στην προκυμαία. Σε λίγο η πανσέληνος διαχέεται στην ακροθαλασσιά. Γυμνή νυκτωδία σωπαίνει τη πλάση. Σα φιλί άλλης εποχής. Σιωπηλό, έντιμο, βέβαιο για τη δύναμή του. Άξαφνα, ένα ανθρώπινο χέρι γράφει :

Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2018

Ακρώρεια

          Κάθε στιγμή που στη σκέψη του διακυβεύονταν η αμεριμνησία, ο άντρας αυτός επεξηγούσε την επιθυμία του με τη μετατροπή των ονείρων σε λεκτικές εκδοχές.
          Το χθεσινό όμως όνειρό του, με την ανελέητη άνοδό του στην κορυφογραμμή ενός άγνωστου στο βλέμμα του βουνού, αδυνατούσε να το εξηγήσει με τις λογικές του παρόντος του.
          Έτσι, μόνο όταν ένας επιστήθιος παιδικός φίλος του πρότεινε την αναζήτηση βοήθειας προερχόμενης από το αντίθετο φύλλο, ο άντρας αυτός κατέγραψε εντελώς περιγραφικά το όνειρό του στο χαρτί δίχως το παραμικρό σχόλιο και το έδωσε σε μία πραγματική φίλη του, για να το ερμηνεύσει.
          Από τα χέρια εκείνης όμως το όνειρο κατέληξε και στο βλέμμα μιας φίλης, η οποία ερωτεύτηκε την περιγραφή και τελικά επισκέφτηκε και τον ίδιο τον άντρα μονοπωλώντας πλέον το ενδιαφέρον του.
          Ένα μήνα μετά, οι δυο τους κατακτούσαν την ακρώρεια της δικής τους αγάπης.
Γιάννης Πολιτόπουλος

2 σχόλια: