Βράδυ. Ένα μικρό φως ταλαντεύεται για λίγο στο σκοτάδι. Κύματα οι διαβάτες στην προκυμαία. Σε λίγο η πανσέληνος διαχέεται στην ακροθαλασσιά. Γυμνή νυκτωδία σωπαίνει τη πλάση. Σα φιλί άλλης εποχής. Σιωπηλό, έντιμο, βέβαιο για τη δύναμή του. Άξαφνα, ένα ανθρώπινο χέρι γράφει :

Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2018

No foreigner

Your breath remains
a sea of feelings

Your soul travels
through my voices

Your poem touches
my authority

There is no stranger
into our poem

There is no reality
out of our poem

There is just a poem
that changes our present

You and I
as the same image
of the same look

Yannis Politopoulos

Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2018

Μουσική στην άκρη του κόσμου

   Στις απαρχές του Φθινοπώρου ακόμη ο ήλιος ενεδρεύει στις ποικίλες ακρογιαλιές των βλεμμάτων. Γι’ αυτό προφανώς κι ο έρωτας παραμένει ζωντανός στις μαγικές ακτές των ανθρώπινων επιθυμιών.
   Κι ίσως γι’ αυτό μία γυναίκα μεταγράφει τις παιδικές της επιθυμίες σε μορφή μουσικής δωματίου.
   Καθώς τα δάχτυλά της ακραγγίζουν τα πλήκτρα του πιάνου, ένας άντρας ακούει τυχαία τους μουσικούς ήχους, καθώς διανοίγει το παράθυρο του μοναχικού δωματίου του, για να προσθέσει στο βλέμμα του μία έστω εικόνα ομορφιάς, ικανής να μεταβάλει την καθημερινότητά του.
   Ακούγοντας τη γλυκιά μουσική ο άντρας νιώθει την άμεση την απόλυτη ανάγκη να κοινοποιήσει την ευτυχία του στο πλάσμα που παίζει πιάνο.
   Και σα βλέπει να ανοίγεται το παράθυρο από το οποίο προέρχεται η λατρευτή μουσική, τότε προσμένει να συναντήσει το θαύμα.
   Και συμβαίνει αληθινά να πραγματώνεται στο βλέμμα του η εμφάνιση μιας γυναίκας τόσο όμορφης στα μάτια του που το αποφασίζει πως παίζοντας στην κιθάρα κάτι για την ίδια θα ταξιδέψουν μαζί μέχρι την άκρη του κόσμου. 
   Κι ίσως και στο άπειρο κι ακόμη πιο πέρα στην απεραντοσύνη του πρώτο τους κοινού βλέμματος.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2018

Ποιητικό Μυθιστόρημα

Γαλάζιο βλέμμα
ταξιδεύει στα μάτια των ανθρώπων

Μία φράση
ξεφεύγει από τα χείλη τους

Τα πολύχρωμα χέρια τους
απλώνονται το ένα στο άλλο

Η γραφή ξεκινά
με τον πρώτο ερχομό

Κι ένα τυχαίο βλέμμα
μετατρέπει το Ποίημα σε Μυθιστόρημα

Όπως δηλαδή μία ανάρτησή μου
ενώνει τις ζωές μας για πάντα

Γιάννης Πολιτόπουλος

Παρασκευή, 7 Σεπτεμβρίου 2018

Μεγάλο ταξίδι

Στη θάλασσα των ονείρων μας
την αγάπη τη λένε μνήμη

Στον αέρα των σκέψεων
τη φιλία τη λένε όνειρο

Στη γη των χαδιών
τη συνάντηση τη λένε φιλί

Κι είναι μεγάλο το ταξίδι μας
από την καρδιά του ενός στου άλλου

Κι ακριβώς γι' αυτό
το ταξίδι μας αξίζει τα πάντα

Γιάννης Πολιτόπουλος