Βράδυ. Ένα μικρό φως ταλαντεύεται για λίγο στο σκοτάδι. Κύματα οι διαβάτες στην προκυμαία. Σε λίγο η πανσέληνος διαχέεται στην ακροθαλασσιά. Γυμνή νυκτωδία σωπαίνει τη πλάση. Σα φιλί άλλης εποχής. Σιωπηλό, έντιμο, βέβαιο για τη δύναμή του. Άξαφνα, ένα ανθρώπινο χέρι γράφει :

Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2018

Feast

A wind of the Greek Language blows
to the lips of the summer

Sunbeams of literature are lightening
the eyes of the sea

Clouds of music hug
the humans’ ears

Crystal waters moist
the hands of writing

Voices of memory hug
the instant look

That’s the reason why
the friends’ hearts are pleased

Yannis Politopoulos

Τρίτη, 21 Αυγούστου 2018

Through the trips

In Vienna
I touched a look

In Rome
I felt a hand

In Paris
I read a voice

In London
I smelt a feeling

In New York
I touched a breath

In Nicosia
I breathed a thought

In Belgrade
I saw a rainbow

In Sofia
I learned a lesson

Yannis Politopoulos

Κυριακή, 12 Αυγούστου 2018

My son and the wave

He looks
at the future

He thinks about
the present

He feels
the meaning

The wave
wants to carry him
away

But he will swim
over the water
forced by the love
he feels in his heart

One more step
and the future
becomes wave
of his feelings

Yannis Politopoulos

Τετάρτη, 1 Αυγούστου 2018

Μικρό ποδήλατο για μεγάλα όνειρα


          Σ’ εκείνη την παλιά γειτονιά, τη ξεχασμένη από την ιλιγγιώδη ταχύτητα του χρόνου, το βλέμμα ενός μικρού αγοριού λαμπυρίζει ξαφνικά, καθώς ένα κορίτσι ίδιας ηλικίας κι απαράμιλλης φυσικής ομορφιάς ανεβαίνει για πρώτη φορά στο ολοκαίνουριο ποδήλατό του.
          Το αγόρι ακολουθεί με τα πόδια την πρώτη σύντομη βόλτα του κοριτσιού κατά μήκος του μικρού δρόμου. Κι ένα χαμόγελο αυθεντικού σεβασμού ταξιδεύει από τα χείλη του μέχρι το έσχατο σημείο του κοριτσίστικου βλέμματος.
          Ώσπου κατά την επιστροφή στο αρχικό σημείο εκκίνησης, το κορίτσι θωπεύει με την αύρα της ομορφιάς του το έκπληκτο αγορίστικο βλέμμα.
          Είναι καλοκαίρι και ο διάλογος έχει ήδη προετοιμαστεί στα χείλη των δύο παιδιών.
          Γιατί τα δύο παιδιά είστε εσείς που τώρα διαβάζετε αυτή τη μυθοπλασία του ρεαλισμού σας και γι’ αυτό συμπληρώνετε την ιστορία με τα δικά σας λόγια.

Γιάννης Πολιτόπουλος