Βράδυ. Ένα μικρό φως ταλαντεύεται για λίγο στο σκοτάδι. Κύματα οι διαβάτες στην προκυμαία. Σε λίγο η πανσέληνος διαχέεται στην ακροθαλασσιά. Γυμνή νυκτωδία σωπαίνει τη πλάση. Σα φιλί άλλης εποχής. Σιωπηλό, έντιμο, βέβαιο για τη δύναμή του. Άξαφνα, ένα ανθρώπινο χέρι γράφει :

Τρίτη, 26 Ιουνίου 2018

When a poem speaks

A long night
disables the civilization

A big silence
destroys the humanisme

A wrong message
touches our dreams

That's why this poem
cries in our hands

But we can still change
the situation

Teaching all children
that love is the only way of life
far away from every wrong thought

Yannis Politopoulos

Κυριακή, 17 Ιουνίου 2018

Η ακραία ομορφιά

          Πρόκειται για την ιστορία της γυναίκας που αγαπούν οι λέξεις.
          Ένα απόγευμα, στο αρχές του καλοκαιριού. Η γυναίκα είναι ξαπλωμένη στην άμμο. Τα όμορφα μάτια της ατενίζουν τον ήλιο. Ο ήλιος τα θωπεύει με τη βεβαιότητα ενός γνώριμου φιλιού στην ακραία, στην απίστευτη χάρη τους.
          Οι τελευταίες καυτές ηλιαχτίδες του απογεύματος γράφουν στο βελουδένιο βλέμμα της γυναίκας τις λέξεις μιας άλλης, μιας διαφορετικής, σιωπηλής σχεδόν, μυστικής, αγάπης που αιωρείται στον ορίζοντα.
          Οι ηλιόλουστες λέξεις ενδύουν τα ακροδάχτυλα της όμορφης γυναίκας και τα φιλούν με αστείρευτο πάθος.
          Κι όταν ο ήλιος δύει, η γυναίκα με την ακραία ομορφιά, ηλιοφιλημένη τώρα, παραδίδει το προς εξερεύνηση σώμα της στο φεγγαρόφωτο.
          Περπατώντας στην άμμο του αιώνιου καλοκαιριού της ομορφιάς της η γυναίκα το αισθάνεται πως οι φεγγαραχτίδες φιλούν κάθε γλυκιά ανάμνησή της.
          Αφού ανάμνηση είναι πάντα και το άμεσο μέλλον της, καθώς η ομορφιά υπογράφει την αιώνια βεβαιότητα της αξίας της.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Κυριακή, 10 Ιουνίου 2018

Μία πλημμύρα αγάπης

Καθώς το ζευγάρι περπατά θερμά αγκαλιασμένο κάτω από το άπλετο φως του καλοκαιρινού ήλιου, το απαλό αεράκι γράφει στον ορίζοντα το ποίημα της οριστικής, της αμετάκλητης αγάπης του.

Τα ενωμένα χέρια

Πλεγμένα χέρια
υμνούν το αύριο

Ενωμένα βλέμματα
μαρτυρούν το ατελείωτο

Πανέτοιμα χείλη
ενώνουν το φιλί τους

Διπλανά πια τα σώματά τους
ηχογραφούν τη φυσική ροή
του έρωτά τους

Τα τέσσερα μάτια του ζευγαριού ενώνονται με το απέραντο, με το κοινό τους μέλλον και δημιουργούν κάθε κοινή προσδοκία ευτυχίας.
Κι είναι τόσο δυνατή η στιγμιαία εκδοχή της αγάπης του, που το ζευγάρι δεν αντιλαμβάνεται την άξαφνη ολική μεταστροφή του καιρού.
Έτσι, μία απρόσμενη νεροποντή πλημμυρίζει τα σώματα και την κοινή πορεία του ζευγαριού, το οποίο αρχίζει να τρέχει όχι ξαφνιασμένο ή έντρομο αλλά χαρούμενο, διότι όλες οι εκδηλώσεις της Φύσης μοιάζουν σα να θέλουν απλώς να εκφράσουν την ποικιλομορφίας της αγάπης του.
Μόνο μία παρέα ερωτευμένων – για πρώτη φορά – αγοριών και κοριτσιών κατανοεί πως πρόκειται απλώς για μία καλοκαιρινή πλημμύρα αγάπης.
Γιατί μόνο η παιδική αυθεντικότητα μπορεί να αντιλαμβάνεται άμεσα κι εμφατικά τις πρώτες στιγμές της βίωσης ενός αυθεντικού συναισθήματος.
Κι ακριβώς εξαιτίας της ολιγόστιγμης ευεργεσίας της καιρικής εναλλαγής το ζευγάρι μετατρέπει την πορεία του σε ταξίδι προς το κέντρο του συναισθηματικού σύμπαντος, του μόνου δηλαδή σύμπαντος, όπου όλοι μπορούν να ταξιδέψουν, αρκεί να αναζητήσουν τον πιο πηγαίο εαυτό τους.
Καθώς άλλωστε, τίποτα άλλο δε μένει για πάντα δωρεάν παρά μόνο η προσφορά της ανιδιοτελούς αγάπης, της μόνης συμπαντικής δύναμης που γεννά ευτυχία.
Σαν τα ζευγάρια που πλημμύρισαν λίγο πριν από αγάπη.

Γιάννης Πολιτόπουλος