Προμετωπίδα

Οι λέξεις είναι το ισχυρότερο όργανο δημιουργίας. Κάθε πιθανός συνδυασμός τους έχει την απόλυτη, τη μοναδική δύναμη να ονομάζει τα πράγματα και τα φαινόμενα, θεμελιώνοντας έτσι τη βάση της ανθρώπινης σκέψης. Η υπόγεια διαδρομή των λέξεων, Δεκέμβριος 2009, Γιάννης Πολιτόπουλος

Greek Language

The Hellenic Drama


(A poem written in English

with Greek words)


In agony

to apologize

In the hysteria

of our prophetic epitaph


The ecstasy

of the economic ideology

organizes the throne

of misery


But poetry always

embarks to

her lyrical rhythm

without jealousy

for her expatriation


Yannis Politopoulos

VoicesNet

The winner of the March 2011 VoicesNet Writing Contest is "The look of the rain", a short story by Γιάννης Πολιτόπουλος of Greece.

Αρχική Αποφώνιση

Γράφοντας μεταφράζω τη σιωπή, καθώς πληθαίνουν οι απολήξεις των σκέψεων με την απαράμιλλη πανδαισία της λεκτικής ενσάρκωσής τους. Γιάννης Πολιτόπουλος

δ

Το μειλίχιο βλέμμα

Ένα όμορφο δειλινό στις αρχές του φθινοπώρου και το ήρεμο, το μειλίχιο βλέμμα της γυναίκας ατενίζει τις ύστατες αναλαμπές του ήλιου.

Κάτω από τη βεβαιότητα του μετώπου τα μάτια ερωτοτροπούν με την αιωνιότητα της ομορφιάς, με την απεραντοσύνη της θηλυκότητας.

Τα χείλη της γυναίκας βαμμένα στο κόκκινο του δειλινού παραμένουν κλειστά σφραγίζοντας με τη σιωπή τους τη βέβαιη επιστροφή του καλοκαιριού στη ζωή της. Θαρρεί κανείς πως κρύβουν σφιχτά στην αγκαλιά τους ένα υπέροχο μυστικό. Πρόκειται για το αρχέγονο στη ζωή της μυστικό της τελειότητας και του πόθου.

Το στέρνο της είναι κεντημένο με τα αστέρια των καλοκαιρινών νυχτών που αγαλλίασαν στη ζεστή αγκαλιά της ζωγραφίζοντας στο φεγγαρόφωτο τα ανεξίτηλα όνειρα μιας αυθεντικής γυναικείας επιθυμίας μια ζωή χωρίς συνηθισμένα όρια.

Τα χέρια της γυναίκας είναι μπλεγμένα ακριβώς πάνω από τα γόνατά της που φωσφορίζουν κάτω από το λευκό φόρεμα που ντύνει το σώμα της. Οι αντίχειρες ενώνονται κάτω από το δειλινό φως με τρόπο μαγικό εκπέμποντας στο περιβάλλον κάτι από την εντυπωσιακή θηλυκή ομορφιά της την οποία δεν έχει βρεθεί ακόμη ζευγάρι μάτια που να μη ζηλέψει.

Και τότε, κάποια δειλινή στιγμή συμβαίνει το γεγονός που αφιερώνεται στο μειλίχιο βλέμμα της γυναίκας.

Είναι η στιγμή που η τελευταία ηλιαχτίδα του δειλινού διατρέχει την επιφάνεια των ποδιών της ξεκινώντας λίγο κάτω από τα γόνατα και γράφοντας φιλιά καταλήγει πρώτα στους τέλεια λαξευμένους αστραγάλους της και τελικά στα πανέμορφα και συμμετρικά δάχτυλά της όπου κι αφήνει μεθυσμένο από πόθο την ύστατη δύναμή του αφιερωμένο για πάντα στη λατρεία της σάρκινης παρουσίας της γυναίκας ως θεάς του δειλινού.

Πρόκειται για μια διαδικασία, για ένα γεγονός που η γυναίκα βιώνει ολοκληρωτικά αλλά με τρόπο φυσικό, καθώς είναι συνηθισμένη στη λατρεία που της αποδίδεται με κάθε ευκαιρία από όλη την πλάση με τρόπο πρωτόγνωρο, εκπληκτικό, μαγικό. Γιατί έτσι συμβαίνει να ζει η γυναίκα τον ερχομό των νυχτών σε όλες τις εποχές, αφού τίποτα δεν μπορεί να της στερήσει το μυστήριο της απαστράπτουσας ομορφιάς της.

Τη στιγμή που η τελευταία ηλιαχτίδα χάνεται από τα πόδια της, τα χείλη της γυναίκας ανοίγουν απαλά σα λουλούδι και με τρόπο παραμυθένιο ευχαριστούν τη φύση για τη λατρεία της με ένα επιφώνημα αγαλλίασης που μόνο ο ήλιος αντιλαμβάνεται.

Έπειτα, η γυναίκα ανασηκώνεται από τη θέση της και μέσα στο κατάλευκο φόρεμά της απομακρύνεται λικνιζόμενη μέσα στο πρώτο σκοτάδι ευτυχισμένη που βιώνει το ταξίδι του ήλιου στο σώμα της με τον πιο παραμυθένιο τρόπο.

Παρασκευή, 27 Απριλίου 2018

Το τετράδιο των φίλων

          Είναι ύστερη Άνοιξη, όταν ένα αγόρι συλλαμβάνει την ιδέα της διαρκούς εναλλαγής Ποιημάτων μεταξύ φίλων.
          Και κάνει πρώτο την αρχή γράφοντας στο τετράδιο που πρόκειται σε λίγο να είναι κοινό για πολλά πρόσωπα.
          Το αγόρι γράφει χρησιμοποιώντας αρχικά μολύβι κι έπειτα στυλό :

Η μεσημβρία της Άνοιξης

Πρόωρη επιθυμία αγγίζει
τις ακρογιαλιές των χειλιών

Μία ξαφνική αγκαλιά
αποτελειώνει τη μοναξιά

Όπως άλλοτε υμνούνται
τα ενωμένα χέρια στις παλάμες τους

Κι έρχεται μία ηλιαχτίδα
και σφραγίζει την αγάπη που πάλλεται  

          Σαν τελειώνει η απόλαυση της γραφής, το αγόρι δημοσιεύει το περιστατικό στο Διαδίκτυο, με την απαράμιλλη δύναμη του οποίου το Ποίημα αποκτά αμέσως κοινό.
          Έτσι, μία κοπέλα ανταπαντά γράφοντας τη μεταφορική εκδοχή των ονειρικών προσδοκιών της :

Η πρώτη σελίδα

Ακούραστη Άνοιξη
πόσο γλυκά ηχείς

Απέραντη αγάπη
πόση θάλασσα έχεις

Αμείλικτη φωτοχυσία
πόσο μέλλον προσφέρεις

          Όσοι διαβάζουν το μεστό αυτό Ποίημα, αισθάνονται και την ανάγκη της συμμετοχής.
          Κι έτσι μία μεγάλη κι υπέροχη παρέα γεννιέται και γρήγορα από το Διαδίκτυο η κοινή εμπειρία της Ποίησης μεταφέρεται στην αληθινή ζωή. Κι η παρέα διαρκώς διευρύνεται.
          Και γίνεται μία αυθεντικά νεανική παρέα μακριά από τις ιδιοτροπίες των μεγάλων.
          Όλο και περισσότεροι φίλοι, αγόρια και κορίτσια, συναντιούνται και αναδημιουργούν τον κόσμο γράφοντας.
          Πολύ γρήγορα η παρέα πληθαίνει κι ένα κορίτσι ανοίγει το χορός της Πεζογραφίας γράφοντας :

Καράβι χωρίς πανιά

          Στη διαδρομή των ονειροπόλων εκφάνσεων της ζωής μία κοπέλα ανακαλύπτει το μυθιστόρημα της ψυχής της.
          Είναι καυτό μεσημέρι, όταν η κοπέλα γράφει στο τετράδιό της τη ψυχική εκδοχή των θηλυκών προτροπών της :
          «Είναι βράδυ στις απαρχές του χειμώνα και η κοπέλα ετοιμάζεται να ξαπλώσει κουρασμένη από τις πολλές δραστηριότητες ακόμη μιας κουραστικής ημέρας που διέτρεξε την τρισυπόστατη ύπαρξή της: το σώμα της, το πνεύμα της και την ψυχή της. Τα βλέφαρά της έκλεισαν βαριά αλλά πάντα με σεβασμό απέναντι στα στοιχεία της φυσικής ζωής όπως οι σκέψεις, οι επιθυμίες και τα όνειρα. Ούτε που πρόλαβε η κοπέλα να κάνει τον απαραίτητο απολογισμό της ημέρας της και ο ύπνος την αγκάλιασε στοργικά.
          Κάποια στιγμή όμως ένιωσε μια ονειρική τρικυμία να τη συνεπαίρνει. Γιατί το υποσυνείδητό της έπλασε ένα περίεργο αλλά και παραμυθένιο συνάμα όνειρο.
          Η κοπέλα ονειρεύτηκε πως βρίσκονταν σε ένα μεγάλο φωτεινό δωμάτιο που έμοιαζε με βιβλιοθήκη. Εκεί η ίδια περπατούσε ανάμεσα σε δεκάδες βιβλία και έψαχνε να βρει αυτό, ο τίτλος του οποίου θα της φαινόταν πως ταιριάζει περισσότερο στην ευαισθησία της ηλικίας της.
          Εντελώς ξαφνικά όμως ένιωσε ένα χέρι να την αγγίζει στον ώμο κι αυθόρμητα μα κι ελαφρώς τρομαγμένη γύρισε να δει ποιος είναι. Είδε τότε μια γυναικεία μορφή ντυμένη με ένα λινό άσπρο φόρεμα.
          Αχ, πόσο της έμοιαζε αυτή η μορφή. Και το ήξερε πως θα γίνει σαν αυτή, μία κοπέλα της ομορφιάς της γραφής.»

          Η κοινοποίηση του ημιτελούς αυτού πεζού εκκίνησε το χέρι ενός αγοριού, το οποίο έπιασε να γράφει :

Η κοπέλα της γραφής

Χωρίς παρελθόν
χωρίς γνωριμία
χωρίς όνομα

Κι όμως με λέξεις
τα ξέπλεκα μαλλιά της
υμνούν την αγάπη

Γιατί απουσιάζεις αγάπη
από τα πιο πολλά από αυτά
που η Κοινωνία μας δίνει
Γιατί εσύ κοπέλα της γραφής
είσαι η απάντηση
στις κατηγορίες των μεγάλων

Που λίγα γνωρίζουν
κι ελάχιστα καταλαβαίνουν
τόσο μακριά μας που είναι

          Το αγόρι το ήξερε πως το Ποίημά του είναι άτεχνο. Όπως το διέδωσε, γιατί ήταν ό,τι πιο αληθινό είχε να προσφέρει.
          Η αυθεντικότητα όμως της γραφής συγκίνησε ένα άλλο κορίτσι, το οποίο για πρώτη φορά ένιωθε να αγαπά τις λέξεις και τους όμορφους συνδυασμούς που δημιουργούν αγάπη.
          Και δεν άργησε να γράψει κι η ίδια για πρώτη φορά ένα Ποίημα :

Φεύγει η λέξη
τραγουδώντας

Μένει κενό
που φοβίζει τις νύχτες

Ευτυχώς υπάρχει
το κοινό μας τετράδιο

Γράφω, γράφεις
γράφουμε
και ζούμε μαζί

Κι έρχεται για όλους
η αγάπη
κι αγκαλιάζει  τα χείλη μας

Αχ τετράδιο, τετράδιο
ποιος να το έλεγε
πόσα μπορείς να κάνεις

Σε είχαμε ξεχάσει τετράδιο
και φαίνεται πως ξεχάσαμε
ν’ αγαπάμε

          Το κορίτσι δημοσιοποίησε την ποιητική δοκιμή του και ξαφνικά πάγωσε!
          «Θεέ μου, δεν έβαλα τίτλο», σκέφτηκε σιωπηλά και κατατρόμαξε!
          Δεν πρόλαβε όμως να στενοχωρηθεί για πολύ, αφού ακόμη και η απουσία του τίτλου έγινε στο βλέμμα ενός αγοριού η αφορμή για μία γνωριμία που επρόκειτο να έχει πολύ μέλλον στις καλοκαιρινές ακρογιαλιές της αγάπης τους.

Γιάννης Πολιτόπουλος

2 σχόλια: