Το τετράδιο των φίλων

          Είναι ύστερη Άνοιξη, όταν ένα αγόρι συλλαμβάνει την ιδέα της διαρκούς εναλλαγής Ποιημάτων μεταξύ φίλων.
          Και κάνει πρώτο την αρχή γράφοντας στο τετράδιο που πρόκειται σε λίγο να είναι κοινό για πολλά πρόσωπα.
          Το αγόρι γράφει χρησιμοποιώντας αρχικά μολύβι κι έπειτα στυλό :

Η μεσημβρία της Άνοιξης

Πρόωρη επιθυμία αγγίζει
τις ακρογιαλιές των χειλιών

Μία ξαφνική αγκαλιά
αποτελειώνει τη μοναξιά

Όπως άλλοτε υμνούνται
τα ενωμένα χέρια στις παλάμες τους

Κι έρχεται μία ηλιαχτίδα
και σφραγίζει την αγάπη που πάλλεται  

          Σαν τελειώνει η απόλαυση της γραφής, το αγόρι δημοσιεύει το περιστατικό στο Διαδίκτυο, με την απαράμιλλη δύναμη του οποίου το Ποίημα αποκτά αμέσως κοινό.
          Έτσι, μία κοπέλα ανταπαντά γράφοντας τη μεταφορική εκδοχή των ονειρικών προσδοκιών της :

Η πρώτη σελίδα

Ακούραστη Άνοιξη
πόσο γλυκά ηχείς

Απέραντη αγάπη
πόση θάλασσα έχεις

Αμείλικτη φωτοχυσία
πόσο μέλλον προσφέρεις

          Όσοι διαβάζουν το μεστό αυτό Ποίημα, αισθάνονται και την ανάγκη της συμμετοχής.
          Κι έτσι μία μεγάλη κι υπέροχη παρέα γεννιέται και γρήγορα από το Διαδίκτυο η κοινή εμπειρία της Ποίησης μεταφέρεται στην αληθινή ζωή. Κι η παρέα διαρκώς διευρύνεται.
          Και γίνεται μία αυθεντικά νεανική παρέα μακριά από τις ιδιοτροπίες των μεγάλων.
          Όλο και περισσότεροι φίλοι, αγόρια και κορίτσια, συναντιούνται και αναδημιουργούν τον κόσμο γράφοντας.
          Πολύ γρήγορα η παρέα πληθαίνει κι ένα κορίτσι ανοίγει το χορός της Πεζογραφίας γράφοντας :

Καράβι χωρίς πανιά

          Στη διαδρομή των ονειροπόλων εκφάνσεων της ζωής μία κοπέλα ανακαλύπτει το μυθιστόρημα της ψυχής της.
          Είναι καυτό μεσημέρι, όταν η κοπέλα γράφει στο τετράδιό της τη ψυχική εκδοχή των θηλυκών προτροπών της :
          «Είναι βράδυ στις απαρχές του χειμώνα και η κοπέλα ετοιμάζεται να ξαπλώσει κουρασμένη από τις πολλές δραστηριότητες ακόμη μιας κουραστικής ημέρας που διέτρεξε την τρισυπόστατη ύπαρξή της: το σώμα της, το πνεύμα της και την ψυχή της. Τα βλέφαρά της έκλεισαν βαριά αλλά πάντα με σεβασμό απέναντι στα στοιχεία της φυσικής ζωής όπως οι σκέψεις, οι επιθυμίες και τα όνειρα. Ούτε που πρόλαβε η κοπέλα να κάνει τον απαραίτητο απολογισμό της ημέρας της και ο ύπνος την αγκάλιασε στοργικά.
          Κάποια στιγμή όμως ένιωσε μια ονειρική τρικυμία να τη συνεπαίρνει. Γιατί το υποσυνείδητό της έπλασε ένα περίεργο αλλά και παραμυθένιο συνάμα όνειρο.
          Η κοπέλα ονειρεύτηκε πως βρίσκονταν σε ένα μεγάλο φωτεινό δωμάτιο που έμοιαζε με βιβλιοθήκη. Εκεί η ίδια περπατούσε ανάμεσα σε δεκάδες βιβλία και έψαχνε να βρει αυτό, ο τίτλος του οποίου θα της φαινόταν πως ταιριάζει περισσότερο στην ευαισθησία της ηλικίας της.
          Εντελώς ξαφνικά όμως ένιωσε ένα χέρι να την αγγίζει στον ώμο κι αυθόρμητα μα κι ελαφρώς τρομαγμένη γύρισε να δει ποιος είναι. Είδε τότε μια γυναικεία μορφή ντυμένη με ένα λινό άσπρο φόρεμα.
          Αχ, πόσο της έμοιαζε αυτή η μορφή. Και το ήξερε πως θα γίνει σαν αυτή, μία κοπέλα της ομορφιάς της γραφής.»

          Η κοινοποίηση του ημιτελούς αυτού πεζού εκκίνησε το χέρι ενός αγοριού, το οποίο έπιασε να γράφει :

Η κοπέλα της γραφής

Χωρίς παρελθόν
χωρίς γνωριμία
χωρίς όνομα

Κι όμως με λέξεις
τα ξέπλεκα μαλλιά της
υμνούν την αγάπη

Γιατί απουσιάζεις αγάπη
από τα πιο πολλά από αυτά
που η Κοινωνία μας δίνει
Γιατί εσύ κοπέλα της γραφής
είσαι η απάντηση
στις κατηγορίες των μεγάλων

Που λίγα γνωρίζουν
κι ελάχιστα καταλαβαίνουν
τόσο μακριά μας που είναι

          Το αγόρι το ήξερε πως το Ποίημά του είναι άτεχνο. Όπως το διέδωσε, γιατί ήταν ό,τι πιο αληθινό είχε να προσφέρει.
          Η αυθεντικότητα όμως της γραφής συγκίνησε ένα άλλο κορίτσι, το οποίο για πρώτη φορά ένιωθε να αγαπά τις λέξεις και τους όμορφους συνδυασμούς που δημιουργούν αγάπη.
          Και δεν άργησε να γράψει κι η ίδια για πρώτη φορά ένα Ποίημα :

Φεύγει η λέξη
τραγουδώντας

Μένει κενό
που φοβίζει τις νύχτες

Ευτυχώς υπάρχει
το κοινό μας τετράδιο

Γράφω, γράφεις
γράφουμε
και ζούμε μαζί

Κι έρχεται για όλους
η αγάπη
κι αγκαλιάζει  τα χείλη μας

Αχ τετράδιο, τετράδιο
ποιος να το έλεγε
πόσα μπορείς να κάνεις

Σε είχαμε ξεχάσει τετράδιο
και φαίνεται πως ξεχάσαμε
ν’ αγαπάμε

          Το κορίτσι δημοσιοποίησε την ποιητική δοκιμή του και ξαφνικά πάγωσε!
          «Θεέ μου, δεν έβαλα τίτλο», σκέφτηκε σιωπηλά και κατατρόμαξε!
          Δεν πρόλαβε όμως να στενοχωρηθεί για πολύ, αφού ακόμη και η απουσία του τίτλου έγινε στο βλέμμα ενός αγοριού η αφορμή για μία γνωριμία που επρόκειτο να έχει πολύ μέλλον στις καλοκαιρινές ακρογιαλιές της αγάπης τους.

Γιάννης Πολιτόπουλος

2 σχόλια: