Βράδυ. Ένα μικρό φως ταλαντεύεται για λίγο στο σκοτάδι. Κύματα οι διαβάτες στην προκυμαία. Σε λίγο η πανσέληνος διαχέεται στην ακροθαλασσιά. Γυμνή νυκτωδία σωπαίνει τη πλάση. Σα φιλί άλλης εποχής. Σιωπηλό, έντιμο, βέβαιο για τη δύναμή του. Άξαφνα, ένα ανθρώπινο χέρι γράφει :

Παρασκευή, 27 Απριλίου 2018

Το τετράδιο των φίλων

          Είναι ύστερη Άνοιξη, όταν ένα αγόρι συλλαμβάνει την ιδέα της διαρκούς εναλλαγής Ποιημάτων μεταξύ φίλων.
          Και κάνει πρώτο την αρχή γράφοντας στο τετράδιο που πρόκειται σε λίγο να είναι κοινό για πολλά πρόσωπα.
          Το αγόρι γράφει χρησιμοποιώντας αρχικά μολύβι κι έπειτα στυλό :

Η μεσημβρία της Άνοιξης

Πρόωρη επιθυμία αγγίζει
τις ακρογιαλιές των χειλιών

Μία ξαφνική αγκαλιά
αποτελειώνει τη μοναξιά

Όπως άλλοτε υμνούνται
τα ενωμένα χέρια στις παλάμες τους

Κι έρχεται μία ηλιαχτίδα
και σφραγίζει την αγάπη που πάλλεται  

          Σαν τελειώνει η απόλαυση της γραφής, το αγόρι δημοσιεύει το περιστατικό στο Διαδίκτυο, με την απαράμιλλη δύναμη του οποίου το Ποίημα αποκτά αμέσως κοινό.
          Έτσι, μία κοπέλα ανταπαντά γράφοντας τη μεταφορική εκδοχή των ονειρικών προσδοκιών της :

Η πρώτη σελίδα

Ακούραστη Άνοιξη
πόσο γλυκά ηχείς

Απέραντη αγάπη
πόση θάλασσα έχεις

Αμείλικτη φωτοχυσία
πόσο μέλλον προσφέρεις

          Όσοι διαβάζουν το μεστό αυτό Ποίημα, αισθάνονται και την ανάγκη της συμμετοχής.
          Κι έτσι μία μεγάλη κι υπέροχη παρέα γεννιέται και γρήγορα από το Διαδίκτυο η κοινή εμπειρία της Ποίησης μεταφέρεται στην αληθινή ζωή. Κι η παρέα διαρκώς διευρύνεται.
          Και γίνεται μία αυθεντικά νεανική παρέα μακριά από τις ιδιοτροπίες των μεγάλων.
          Όλο και περισσότεροι φίλοι, αγόρια και κορίτσια, συναντιούνται και αναδημιουργούν τον κόσμο γράφοντας.
          Πολύ γρήγορα η παρέα πληθαίνει κι ένα κορίτσι ανοίγει το χορός της Πεζογραφίας γράφοντας :

Καράβι χωρίς πανιά

          Στη διαδρομή των ονειροπόλων εκφάνσεων της ζωής μία κοπέλα ανακαλύπτει το μυθιστόρημα της ψυχής της.
          Είναι καυτό μεσημέρι, όταν η κοπέλα γράφει στο τετράδιό της τη ψυχική εκδοχή των θηλυκών προτροπών της :
          «Είναι βράδυ στις απαρχές του χειμώνα και η κοπέλα ετοιμάζεται να ξαπλώσει κουρασμένη από τις πολλές δραστηριότητες ακόμη μιας κουραστικής ημέρας που διέτρεξε την τρισυπόστατη ύπαρξή της: το σώμα της, το πνεύμα της και την ψυχή της. Τα βλέφαρά της έκλεισαν βαριά αλλά πάντα με σεβασμό απέναντι στα στοιχεία της φυσικής ζωής όπως οι σκέψεις, οι επιθυμίες και τα όνειρα. Ούτε που πρόλαβε η κοπέλα να κάνει τον απαραίτητο απολογισμό της ημέρας της και ο ύπνος την αγκάλιασε στοργικά.
          Κάποια στιγμή όμως ένιωσε μια ονειρική τρικυμία να τη συνεπαίρνει. Γιατί το υποσυνείδητό της έπλασε ένα περίεργο αλλά και παραμυθένιο συνάμα όνειρο.
          Η κοπέλα ονειρεύτηκε πως βρίσκονταν σε ένα μεγάλο φωτεινό δωμάτιο που έμοιαζε με βιβλιοθήκη. Εκεί η ίδια περπατούσε ανάμεσα σε δεκάδες βιβλία και έψαχνε να βρει αυτό, ο τίτλος του οποίου θα της φαινόταν πως ταιριάζει περισσότερο στην ευαισθησία της ηλικίας της.
          Εντελώς ξαφνικά όμως ένιωσε ένα χέρι να την αγγίζει στον ώμο κι αυθόρμητα μα κι ελαφρώς τρομαγμένη γύρισε να δει ποιος είναι. Είδε τότε μια γυναικεία μορφή ντυμένη με ένα λινό άσπρο φόρεμα.
          Αχ, πόσο της έμοιαζε αυτή η μορφή. Και το ήξερε πως θα γίνει σαν αυτή, μία κοπέλα της ομορφιάς της γραφής.»

          Η κοινοποίηση του ημιτελούς αυτού πεζού εκκίνησε το χέρι ενός αγοριού, το οποίο έπιασε να γράφει :

Η κοπέλα της γραφής

Χωρίς παρελθόν
χωρίς γνωριμία
χωρίς όνομα

Κι όμως με λέξεις
τα ξέπλεκα μαλλιά της
υμνούν την αγάπη

Γιατί απουσιάζεις αγάπη
από τα πιο πολλά από αυτά
που η Κοινωνία μας δίνει
Γιατί εσύ κοπέλα της γραφής
είσαι η απάντηση
στις κατηγορίες των μεγάλων

Που λίγα γνωρίζουν
κι ελάχιστα καταλαβαίνουν
τόσο μακριά μας που είναι

          Το αγόρι το ήξερε πως το Ποίημά του είναι άτεχνο. Όπως το διέδωσε, γιατί ήταν ό,τι πιο αληθινό είχε να προσφέρει.
          Η αυθεντικότητα όμως της γραφής συγκίνησε ένα άλλο κορίτσι, το οποίο για πρώτη φορά ένιωθε να αγαπά τις λέξεις και τους όμορφους συνδυασμούς που δημιουργούν αγάπη.
          Και δεν άργησε να γράψει κι η ίδια για πρώτη φορά ένα Ποίημα :

Φεύγει η λέξη
τραγουδώντας

Μένει κενό
που φοβίζει τις νύχτες

Ευτυχώς υπάρχει
το κοινό μας τετράδιο

Γράφω, γράφεις
γράφουμε
και ζούμε μαζί

Κι έρχεται για όλους
η αγάπη
κι αγκαλιάζει  τα χείλη μας

Αχ τετράδιο, τετράδιο
ποιος να το έλεγε
πόσα μπορείς να κάνεις

Σε είχαμε ξεχάσει τετράδιο
και φαίνεται πως ξεχάσαμε
ν’ αγαπάμε

          Το κορίτσι δημοσιοποίησε την ποιητική δοκιμή του και ξαφνικά πάγωσε!
          «Θεέ μου, δεν έβαλα τίτλο», σκέφτηκε σιωπηλά και κατατρόμαξε!
          Δεν πρόλαβε όμως να στενοχωρηθεί για πολύ, αφού ακόμη και η απουσία του τίτλου έγινε στο βλέμμα ενός αγοριού η αφορμή για μία γνωριμία που επρόκειτο να έχει πολύ μέλλον στις καλοκαιρινές ακρογιαλιές της αγάπης τους.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Πέμπτη, 26 Απριλίου 2018

Η διάθεση ως χώρος γραφής

          Καθώς το ανάλαφρο ανοιξιάτικο πρωινό αεράκι στροβιλίζει τις διαθέσεις των παιδιών, η γραφή προετοιμάζεται από τα χέρια του συγγραφέα, για να υποδεχτεί τις πρώτες της υλοποιήσεις.
          Με την ανεξέλεγκτη ορμή τους οι λέξεις ενώνουν τα μεταφορικά τους χείλη δημιουργώντας τη γραπτή κατεύθυνση ενός πνευματικού φιλιού.
          Κι είναι η ποικιλομορφία των διαθέσεων αυτή που κάνει να μεσουρανούν τα τελικά σκιρτήματα της πιο θεατρικής γραφής. Θεατρικής με την έννοια της διαρκούς ανανέωσης των λεκτικών χαδιών των ανθρώπων.
          Ώσπου κάθε προσφυγή στην απλοϊκή διάθεση των χώρων καθίσταται υλικά χρήσιμη ακόμη κι ως απλή επιβεβαίωση της προσπάθειας για γραφή.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Τρίτη, 24 Απριλίου 2018

Η προσδοκία

          Διαρθρωμένη από την πιο στοιχειώδη ενότητα των πηγαίων συναισθημάτων του ο άντρας της απροσδιόριστης ηλικίας εγγράφει στη μνήμη μιας γυναίκας τη γραφή του αναπάντεχου.
          Με τον τρόπο αυτό αίρεται κάθε άλλη προσδοκία και το κοινό βλέμμα τους πιστοποιεί τη θεμελίωση μιας αυθεντικής αγάπης.
          Όταν η ιστορία αυτή συμβαίνει, είναι ακόμη Άνοιξη και όλα μοιάζουν ουσιωδώς ανεπαίσθητα αλλά και μυστηριωδώς ανθρώπινα.
          Αφού η διά του λόγου επιβεβαίωση της πρώτης τους αγάπης δύναται να μετατρέπει τις στιγμές τους σε αιωνιότητα της πιο ερωτικής εκδοχής.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Πέμπτη, 19 Απριλίου 2018

Life and Love

                                      L ife is the
                                      I dea of
                                      F aith and
                                      E ternity

                                           and

                                       L ove is the
                                       O riginal
                                       V ersion of unbelievable in
                                       E arth

                                          Yannis Politopoulos

Πέμπτη, 12 Απριλίου 2018

The caress of writing

I took ideas
from you, my friends

I took emotions
from your words

I took phrases
from your posts

I took love
from all of you

And here, I am writing again
for all of us

I have nothing else to give you  
but love

Because I have become a billionaire
by your love

So, also this poem
is written for you

Yannis Politopoulos

Πέμπτη, 5 Απριλίου 2018

The meaning of Writing

That poem
that has never been written

That poem
will fly to the stars

Just like a breath
that poem will exist again

This phenomenon is happening
everyday while I am writing
for my family, my students, my friends

I don't sell my poems
because Poetry is always poor
and honest

But Poetry gains the unbelievable
by using the golden hand
of existence

Yannis Politopoulos