Η ομοίωση της αγάπης

Α, του ουρανού
οι μνήμες
πως μας ταλάντευσαν

Τόσο πολύ θάλασσα
δε βρήκαμε
παρά μόνο στα όνειρα

Μαζί με ένα φιλί
της προσμονής
που κι εκείνο το φορολόγησαν

Καημένοι αμαθείς υλιστές
μιας τεχνολογίας
που τους ματαιώνει

Έτσι σαν εξοντώθηκαν
τα ποιήματα
απόμειναν μόνο τα χείλη

Τότε η φωνή ανέλαβε
την Ποίηση
και την ταξίδεψε παντού

Λίγους χρειάστηκε για λίγο
να τραγουδούν
τη σιωπή της ψυχής της

Ώσπου ένα κορίτσι
όμοιο αγάπης
συνάντησε το αγόρι του

Μέσα στο ηλιόφως
τα χέρια τους έπλεξαν
και νικήθηκε η άμορφη σιωπή

Κι όταν στη βόλτα την πρώτη
της πρώτης αγκαλιάς τους
χάθηκαν σαν ημίθεοι

Αμέσως Θεός άγνωστος
αγκυροβόλησε
στην Ιθάκη των χαδιών τους

Κι από τότε ο χρόνος
αγνοείται
κάπου μεταξύ υπαρκτού κι ονείρου

Α, τα χέρια υψώστε
μέχρι το άγνωστο
κι ομοιωθείτε την αγάπη

Μόνο μας κέρδος
του κέρδους η κατάργηση
και του απέραντου η νίκη

Γιάννης Πολιτόπουλος

1 σχόλιο: