Η ανοιξιάτικη νηνεμία

          Στον τόπο της επιστροφής. Ένα παρτέρι γεμάτο φιλιά σε υποδέχεται. Διαβιούν εδώ υποσχέσεις, επιθυμίες, ευχές και δειλινά θωπείας. Πώς να νιώσεις κενός εδώ; Ενυπάρχουν ιστορίες στους στήμονες κάθε χειμερινής βροχής. Μοιάζουν με δάκρυα που φλογίζουν ακόμη. Μακριά από κάθε ανθρώπινη έξαρση ο τόπος εδώ είναι ήρεμος, πυκνός σε αναμνήσεις κι εφηβικά όνειρα.
          Όλα στέκουν ίδια στο φως χρόνια τώρα. Πάντα ίδια. Θαρρεί κανείς ότι αυτή η ομοιομορφία της ζωής που απλώνεται εδώ,  είναι η μοναδική ιδιότητα της αιωνιότητας. Κι όλα μέσα στο άπλετο φως του ήλιου. Γιατί φως, πέτρες και πρασινάδα δίνουν το πιο αυθεντικό στίγμα της δημιουργίας.
          Τα ξύλινα παγκάκια περιμένουν βουτηγμένα στη σιωπή. Απολαμβάνουν τη νηνεμία των στιγμών. Ένα αεράκι μόνο διακόπτει την αύρα της αναμονής.
          Και κάποια στιγμή, λίγο πριν φτάσει ολόχρυσο το λιόγερμα, οι άνθρωποι επιστρέφουν εδώ. Στον τόπο όπου υπήρξαν, στον τόπο όπου υπάρχουν διαρκώς οπτασίες γυμνών λέξεων.
Επιστρέφουν, για να ενωθούν με το μέλλον. Τίποτα δε γίνεται να αναβάλει την επιστροφή τους. Καμιά συνθήκη, καμιά κοινωνική σύμβαση, κανένας γελοίος χρονικός περιορισμός.
          Η επιστροφή απλώς συμβαίνει. Σαν κάτι απόλυτα φυσικό. Είναι το αίμα της ζωής αυτού του τόπου. Είναι το επαναλαμβανόμενο κύμα της διαχρονικότητας. Το κύμα που χαρίζει ταξίδια κι αληθινή ζωή στην απροσδόκητη ποικιλία των ονείρων.
          Ετούτος ο τόπος είναι ο ομφαλός της ζωής τους, η ανάπαυλα της διαδοχής τους, της αέναης διαδοχής των ονείρων τους. Ο τόπος είναι κάτι από αυτούς. Είναι αυτοί. Διαρκώς, αδιάλειπτα, επίμονα. Κάθε ανθρώπινη ψυχή κι ένα γράμμα στο πιο αυθεντικό κείμενο της ζωής.
          Κάθε ψυχή που παραβρέθηκε κάποτε εδώ, είναι σημειωμένη για πάντα με λέξεις αγαπημένες, διότι είναι γραμμένη με αγάπη αιώνια, με λατρεία απίστευτη.
          Η ώρα δεν τελειώνει ποτέ. Το βλέμμα μπορεί να κουράζεται αλλά η υπομονή είναι απαραίτητη εδώ. Είναι πρόσκληση ανώτερης ζωής. Είναι η τάξη που επεμβαίνει ακόμη και απρόσκλητα και στο πιο ελάχιστο μα σπουδαίο κομμάτι της υφασμάτινης ζωής των ονείρων. Γιατί έτσι συμβαίνει στην ποιητική εκδοχή της κοινής ζωής, που συχνά έχει τη δύναμη να μεταμορφώνει το πεπρωμένο. Και να γίνεται πεπρωμένο η ίδια, με σκοπό να μετουσιώνει τις λέξεις σε πράξεις.
Και τελικά να μεταρσιώνει στο μέλλον τα αβαθή και θολά νερά της πραγματικότητας σε ποιότητα ζωής που σε άλλους τόπους μοιάζει χαμένη οριστικά.
Κι όταν η επιστροφή γίνεται πράξη, το φεγγάρι απλώνει το φως του στις απαρχές της εαρινής νύχτας προστατεύοντας γλυκά τα όνειρα που γεννήθηκαν εδώ για πάντα.

Γιάννης Πολιτόπουλος

1 σχόλιο:

  1. Nice writing, I enjoyed this piece. My favorite line is: "The wooden benches waiting dipped in silence". I love that line, it's makes me feel like the bench is waiting for someone to share a moment with.

    ΑπάντησηΔιαγραφή