Προμετωπίδα

Οι λέξεις είναι το ισχυρότερο όργανο δημιουργίας. Κάθε πιθανός συνδυασμός τους έχει την απόλυτη, τη μοναδική δύναμη να ονομάζει τα πράγματα και τα φαινόμενα, θεμελιώνοντας έτσι τη βάση της ανθρώπινης σκέψης. Η υπόγεια διαδρομή των λέξεων, Δεκέμβριος 2009, Γιάννης Πολιτόπουλος

Greek Language

The Hellenic Drama


(A poem written in English

with Greek words)


In agony

to apologize

In the hysteria

of our prophetic epitaph


The ecstasy

of the economic ideology

organizes the throne

of misery


But poetry always

embarks to

her lyrical rhythm

without jealousy

for her expatriation


Yannis Politopoulos

VoicesNet

The winner of the March 2011 VoicesNet Writing Contest is "The look of the rain", a short story by Γιάννης Πολιτόπουλος of Greece.

Αρχική Αποφώνιση

Γράφοντας μεταφράζω τη σιωπή, καθώς πληθαίνουν οι απολήξεις των σκέψεων με την απαράμιλλη πανδαισία της λεκτικής ενσάρκωσής τους. Γιάννης Πολιτόπουλος

δ

Το μειλίχιο βλέμμα

Ένα όμορφο δειλινό στις αρχές του φθινοπώρου και το ήρεμο, το μειλίχιο βλέμμα της γυναίκας ατενίζει τις ύστατες αναλαμπές του ήλιου.

Κάτω από τη βεβαιότητα του μετώπου τα μάτια ερωτοτροπούν με την αιωνιότητα της ομορφιάς, με την απεραντοσύνη της θηλυκότητας.

Τα χείλη της γυναίκας βαμμένα στο κόκκινο του δειλινού παραμένουν κλειστά σφραγίζοντας με τη σιωπή τους τη βέβαιη επιστροφή του καλοκαιριού στη ζωή της. Θαρρεί κανείς πως κρύβουν σφιχτά στην αγκαλιά τους ένα υπέροχο μυστικό. Πρόκειται για το αρχέγονο στη ζωή της μυστικό της τελειότητας και του πόθου.

Το στέρνο της είναι κεντημένο με τα αστέρια των καλοκαιρινών νυχτών που αγαλλίασαν στη ζεστή αγκαλιά της ζωγραφίζοντας στο φεγγαρόφωτο τα ανεξίτηλα όνειρα μιας αυθεντικής γυναικείας επιθυμίας μια ζωή χωρίς συνηθισμένα όρια.

Τα χέρια της γυναίκας είναι μπλεγμένα ακριβώς πάνω από τα γόνατά της που φωσφορίζουν κάτω από το λευκό φόρεμα που ντύνει το σώμα της. Οι αντίχειρες ενώνονται κάτω από το δειλινό φως με τρόπο μαγικό εκπέμποντας στο περιβάλλον κάτι από την εντυπωσιακή θηλυκή ομορφιά της την οποία δεν έχει βρεθεί ακόμη ζευγάρι μάτια που να μη ζηλέψει.

Και τότε, κάποια δειλινή στιγμή συμβαίνει το γεγονός που αφιερώνεται στο μειλίχιο βλέμμα της γυναίκας.

Είναι η στιγμή που η τελευταία ηλιαχτίδα του δειλινού διατρέχει την επιφάνεια των ποδιών της ξεκινώντας λίγο κάτω από τα γόνατα και γράφοντας φιλιά καταλήγει πρώτα στους τέλεια λαξευμένους αστραγάλους της και τελικά στα πανέμορφα και συμμετρικά δάχτυλά της όπου κι αφήνει μεθυσμένο από πόθο την ύστατη δύναμή του αφιερωμένο για πάντα στη λατρεία της σάρκινης παρουσίας της γυναίκας ως θεάς του δειλινού.

Πρόκειται για μια διαδικασία, για ένα γεγονός που η γυναίκα βιώνει ολοκληρωτικά αλλά με τρόπο φυσικό, καθώς είναι συνηθισμένη στη λατρεία που της αποδίδεται με κάθε ευκαιρία από όλη την πλάση με τρόπο πρωτόγνωρο, εκπληκτικό, μαγικό. Γιατί έτσι συμβαίνει να ζει η γυναίκα τον ερχομό των νυχτών σε όλες τις εποχές, αφού τίποτα δεν μπορεί να της στερήσει το μυστήριο της απαστράπτουσας ομορφιάς της.

Τη στιγμή που η τελευταία ηλιαχτίδα χάνεται από τα πόδια της, τα χείλη της γυναίκας ανοίγουν απαλά σα λουλούδι και με τρόπο παραμυθένιο ευχαριστούν τη φύση για τη λατρεία της με ένα επιφώνημα αγαλλίασης που μόνο ο ήλιος αντιλαμβάνεται.

Έπειτα, η γυναίκα ανασηκώνεται από τη θέση της και μέσα στο κατάλευκο φόρεμά της απομακρύνεται λικνιζόμενη μέσα στο πρώτο σκοτάδι ευτυχισμένη που βιώνει το ταξίδι του ήλιου στο σώμα της με τον πιο παραμυθένιο τρόπο.

Πέμπτη, 8 Μαρτίου 2018

Η ανοιξιάτικη νηνεμία

          Στον τόπο της επιστροφής. Ένα παρτέρι γεμάτο φιλιά σε υποδέχεται. Διαβιούν εδώ υποσχέσεις, επιθυμίες, ευχές και δειλινά θωπείας. Πώς να νιώσεις κενός εδώ; Ενυπάρχουν ιστορίες στους στήμονες κάθε χειμερινής βροχής. Μοιάζουν με δάκρυα που φλογίζουν ακόμη. Μακριά από κάθε ανθρώπινη έξαρση ο τόπος εδώ είναι ήρεμος, πυκνός σε αναμνήσεις κι εφηβικά όνειρα.
          Όλα στέκουν ίδια στο φως χρόνια τώρα. Πάντα ίδια. Θαρρεί κανείς ότι αυτή η ομοιομορφία της ζωής που απλώνεται εδώ,  είναι η μοναδική ιδιότητα της αιωνιότητας. Κι όλα μέσα στο άπλετο φως του ήλιου. Γιατί φως, πέτρες και πρασινάδα δίνουν το πιο αυθεντικό στίγμα της δημιουργίας.
          Τα ξύλινα παγκάκια περιμένουν βουτηγμένα στη σιωπή. Απολαμβάνουν τη νηνεμία των στιγμών. Ένα αεράκι μόνο διακόπτει την αύρα της αναμονής.
          Και κάποια στιγμή, λίγο πριν φτάσει ολόχρυσο το λιόγερμα, οι άνθρωποι επιστρέφουν εδώ. Στον τόπο όπου υπήρξαν, στον τόπο όπου υπάρχουν διαρκώς οπτασίες γυμνών λέξεων.
Επιστρέφουν, για να ενωθούν με το μέλλον. Τίποτα δε γίνεται να αναβάλει την επιστροφή τους. Καμιά συνθήκη, καμιά κοινωνική σύμβαση, κανένας γελοίος χρονικός περιορισμός.
          Η επιστροφή απλώς συμβαίνει. Σαν κάτι απόλυτα φυσικό. Είναι το αίμα της ζωής αυτού του τόπου. Είναι το επαναλαμβανόμενο κύμα της διαχρονικότητας. Το κύμα που χαρίζει ταξίδια κι αληθινή ζωή στην απροσδόκητη ποικιλία των ονείρων.
          Ετούτος ο τόπος είναι ο ομφαλός της ζωής τους, η ανάπαυλα της διαδοχής τους, της αέναης διαδοχής των ονείρων τους. Ο τόπος είναι κάτι από αυτούς. Είναι αυτοί. Διαρκώς, αδιάλειπτα, επίμονα. Κάθε ανθρώπινη ψυχή κι ένα γράμμα στο πιο αυθεντικό κείμενο της ζωής.
          Κάθε ψυχή που παραβρέθηκε κάποτε εδώ, είναι σημειωμένη για πάντα με λέξεις αγαπημένες, διότι είναι γραμμένη με αγάπη αιώνια, με λατρεία απίστευτη.
          Η ώρα δεν τελειώνει ποτέ. Το βλέμμα μπορεί να κουράζεται αλλά η υπομονή είναι απαραίτητη εδώ. Είναι πρόσκληση ανώτερης ζωής. Είναι η τάξη που επεμβαίνει ακόμη και απρόσκλητα και στο πιο ελάχιστο μα σπουδαίο κομμάτι της υφασμάτινης ζωής των ονείρων. Γιατί έτσι συμβαίνει στην ποιητική εκδοχή της κοινής ζωής, που συχνά έχει τη δύναμη να μεταμορφώνει το πεπρωμένο. Και να γίνεται πεπρωμένο η ίδια, με σκοπό να μετουσιώνει τις λέξεις σε πράξεις.
Και τελικά να μεταρσιώνει στο μέλλον τα αβαθή και θολά νερά της πραγματικότητας σε ποιότητα ζωής που σε άλλους τόπους μοιάζει χαμένη οριστικά.
Κι όταν η επιστροφή γίνεται πράξη, το φεγγάρι απλώνει το φως του στις απαρχές της εαρινής νύχτας προστατεύοντας γλυκά τα όνειρα που γεννήθηκαν εδώ για πάντα.

Γιάννης Πολιτόπουλος

1 σχόλιο:

  1. Nice writing, I enjoyed this piece. My favorite line is: "The wooden benches waiting dipped in silence". I love that line, it's makes me feel like the bench is waiting for someone to share a moment with.

    ΑπάντησηΔιαγραφή