Προμετωπίδα

Οι λέξεις είναι το ισχυρότερο όργανο δημιουργίας. Κάθε πιθανός συνδυασμός τους έχει την απόλυτη, τη μοναδική δύναμη να ονομάζει τα πράγματα και τα φαινόμενα, θεμελιώνοντας έτσι τη βάση της ανθρώπινης σκέψης. Η υπόγεια διαδρομή των λέξεων, Δεκέμβριος 2009, Γιάννης Πολιτόπουλος

Greek Language

The Hellenic Drama


(A poem written in English

with Greek words)


In agony

to apologize

In the hysteria

of our prophetic epitaph


The ecstasy

of the economic ideology

organizes the throne

of misery


But poetry always

embarks to

her lyrical rhythm

without jealousy

for her expatriation


Yannis Politopoulos

VoicesNet

The winner of the March 2011 VoicesNet Writing Contest is "The look of the rain", a short story by Γιάννης Πολιτόπουλος of Greece.

Αρχική Αποφώνιση

Γράφοντας μεταφράζω τη σιωπή, καθώς πληθαίνουν οι απολήξεις των σκέψεων με την απαράμιλλη πανδαισία της λεκτικής ενσάρκωσής τους. Γιάννης Πολιτόπουλος

δ

Το μειλίχιο βλέμμα

Ένα όμορφο δειλινό στις αρχές του φθινοπώρου και το ήρεμο, το μειλίχιο βλέμμα της γυναίκας ατενίζει τις ύστατες αναλαμπές του ήλιου.

Κάτω από τη βεβαιότητα του μετώπου τα μάτια ερωτοτροπούν με την αιωνιότητα της ομορφιάς, με την απεραντοσύνη της θηλυκότητας.

Τα χείλη της γυναίκας βαμμένα στο κόκκινο του δειλινού παραμένουν κλειστά σφραγίζοντας με τη σιωπή τους τη βέβαιη επιστροφή του καλοκαιριού στη ζωή της. Θαρρεί κανείς πως κρύβουν σφιχτά στην αγκαλιά τους ένα υπέροχο μυστικό. Πρόκειται για το αρχέγονο στη ζωή της μυστικό της τελειότητας και του πόθου.

Το στέρνο της είναι κεντημένο με τα αστέρια των καλοκαιρινών νυχτών που αγαλλίασαν στη ζεστή αγκαλιά της ζωγραφίζοντας στο φεγγαρόφωτο τα ανεξίτηλα όνειρα μιας αυθεντικής γυναικείας επιθυμίας μια ζωή χωρίς συνηθισμένα όρια.

Τα χέρια της γυναίκας είναι μπλεγμένα ακριβώς πάνω από τα γόνατά της που φωσφορίζουν κάτω από το λευκό φόρεμα που ντύνει το σώμα της. Οι αντίχειρες ενώνονται κάτω από το δειλινό φως με τρόπο μαγικό εκπέμποντας στο περιβάλλον κάτι από την εντυπωσιακή θηλυκή ομορφιά της την οποία δεν έχει βρεθεί ακόμη ζευγάρι μάτια που να μη ζηλέψει.

Και τότε, κάποια δειλινή στιγμή συμβαίνει το γεγονός που αφιερώνεται στο μειλίχιο βλέμμα της γυναίκας.

Είναι η στιγμή που η τελευταία ηλιαχτίδα του δειλινού διατρέχει την επιφάνεια των ποδιών της ξεκινώντας λίγο κάτω από τα γόνατα και γράφοντας φιλιά καταλήγει πρώτα στους τέλεια λαξευμένους αστραγάλους της και τελικά στα πανέμορφα και συμμετρικά δάχτυλά της όπου κι αφήνει μεθυσμένο από πόθο την ύστατη δύναμή του αφιερωμένο για πάντα στη λατρεία της σάρκινης παρουσίας της γυναίκας ως θεάς του δειλινού.

Πρόκειται για μια διαδικασία, για ένα γεγονός που η γυναίκα βιώνει ολοκληρωτικά αλλά με τρόπο φυσικό, καθώς είναι συνηθισμένη στη λατρεία που της αποδίδεται με κάθε ευκαιρία από όλη την πλάση με τρόπο πρωτόγνωρο, εκπληκτικό, μαγικό. Γιατί έτσι συμβαίνει να ζει η γυναίκα τον ερχομό των νυχτών σε όλες τις εποχές, αφού τίποτα δεν μπορεί να της στερήσει το μυστήριο της απαστράπτουσας ομορφιάς της.

Τη στιγμή που η τελευταία ηλιαχτίδα χάνεται από τα πόδια της, τα χείλη της γυναίκας ανοίγουν απαλά σα λουλούδι και με τρόπο παραμυθένιο ευχαριστούν τη φύση για τη λατρεία της με ένα επιφώνημα αγαλλίασης που μόνο ο ήλιος αντιλαμβάνεται.

Έπειτα, η γυναίκα ανασηκώνεται από τη θέση της και μέσα στο κατάλευκο φόρεμά της απομακρύνεται λικνιζόμενη μέσα στο πρώτο σκοτάδι ευτυχισμένη που βιώνει το ταξίδι του ήλιου στο σώμα της με τον πιο παραμυθένιο τρόπο.

Πέμπτη, 15 Φεβρουαρίου 2018

Η ονειρώδης ημέρα

          Εκείνο το ζεστό πρωινό του Αυγούστου, η νεαρή γυναίκα  σηκώθηκε από τη θαλπωρή του νυχτερινού ύπνου της με μία γλυκιά αναστάτωση ζωγραφισμένη στο μειλίχιο βλέμμα των ματιών της, που κάθε ημέρα κοιτάζουν τον κόσμο κάτω από την προστασία των συμμετρικών βλεφάρων της.
          Είχε δει ένα πολύ ζωντανό και περίεργο όνειρο. Και θέλησε να το καταγράψει με ιδιαίτερη πληρότητα, για να μη σβηστεί ποτέ από τη μνήμη της εξαιτίας της άθλιας λήθης που συχνά πληγώνει ανεπανόρθωτα τη νοσταλγική διάθεση των ανθρώπων.
          Ήταν η πρώτη φορά που θα κατέγραφε στην αγκαλιά του λευκού χαρτιού ένα νυχτερινό της όνειρο. Αφού ετοίμασε τον αγαπημένο της πρωινό καφέ πήγε και κάθισε στο γραφείο και σημείωσε:
«Βρισκόμουν μόνη κάτω από έναν μελαγχολικό απογευματινό ουρανό στο τέλος του καλοκαιριού. Σε έναν χώρο ανοιχτό, άγνωστο στη μνήμη μου, κοίταζα την απεγνωσμένη προσπάθεια του ήλιου να διαπεράσει το σώμα των σύννεφων, όταν μια δύναμη άγνωστη, πρωτόγνωρη ύψωσε το δεξί μου χέρι πολύ ψηλά στον ουρανό κι εκείνο πλημμυρισμένο από ζωντανά αισθήματα άρχισε να γράφει ένα ποίημα πρωτόλειο, ένα ποίημα ταιριαστό στην φυσική ομορφιά του ορίζοντα»:

Θηλυκά όνειρα
θηλυκές σκέψεις
αγωνίες
αγάπες
στιγμιαίες αναλαμπές

Κομμάτια ζωής
ασύνδετα
ώσπου το φως
σφραγίζει με ένα φιλί 
την ένωσή τους

Κι οι μέρες μου διαδέχονται
η μία την άλλη
και καθιστούν τη ζωή μου
ενιαία
με σφραγίδα
την απέραντη ομορφιά μου

          Κι είναι αλήθεια πως αυτό το λεκτικό σώμα του ποιήματος αυτού έμοιαζε βγαλμένο από το πρωτόλειο συναίσθημα μιας επερχόμενης αγάπης.»
Το χέρι της γυναίκας έτρεμε λίγο στη μεταγραφή του προσωπικού της ποιήματος από το όνειρο στο χαρτί της γραφής.
Η συγκίνηση αλλά και η περιέργειά της ήταν εμφανής ακόμη και στις πρώτες ηλιαχτίδες που άρχισαν να λούζουν το γραφείο της. Γιατί η γυναίκα αυτή δε συνήθιζε να γράφει ποιήματα αλλά αυτό το σημερινό, το πρώτο της, είχε μια δύναμη περίεργη πάνω στην ψυχοσύνθεσή της. Την έκανε να αισθάνεται καλύτερα, γεμάτη αυτοπεποίθηση κι ενέργεια σε εποχές δύσκολες.

Γιάννης Πολιτόπουλος

2 σχόλια: