Βράδυ. Ένα μικρό φως ταλαντεύεται για λίγο στο σκοτάδι. Κύματα οι διαβάτες στην προκυμαία. Σε λίγο η πανσέληνος διαχέεται στην ακροθαλασσιά. Γυμνή νυκτωδία σωπαίνει τη πλάση. Σα φιλί άλλης εποχής. Σιωπηλό, έντιμο, βέβαιο για τη δύναμή του. Άξαφνα, ένα ανθρώπινο χέρι γράφει :

Πέμπτη, 22 Φεβρουαρίου 2018

Acrostic

                                                 A nother
                                                 c ity under the
                                                 r ain
                                                 o f a
                                                 s ilent
                                                 t ruth of
                                                 i deas that has been
                                                 c reated by a human touch

                                                 Yannis Politopoulos

Πέμπτη, 15 Φεβρουαρίου 2018

Η ονειρώδης ημέρα

          Εκείνο το ζεστό πρωινό του Αυγούστου, η νεαρή γυναίκα  σηκώθηκε από τη θαλπωρή του νυχτερινού ύπνου της με μία γλυκιά αναστάτωση ζωγραφισμένη στο μειλίχιο βλέμμα των ματιών της, που κάθε ημέρα κοιτάζουν τον κόσμο κάτω από την προστασία των συμμετρικών βλεφάρων της.
          Είχε δει ένα πολύ ζωντανό και περίεργο όνειρο. Και θέλησε να το καταγράψει με ιδιαίτερη πληρότητα, για να μη σβηστεί ποτέ από τη μνήμη της εξαιτίας της άθλιας λήθης που συχνά πληγώνει ανεπανόρθωτα τη νοσταλγική διάθεση των ανθρώπων.
          Ήταν η πρώτη φορά που θα κατέγραφε στην αγκαλιά του λευκού χαρτιού ένα νυχτερινό της όνειρο. Αφού ετοίμασε τον αγαπημένο της πρωινό καφέ πήγε και κάθισε στο γραφείο και σημείωσε:
«Βρισκόμουν μόνη κάτω από έναν μελαγχολικό απογευματινό ουρανό στο τέλος του καλοκαιριού. Σε έναν χώρο ανοιχτό, άγνωστο στη μνήμη μου, κοίταζα την απεγνωσμένη προσπάθεια του ήλιου να διαπεράσει το σώμα των σύννεφων, όταν μια δύναμη άγνωστη, πρωτόγνωρη ύψωσε το δεξί μου χέρι πολύ ψηλά στον ουρανό κι εκείνο πλημμυρισμένο από ζωντανά αισθήματα άρχισε να γράφει ένα ποίημα πρωτόλειο, ένα ποίημα ταιριαστό στην φυσική ομορφιά του ορίζοντα»:

Θηλυκά όνειρα
θηλυκές σκέψεις
αγωνίες
αγάπες
στιγμιαίες αναλαμπές

Κομμάτια ζωής
ασύνδετα
ώσπου το φως
σφραγίζει με ένα φιλί 
την ένωσή τους

Κι οι μέρες μου διαδέχονται
η μία την άλλη
και καθιστούν τη ζωή μου
ενιαία
με σφραγίδα
την απέραντη ομορφιά μου

          Κι είναι αλήθεια πως αυτό το λεκτικό σώμα του ποιήματος αυτού έμοιαζε βγαλμένο από το πρωτόλειο συναίσθημα μιας επερχόμενης αγάπης.»
Το χέρι της γυναίκας έτρεμε λίγο στη μεταγραφή του προσωπικού της ποιήματος από το όνειρο στο χαρτί της γραφής.
Η συγκίνηση αλλά και η περιέργειά της ήταν εμφανής ακόμη και στις πρώτες ηλιαχτίδες που άρχισαν να λούζουν το γραφείο της. Γιατί η γυναίκα αυτή δε συνήθιζε να γράφει ποιήματα αλλά αυτό το σημερινό, το πρώτο της, είχε μια δύναμη περίεργη πάνω στην ψυχοσύνθεσή της. Την έκανε να αισθάνεται καλύτερα, γεμάτη αυτοπεποίθηση κι ενέργεια σε εποχές δύσκολες.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Τετάρτη, 7 Φεβρουαρίου 2018

The magic of language

Nothing exists
if it is not said

Eternity is a word
which is always called

Life is a set of words
who are loved

The words do not die
because they constantly change lips

And even without people
words are sounds of nature

Each one of us is one word
which calls its existence

That's why I offer words
to everyone

I have nothing else to give

Yannis Politopoulos

Πέμπτη, 1 Φεβρουαρίου 2018

The kiss of meanings

Imagination is
her dream

Imagination is
his thought

Imagination is
their first common breath

Forgiveness is
their hands under the rain

Forgiveness is
their looks under the moon

Forgiveness is
their first kiss under the sun

Because now they know
that a couple of kisses
can make them forget
the wrong past of their youth

And mainly because
three steps away
a child hymns the happiness
under their real kiss of understanding

Yannis Politopoulos