Ο μονόλογος που διαλέγεται

          Κι ο μονόλογος – ακόμη κι ο πιο ενδόμυχος – ένα είδος εσωτερικού διαλόγου είναι.
          Δεν είναι άλλωστε ηθικά πρέπον να μένει η ζωή άτιτλη.
          Ούτε όμως χρειάζεται ούτε και χρησιμεύει να λέμε αιώνες τώρα τα όμοια.
          Γιατί όπως η Μουσική βηματίζουν στο βαθύτερο είναι μας τα ατομικά αισθήματα.
          Μα μέχρι να γίνουν συναισθήματα, απαιτούνται πολλές στιγμές φιλικών παραδοχών.
          Μόνο τότε υπάρχει ελπίδα να μονοδρομηθούν τα μελλοντικά όνειρα.
          Και πάλι, απαιτείται μεταφορικός άνεμος μιας νεότητας, η οποία αποδεσμεύεται από την πεζότητα και την κυνικότητα της απλής βίωσης μιας υλικής ατομικότητας.
          Γι’ αυτό κι είναι απείρως χρήσιμο να διαλέγεται κάποιος με τον εαυτό του αποδίδοντας στο Διάλογο το πιο αυθεντικό νόημά του. Το νόημα δηλαδή που ένιωσε ο πρώτος άνθρωπος που γεννήθηκε στον πλανήτη μας.

Γιάννης Πολιτόπουλος

1 σχόλιο:

  1. Γιάννη μου, πράγματι, χρειάζονται όλα αυτά να τα αισθανόμαστε· όσο περισσότερο και καλύτερα καταφέρει κανείς να τα αισθανθεί τόσο βαθύτερο και το νόημα.

    Είναι το πιο όμορφο συναίσθημα να μπαίνω μετά από καιρό και να διαβάζω Ρύπο! Φιλιά πολλά σε όλους! :* <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή