Σάρκινη γραφή

          Από την πρώτη στιγμή που το βλέμμα του άντρα αιχμαλωτίστηκε από τη θηλυκότητα της γυναίκας, η γραφή ήταν παρούσα.
          Ενυπήρχε στα βλέμματά τους, για να περιγράψει αυτή την πανδαισία ομορφιάς που απλώθηκε πάνω στο σώμα της χρυσής άμμου του καλοκαιριού σαγηνεύοντας διαδοχικά τα μάτια και μαγνητίζοντας οριστικά κάθε εκδοχή και πραγμάτωση του εμβρόντητου βλέμματος του άντρα.
          Δεν επρόκειτο απλώς για μία διαδικασία έμπνευσης αλλά για μία αλληλοεξαρτώμενη σχέση δημιουργίας ανάμεσα στα κομμάτια της θηλυκότητας και στη γραφική απεικόνισή τους. Ήταν μία αυθόρμητη, μία ειλικρινής κι αθώα ανταλλαγή της ομορφιάς με τη δημιουργικότητα που καταργούσε οριστικά, αμετάκλητα και διμερώς τη δύναμη της σιωπής.
          Η γραφή περιέγραψε τα πάντα ως τα μύχια έγκατα της θηλυκότητας.
          Κι η γυναίκα που ενσάρκωνε τη θηλυκότητα, πρόσφερε απλόχερα την εναλλαγή της κίνησης και της απόλυτης ακινησίας του γυμνού σώματος καθώς και τις εξάρσεις, εκείνες τις ασύντακτες, τις τυχαίες εξάρσεις των βλεφάρων της, τις οποίες τοποθέτησε σε λογική διάταξη το συντακτικό με τους προαιώνιους νόμους της γραφής.
          Δημιουργήθηκε έτσι ένα δεύτερο σώμα, το σάρκινο σώμα μιας ζώσας θηλυκότητας.
          Στα σημεία της θηλυκής αιχμής κυριαρχούσαν τα ρήματα ενώ στα σημεία της κυρτής θηλυκής απεραντοσύνης τα ουσιαστικά διαδραμάτιζαν τον κυρίαρχο ρόλο.
          Τα επίθετα και τα επιρρήματα αναβάθμιζαν το ταξίδι του βλέμματος πάνω στο γυμνό σώμα σαν ένα ταξίδι απεραντοσύνης στην άβυσσο της γραφής.
          Αλλά και κάθε λέξη γεννημένη από τον τοκετό της θωπείας του βλέμματος του άντρα συμμετείχε ισότιμα στη δημιουργία της πιο ανθρώπινης γραφής που πραγματώθηκε ποτέ.
          Το αντρικό βλέμμα μεταμορφωνόταν σιγά – σιγά σε λεκτική επιδερμίδα της γυναίκας και τελικά άγγιζε τον ίδιο του τον εαυτό σε εκδοχή θηλυκής ομορφιάς.
          Το γυναικείο σώμα μπορούσε πια να διαβαστεί από τα ίδια του τα μάτια και να χαϊδέψει τη γραφή, τη γέννηση της οποίας το ίδιο κυοφορούσε μόνο με την ομορφιά και την αγνότητά του.
          Επρόκειτο πια για το ευανάγνωστο σώμα της σάρκινης γραφής που είχε νικήσει για πάντα τη σιωπή με τη δύναμη της θηλυκότητας.
          Οι λέξεις ήταν τώρα περήφανες όσο ποτέ άλλοτε αποκτώντας ένα αυθεντικά πρωτόγνωρο νόημα και το κοινό πια βλέμμα ταξίδευε απ’ άκρη σ’ άκρη προφέροντας κάθε σάρκινη έκφανση της γραφής.
          Για να απογειωθεί αμέσως από το σάρκινο λιμάνι του εναγκαλισμού του ζευγαριού το πρωτόγνωρο για τα ανθρώπινα δεδομένα ερωτικό ποίημα της αγάπης.
          Μία σειρά ηλιακών αγκαλιών φωτός υλοποίησε το ποίημα προσδίδοντάς του τη δέουσα ενσάρκωση:

Έρωτας αγάπης

Στη διαύγεια των ματιών
η σιωπή
μετατρέπεται σε φιλί

Στην πανδαισία των ονείρων
η ομιλία
υμνεί τη φωτογένεια

Στο πρώτο άγγιγμα
η ψυχή
ενοποιεί το χρόνο

          Στα τρίστιχα του ποιήματος σταμάτησε κάθε βλέμμα του νέου ζευγαριού επιβεβαιώνοντας με το πρώτο αυθεντικό φιλί την επερχόμενη διαχρονικότητα της αγάπης τους.

Γιάννης Πολιτόπουλος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου