Βράδυ. Ένα μικρό φως ταλαντεύεται για λίγο στο σκοτάδι. Κύματα οι διαβάτες στην προκυμαία. Σε λίγο η πανσέληνος διαχέεται στην ακροθαλασσιά. Γυμνή νυκτωδία σωπαίνει τη πλάση. Σα φιλί άλλης εποχής. Σιωπηλό, έντιμο, βέβαιο για τη δύναμή του. Άξαφνα, ένα ανθρώπινο χέρι γράφει :

Πέμπτη, 25 Ιανουαρίου 2018

Brightness

Individual is
a type of flame

Being is
a mind of experience

Feeling is
a kind of touching

By using love
a human finds the truth

By using words
an angel touches the eternity

By thinking the unknown
a couple kisses the reality

Yannis Politopoulos

Πέμπτη, 18 Ιανουαρίου 2018

Ο μονόλογος που διαλέγεται

          Κι ο μονόλογος – ακόμη κι ο πιο ενδόμυχος – ένα είδος εσωτερικού διαλόγου είναι.
          Δεν είναι άλλωστε ηθικά πρέπον να μένει η ζωή άτιτλη.
          Ούτε όμως χρειάζεται ούτε και χρησιμεύει να λέμε αιώνες τώρα τα όμοια.
          Γιατί όπως η Μουσική βηματίζουν στο βαθύτερο είναι μας τα ατομικά αισθήματα.
          Μα μέχρι να γίνουν συναισθήματα, απαιτούνται πολλές στιγμές φιλικών παραδοχών.
          Μόνο τότε υπάρχει ελπίδα να μονοδρομηθούν τα μελλοντικά όνειρα.
          Και πάλι, απαιτείται μεταφορικός άνεμος μιας νεότητας, η οποία αποδεσμεύεται από την πεζότητα και την κυνικότητα της απλής βίωσης μιας υλικής ατομικότητας.
          Γι’ αυτό κι είναι απείρως χρήσιμο να διαλέγεται κάποιος με τον εαυτό του αποδίδοντας στο Διάλογο το πιο αυθεντικό νόημά του. Το νόημα δηλαδή που ένιωσε ο πρώτος άνθρωπος που γεννήθηκε στον πλανήτη μας.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Πέμπτη, 11 Ιανουαρίου 2018

Σάρκινη γραφή

          Από την πρώτη στιγμή που το βλέμμα του άντρα αιχμαλωτίστηκε από τη θηλυκότητα της γυναίκας, η γραφή ήταν παρούσα.
          Ενυπήρχε στα βλέμματά τους, για να περιγράψει αυτή την πανδαισία ομορφιάς που απλώθηκε πάνω στο σώμα της χρυσής άμμου του καλοκαιριού σαγηνεύοντας διαδοχικά τα μάτια και μαγνητίζοντας οριστικά κάθε εκδοχή και πραγμάτωση του εμβρόντητου βλέμματος του άντρα.
          Δεν επρόκειτο απλώς για μία διαδικασία έμπνευσης αλλά για μία αλληλοεξαρτώμενη σχέση δημιουργίας ανάμεσα στα κομμάτια της θηλυκότητας και στη γραφική απεικόνισή τους. Ήταν μία αυθόρμητη, μία ειλικρινής κι αθώα ανταλλαγή της ομορφιάς με τη δημιουργικότητα που καταργούσε οριστικά, αμετάκλητα και διμερώς τη δύναμη της σιωπής.
          Η γραφή περιέγραψε τα πάντα ως τα μύχια έγκατα της θηλυκότητας.
          Κι η γυναίκα που ενσάρκωνε τη θηλυκότητα, πρόσφερε απλόχερα την εναλλαγή της κίνησης και της απόλυτης ακινησίας του γυμνού σώματος καθώς και τις εξάρσεις, εκείνες τις ασύντακτες, τις τυχαίες εξάρσεις των βλεφάρων της, τις οποίες τοποθέτησε σε λογική διάταξη το συντακτικό με τους προαιώνιους νόμους της γραφής.
          Δημιουργήθηκε έτσι ένα δεύτερο σώμα, το σάρκινο σώμα μιας ζώσας θηλυκότητας.
          Στα σημεία της θηλυκής αιχμής κυριαρχούσαν τα ρήματα ενώ στα σημεία της κυρτής θηλυκής απεραντοσύνης τα ουσιαστικά διαδραμάτιζαν τον κυρίαρχο ρόλο.
          Τα επίθετα και τα επιρρήματα αναβάθμιζαν το ταξίδι του βλέμματος πάνω στο γυμνό σώμα σαν ένα ταξίδι απεραντοσύνης στην άβυσσο της γραφής.
          Αλλά και κάθε λέξη γεννημένη από τον τοκετό της θωπείας του βλέμματος του άντρα συμμετείχε ισότιμα στη δημιουργία της πιο ανθρώπινης γραφής που πραγματώθηκε ποτέ.
          Το αντρικό βλέμμα μεταμορφωνόταν σιγά – σιγά σε λεκτική επιδερμίδα της γυναίκας και τελικά άγγιζε τον ίδιο του τον εαυτό σε εκδοχή θηλυκής ομορφιάς.
          Το γυναικείο σώμα μπορούσε πια να διαβαστεί από τα ίδια του τα μάτια και να χαϊδέψει τη γραφή, τη γέννηση της οποίας το ίδιο κυοφορούσε μόνο με την ομορφιά και την αγνότητά του.
          Επρόκειτο πια για το ευανάγνωστο σώμα της σάρκινης γραφής που είχε νικήσει για πάντα τη σιωπή με τη δύναμη της θηλυκότητας.
          Οι λέξεις ήταν τώρα περήφανες όσο ποτέ άλλοτε αποκτώντας ένα αυθεντικά πρωτόγνωρο νόημα και το κοινό πια βλέμμα ταξίδευε απ’ άκρη σ’ άκρη προφέροντας κάθε σάρκινη έκφανση της γραφής.
          Για να απογειωθεί αμέσως από το σάρκινο λιμάνι του εναγκαλισμού του ζευγαριού το πρωτόγνωρο για τα ανθρώπινα δεδομένα ερωτικό ποίημα της αγάπης.
          Μία σειρά ηλιακών αγκαλιών φωτός υλοποίησε το ποίημα προσδίδοντάς του τη δέουσα ενσάρκωση:

Έρωτας αγάπης

Στη διαύγεια των ματιών
η σιωπή
μετατρέπεται σε φιλί

Στην πανδαισία των ονείρων
η ομιλία
υμνεί τη φωτογένεια

Στο πρώτο άγγιγμα
η ψυχή
ενοποιεί το χρόνο

          Στα τρίστιχα του ποιήματος σταμάτησε κάθε βλέμμα του νέου ζευγαριού επιβεβαιώνοντας με το πρώτο αυθεντικό φιλί την επερχόμενη διαχρονικότητα της αγάπης τους.

Γιάννης Πολιτόπουλος 

Σάββατο, 6 Ιανουαρίου 2018

Emergency message

Yesterday night
a traveller lost his words

Today in the morning
the traveller found a breath

Tomorrow in the afternoon
the traveller will meet himself

Because words are living
into other's breaths

As it happens right now
while my words live in the extension
of your looks

Yannis Politopoulos

Δευτέρα, 1 Ιανουαρίου 2018

The next beginning

Yesterday
I felt your silence

Yesterday
I touched your absence

Yesterday
I dreamed your warnings

Today
I  prepare my words

Today
I  prepare my silence

Today
I  prepare my dreams

Tomorrow
I will write for everyone

Tomorrow
I will cry for everyone

Tomorrow
I will dream for everyone

Yannis Politopoulos