Βράδυ. Ένα μικρό φως ταλαντεύεται για λίγο στο σκοτάδι. Κύματα οι διαβάτες στην προκυμαία. Σε λίγο η πανσέληνος διαχέεται στην ακροθαλασσιά. Γυμνή νυκτωδία σωπαίνει τη πλάση. Σα φιλί άλλης εποχής. Σιωπηλό, έντιμο, βέβαιο για τη δύναμή του. Άξαφνα, ένα ανθρώπινο χέρι γράφει :

Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2018

The rise of feelings

A comment flies
through my look

A feeling touches
my hands

A phrase kisses
my heart

Every day a message
warms my soul

Every night a dream
becomes my brother

Every morning
an email is transformed to a real touch

Yannis Politopoulos

Παρασκευή, 30 Νοεμβρίου 2018

Reading the soul

In the immaculate space
of the thoughts
the union dominates

In the immaterial sea
of emotions
love prevails

In the immaterial country
of memory
dreams are combined

For an eternal
moment
we exist together

Yannis Politopoulos

Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2018

Sympathy

(Another Poem writen in English 
with Greek Words)

Cynicism destroys
the Democracy

Melancholy changes
the Ego

Narcissism burns
the sarcasm

Sycophantism liberates
the Bad

Only sympathy sends panic
to the phovia

Yannis Politopoulos

Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2018

They have taught me

Marguerite Duras has given me
the power of writing

Albert Camus has taught me
the miracle of prose

Milan Kundera has send me
to the heart of others

Robert Musil has driven me
to the Characters of my lives

Alberto Moravia has sent me
to the sea of a deeper ego

Samuell Beckett has made me
an open mind person

Dario Fo has made my fantasy
more idealistic

Boris Vian has accompanied the dreams
for my stability

Yannis Politopoulos

Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2018

Ακρώρεια

          Κάθε στιγμή που στη σκέψη του διακυβεύονταν η αμεριμνησία, ο άντρας αυτός επεξηγούσε την επιθυμία του με τη μετατροπή των ονείρων σε λεκτικές εκδοχές.
          Το χθεσινό όμως όνειρό του, με την ανελέητη άνοδό του στην κορυφογραμμή ενός άγνωστου στο βλέμμα του βουνού, αδυνατούσε να το εξηγήσει με τις λογικές του παρόντος του.
          Έτσι, μόνο όταν ένας επιστήθιος παιδικός φίλος του πρότεινε την αναζήτηση βοήθειας προερχόμενης από το αντίθετο φύλλο, ο άντρας αυτός κατέγραψε εντελώς περιγραφικά το όνειρό του στο χαρτί δίχως το παραμικρό σχόλιο και το έδωσε σε μία πραγματική φίλη του, για να το ερμηνεύσει.
          Από τα χέρια εκείνης όμως το όνειρο κατέληξε και στο βλέμμα μιας φίλης, η οποία ερωτεύτηκε την περιγραφή και τελικά επισκέφτηκε και τον ίδιο τον άντρα μονοπωλώντας πλέον το ενδιαφέρον του.
          Ένα μήνα μετά, οι δυο τους κατακτούσαν την ακρώρεια της δικής τους αγάπης.
Γιάννης Πολιτόπουλος

Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2018

Poet’s value

Life
has forgotten him

Writing
has ignored him

Music
has turn him down

Friendship
has betrayed him

But he
handsome
pure
powerful
came back stronger

He surpassed everyone
he loved everyone
he turned everyone into poem
and he liberated them
of the prison of misery

Yannis Politopoulos

Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2018

Ενδυνάμωση

          Η μοναξιά της γυναίκας είχε συνοδευτεί από την εσωτερική ταλάντευση, την οποία ένιωθε κάθε φορά που ο έρωτας φάνταζε στα μάτια της σαν ένα απροσπέλαστο εμπόδιο.
          Αναντίλεκτα όμως, η γυναίκα αυτή με το απροσδόκητο βλέμμα είχε την ηγεμονική ικανότητα να επιστρέφει στην κοινωνική υφή των πραγμάτων έχοντας ήδη φροντίσει να εμπλουτίσει τη δεξαμενή των συναισθημάτων της.
          Ίσως ούτε κι η ίδια να μην αντιλαμβανόταν πλήρως τον ακριβή τρόπο με τον οποίο επιτυγχάνονταν αυτή η εντυπωσιακή στα ξένα μάτια μεταστροφή.
          Όμως η πραγματική αιτία αυτής της εγωκεντρικής αλλά κι αθώα ταυτόχρονα μεταστροφή της ήταν το πρωτόλειο εφηβικό της φιλί που με την ερωτική του αφέλεια είχε συνταράξει τη θηλυκότητά της.
          Φυσικά, δεν ετίθετο κάν θέμα επιστροφής σε μία κατάσταση σκεπασμένης από την αχλή του χρόνου. Αντιθέτως, προέκυπτε διαρκώς εμφατικά το ανεπαίσθητο σχεδόν αίσθημα μιας ολοκαίνουριας γνωριμίας, ικανής να μπορεί να χωρέσει στους ζεστούς κόλπους της τη νεοσύλλεκτη αλλά κι αυθεντικά μοναδική αγάπη της καρδιάς της.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2018

The way I teach

First I write
their personal story

Then I create
their personal myth

Later together
we win the silence

At last I let them
write for me

Months later
they write for the  future

Years later
I read their life’s

That's what teaching means
in my personal dictionary

Yannis Politopoulos

Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2018

We will begin again

We don't need
any past

We don't need
any future

We don't need
any leader

We are together
by our words

We will begin again
by the breath of our hearts

We are always the truth
of our best thoughts

Yannis Politopoulos

Παρασκευή, 5 Οκτωβρίου 2018

Poetry is

                                              P assion
                                              o f an
                                              e ternal
                                              t ruth that is
                                              r unning silently
                                              y ears for years

                                              i dea is the
                                              s ecret of arts

                                              P erfect
                                              a rt that wins the
                                              s ilence and
                                              s peaks for the
                                              i mpossible
                                              o f
                                              n ative truth

                                           Yannis Politopoulos

Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2018

No foreigner

Your breath remains
a sea of feelings

Your soul travels
through my voices

Your poem touches
my authority

There is no stranger
into our poem

There is no reality
out of our poem

There is just a poem
that changes our present

You and I
as the same image
of the same look

Yannis Politopoulos

Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2018

Μουσική στην άκρη του κόσμου

   Στις απαρχές του Φθινοπώρου ακόμη ο ήλιος ενεδρεύει στις ποικίλες ακρογιαλιές των βλεμμάτων. Γι’ αυτό προφανώς κι ο έρωτας παραμένει ζωντανός στις μαγικές ακτές των ανθρώπινων επιθυμιών.
   Κι ίσως γι’ αυτό μία γυναίκα μεταγράφει τις παιδικές της επιθυμίες σε μορφή μουσικής δωματίου.
   Καθώς τα δάχτυλά της ακραγγίζουν τα πλήκτρα του πιάνου, ένας άντρας ακούει τυχαία τους μουσικούς ήχους, καθώς διανοίγει το παράθυρο του μοναχικού δωματίου του, για να προσθέσει στο βλέμμα του μία έστω εικόνα ομορφιάς, ικανής να μεταβάλει την καθημερινότητά του.
   Ακούγοντας τη γλυκιά μουσική ο άντρας νιώθει την άμεση την απόλυτη ανάγκη να κοινοποιήσει την ευτυχία του στο πλάσμα που παίζει πιάνο.
   Και σα βλέπει να ανοίγεται το παράθυρο από το οποίο προέρχεται η λατρευτή μουσική, τότε προσμένει να συναντήσει το θαύμα.
   Και συμβαίνει αληθινά να πραγματώνεται στο βλέμμα του η εμφάνιση μιας γυναίκας τόσο όμορφης στα μάτια του που το αποφασίζει πως παίζοντας στην κιθάρα κάτι για την ίδια θα ταξιδέψουν μαζί μέχρι την άκρη του κόσμου. 
   Κι ίσως και στο άπειρο κι ακόμη πιο πέρα στην απεραντοσύνη του πρώτο τους κοινού βλέμματος.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2018

Ποιητικό Μυθιστόρημα

Γαλάζιο βλέμμα
ταξιδεύει στα μάτια των ανθρώπων

Μία φράση
ξεφεύγει από τα χείλη τους

Τα πολύχρωμα χέρια τους
απλώνονται το ένα στο άλλο

Η γραφή ξεκινά
με τον πρώτο ερχομό

Κι ένα τυχαίο βλέμμα
μετατρέπει το Ποίημα σε Μυθιστόρημα

Όπως δηλαδή μία ανάρτησή μου
ενώνει τις ζωές μας για πάντα

Γιάννης Πολιτόπουλος

Παρασκευή, 7 Σεπτεμβρίου 2018

Μεγάλο ταξίδι

Στη θάλασσα των ονείρων μας
την αγάπη τη λένε μνήμη

Στον αέρα των σκέψεων
τη φιλία τη λένε όνειρο

Στη γη των χαδιών
τη συνάντηση τη λένε φιλί

Κι είναι μεγάλο το ταξίδι μας
από την καρδιά του ενός στου άλλου

Κι ακριβώς γι' αυτό
το ταξίδι μας αξίζει τα πάντα

Γιάννης Πολιτόπουλος

Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2018

Feast

A wind of the Greek Language blows
to the lips of the summer

Sunbeams of literature are lightening
the eyes of the sea

Clouds of music hug
the humans’ ears

Crystal waters moist
the hands of writing

Voices of memory hug
the instant look

That’s the reason why
the friends’ hearts are pleased

Yannis Politopoulos

Τρίτη, 21 Αυγούστου 2018

Through the trips

In Vienna
I touched a look

In Rome
I felt a hand

In Paris
I read a voice

In London
I smelt a feeling

In New York
I touched a breath

In Nicosia
I breathed a thought

In Belgrade
I saw a rainbow

In Sofia
I learned a lesson

Yannis Politopoulos

Κυριακή, 12 Αυγούστου 2018

My son and the wave

He looks
at the future

He thinks about
the present

He feels
the meaning

The wave
wants to carry him
away

But he will swim
over the water
forced by the love
he feels in his heart

One more step
and the future
becomes wave
of his feelings

Yannis Politopoulos

Τετάρτη, 1 Αυγούστου 2018

Μικρό ποδήλατο για μεγάλα όνειρα


          Σ’ εκείνη την παλιά γειτονιά, τη ξεχασμένη από την ιλιγγιώδη ταχύτητα του χρόνου, το βλέμμα ενός μικρού αγοριού λαμπυρίζει ξαφνικά, καθώς ένα κορίτσι ίδιας ηλικίας κι απαράμιλλης φυσικής ομορφιάς ανεβαίνει για πρώτη φορά στο ολοκαίνουριο ποδήλατό του.
          Το αγόρι ακολουθεί με τα πόδια την πρώτη σύντομη βόλτα του κοριτσιού κατά μήκος του μικρού δρόμου. Κι ένα χαμόγελο αυθεντικού σεβασμού ταξιδεύει από τα χείλη του μέχρι το έσχατο σημείο του κοριτσίστικου βλέμματος.
          Ώσπου κατά την επιστροφή στο αρχικό σημείο εκκίνησης, το κορίτσι θωπεύει με την αύρα της ομορφιάς του το έκπληκτο αγορίστικο βλέμμα.
          Είναι καλοκαίρι και ο διάλογος έχει ήδη προετοιμαστεί στα χείλη των δύο παιδιών.
          Γιατί τα δύο παιδιά είστε εσείς που τώρα διαβάζετε αυτή τη μυθοπλασία του ρεαλισμού σας και γι’ αυτό συμπληρώνετε την ιστορία με τα δικά σας λόγια.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Δευτέρα, 23 Ιουλίου 2018

Blue rain of light

A smile touches
my heart

A look covers
my mind

A breath paints
my touch

Out of my mind
- far away from my poem -
a blue rain kisses
my friends

It is the rain
of our light
and we carry
our friendship to a wave
that never dies

Kiss to Kiss
- me and my family -
we carry your hearts
to the impossible

Yannis Politopoulos

Τετάρτη, 11 Ιουλίου 2018

Το στιγμιαίο δάκρυ

Απομεσήμερο. Σε μια γωνιά αναμνήσεων ένα αγόρι σφαλίζει τα μάτια. Γίνεται σιωπή. Τα πρόσωπα των ανθρώπων κοιτάζουν ανέκφραστα. Κοιτάζουν το αγόρι με τα σφαλιστά βλέφαρα και τα μακριά ξέπλεκα μαλλιά. Κοιτάζουν για ώρα πολύ, αλλά δεν βλέπουν τίποτα περισσότερο από αυτό που οι ίδιοι θα ήθελαν να αντικρίζουν για όλη τους τη ζωή. Νομίζουν ότι κοιτάζουν, αλλά στην πραγματικότητα πραγματοποιούν μια κινηματογραφική καταγραφή των δικών τους επιθυμιών προβάλοντάς τες πάνω στην ακινησία των κλειστών βλεφάρων.
          Μόνο ένα κορίτσι συμμερίζεται την έμψυχη σιωπή των χειλιών του αγοριού. Ένα κορίτσι με κοντά μαύρα μαλλιά σμιλεμένα με φεγγαρόφωτο μιας αιώνιας παρθενικής άνοιξης που ενεδρεύει τα όνειρά του. Ένα κορίτσι που απέχει από τη γύμνια των πεζών ημερών της μίζερης ανθρωπότητας των απαρχών του εικοστού πρώτου αιώνα.
          Είναι το κορίτσι που προβάρει στο βλέμμα του το φιλί που την ίδια στιγμή ονειρεύεται το αγόρι με τα κλειστά μάτια.
          Το κορίτσι θα ήθελε πολύ να προφέρει λέξεις στην προκυμαία ενός φιλιού. Αδυνατεί όμως να βρει τις δύο τελευταίες λέξεις ενός αγέννητου ακόμη ποιήματος. Του ποιήματος που θα μπορούσε να επαναφέρει το φως στο αδιόρατο βλέμμα του αγοριού.
          Το φως λιμνάζει ακόμη περιμένοντας το σκοτάδι, αναμένοντας τη νύχτα και τις ευεργετικές της ιδιότητες, όπως αυτή που κάνει τα πρόσωπα να φαίνονται άτρωτα, ελκυστικά, σχεδόν ανθρώπινα και στην πιο ακραία λύπη τους.
          Το κορίτσι κοιτάζει το αγόρι και ξαφνικά απλώνει ένα μικρό πηγαίο χαμόγελο μπροστά στο παράθυρο. Είναι η πρώτη ερωτική του πράξη μπροστά στο ακίνητο σώμα του αγοριού που αγνοεί πως χωρίς ποτέ να το επιδιώκει, γίνεται η ενσάρκωση ενός κοριτσίστικου πόθου ικανού να συντρίψει για πάντα τη γραμμοσκιασμένη μελαγχολία των οριζόντων.
          Όλα μοιάζουν τώρα αλλιώτικα, πορφυρά, όπως την ώρα του δειλινού. Είναι γιατί ο έρωτας γεννιέται όπως πρέπει, με τρόπο απόλυτα φυσικό. Το αγόρι βυθισμένο στη σιωπή και το κορίτσι απλώνοντας τη θηλυκή θωπεία του βλέμματός του πάνω στο σώμα του αγοριού, πάνω στην ύπαρξή του όλη, στο παρελθόν του, στο παρόν του, στην απεραντοσύνη των ονείρων του.
          Το βλέμμα του κοριτσιού επιστρέφει στα κλειστά μάτια του αγοριού. Τα κλειστά βλέφαρα παύουν να αντιστέκονται και παραδίδονται στο αέρινο χάδι.
          Το αγόρι ανοίγει τα μάτια, κοιτάζει με αδηφάγο βλέμμα τα μάτια του κοριτσιού κι αρχίζει να γράφει ένα ποίημα για τα χέρια του κοριτσιού με τα μαύρα μαλλιά που αγωνίζονται για ώρα να αγκαλιάσουν το κοινό τους δειλινό.
          Η σκέψη του αγοριού τρέχει. Το χέρι δεν προλαβαίνει. Τα όνειρα προβάλλονται πια στο φως σε άλλη γλώσσα, πιο ερωτική, πιο βέβαιη για την επικείμενη ένωση δυο εφήβων.
          Το αγόρι παραδίδεται ολοκληρωτικά στις φωτεινές ακρογιαλιές του κοριτσίστικου βλέμματος. Ο ερωτικός μύθος γεννιέται πια στη διασταύρωση των βλεμμάτων τους.
          Το αγόρι απλώνει το χέρι του στο κορίτσι. Ονομάζει την κίνησή του γυμνή ενόραση του πόθου. Είναι η φράση που ονομάζει για πρώτη φορά την τυχαία συνάντησή τους. Είναι η φράση που ειπώνεται δημόσια καταγράφοντας έτσι την επιβεβαίωση της κοινής τους μοίρας.
          Κάποιοι άνθρωποι γελούν αμήχανα. Άλλοι ζηλεύουν. Άλλοι υποβαθμίζουν τη γέννηση του έρωτα στο κοινό βλέμμα των εφήβων, καθώς δεν κατανοούν πως γίνεται δυο έφηβοι να υπερβαίνουν τη δική τους πεζότητα, τη δική τους κενότητα, με ένα και μόνο βλέμμα.
          Το χέρι του αγοριού φτάνει στην ανοιχτή παλάμη του κοριτσιού και εισέρχεται στη θηλυκή της αγκαλιά. Το κορίτσι εσωκλείει στην παλάμη του το χέρι που πρόκειται να θωπεύει τα όνειρά του.
          Το χέρι του κοριτσιού έχει μια μικρή γρατσουνιά ακριβώς εκεί όπου αρχίζουν τα δάχτυλά του να ξεχύνονται προς την απεραντοσύνη μιας ατέλειωτης λευκής θηλυκής επιδερμίδας. Είναι η μικρή γρατσουνιά που ομορφαίνει το τυχαίο της συνεύρεσής τους, το μικρό αυτό σημείο του κόσμου που προκαλεί με τη φυσικότητά του το φιλί.
          Το αγόρι δεν αργεί. Δεν μπορεί άλλωστε να αντισταθεί σε αυτή τη θηλυκή ρωγμή που προκαλεί τα χείλη του. Έτσι, το κάνει. Ανασηκώνει το χέρι του κοριτσιού και το φέρνει στα χείλη του χωρίς ακόμη να κοιτάζει το κορίτσι στο πρόσωπο. Κι εκεί, πάνω στη μικρή γρατσουνιά φιλά με απέραντο πάθος τον ίδιο τον έρωτα, την ίδια τη μυστική ζωή του έρωτα που γλαυκώνει με τον απαλό κυματισμό του τα στήθη του κοριτσιού που φουσκώνουν από αναμονή.
          Όλα πια πραγματώνονται άνευ ορίων, χωρίς χρόνο, δίχως χώρο, στην άκρη ενός τίποτα που για πρώτη φορά αποκτά αμμουδιά κι αναμένει την αυγή. Δεν υπάρχουν πια μέρες ούτε νύχτες. Τα πάντα είναι άχρονα, μοιάζουν αιώνια κι είναι μυθικά αναλλοίωτα.
          Μια τρυφερή αγκαλιά διαδέχεται το φιλί του αγοριού. Το κορίτσι χάνεται μέσα στο ανοιχτό πουκάμισο του αγοριού. Κλείνει τα μάτια του και του λέει πως δεν ήξερε ποτέ μέχρι εκείνη τη στιγμή πώς να κοιτάξει ένα αγόρι. Του λέει πως έψαχνε για ένα αγόρι που θα είχε κλειστά τα μάτια του και θα ονειρεύονταν ό,τι δεν ονειρεύτηκε ποτέ του.
         Κι ύστερα του λέει πως νόμιζε ότι την είχε ξεχάσει ο έρωτας, ότι είχε προσπεράσει το βλέμμα της χωρίς να αγκιστρωθεί πάνω του έστω για λίγο. Πως ένιωθε να προσκρούει στα βλέμματα των άλλων όπως οι στάλες της βροχής που χτυπούν τα τζάμια και ρέουν προς το τέλος του κόσμου, προς το ταξίδι της επιστροφής τους στο σώμα της αρχέγονης γης προς την οποία ταξιδεύουν πάντα τα δάκρυα του ουρανού.
Το αγόρι ακούει την τρυφερή, τη μύχια εξομολόγηση των χειλιών της και τη σφίγγει στην αγκαλιά του. Την αισθάνεται, τη βιώνει την κοπέλα αυτή που ζωντανεύει το είναι του. Και κάποια απροσδιόριστη χρονική στιγμή ανταποδίδει τη λεκτική προσφορά. Της χαϊδεύει τα μαύρα μαλλιά και λέει πως την κοιτάζει, πως του είναι αδύνατο να μην κοιτάζει μια τέτοια φυσική ομορφιά. Γιατί συμβαίνει εκείνη να είναι πολύ όμορφη στα μάτια του. Συμβαίνει να είναι ντυμένη μία ομορφιά ανεκδιήγητη, μία ομορφιά ανείπωτη, μία ομορφιά απλή κι οριστική κάτω από το βλέμμα του ορίζοντα.
Τίποτα άλλο δε συμβαίνει ανάμεσά τους εκτός από τον έρωτα που λύνει τη σιωπή του στην τυχαία συνάντησή τους.
Μέχρι τη στιγμή που ένα στιγμιαίο, ένα φευγαλέο δάκρυ ξεχύνεται από τα μάτια του κοριτσιού και επιβεβαιώνει τον πόθο των λέξεών τους.
Τότε, το αγόρι σκύβει και φιλά το δάκρυ που κυλά στο πρόσωπο του κοριτσιού. Το φιλά όπως θα φιλούσε την ίδια τη ζωή.
Η πράξη του αυτή είναι ήδη κάτι περισσότερο κι από τον έρωτα ακόμη. Είναι η απαρχή μιας όμορφης ιστορίας κόντρα στις επιθυμίες της εποχής που θέλει όλα να πραγματώνονται με την τεχνητή αλλά άτεχνη βοήθεια της τεχνολογίας. Είναι η αρχή της κοινής τους ύπαρξης, της κοινής τους μοίρας, αυτής που θα τους ανυψώσει πάνω από την επιφανειακή γελοιότητα του κόσμου των μεγάλων. Για τώρα, για πάντα, για όσο δηλαδή διαρκεί ο έρωτας πριν με απλές ανθρώπινες πράξεις μετουσιωθεί σε αγάπη. Στην αγάπη ενός αγοριού κι ενός κοριτσιού που με την αγνή αγκαλιά τους ομορφαίνουν τη ζωή και πάλι με ένα χάδι, με ένα φιλί, με ένα δάκρυ, με ένα βλέμμα, με ένα ποίημα και λίγες στάλες σιωπής, με ό,τι δηλαδή διαθέτουν οι άνθρωποι, για να καθίστανται αθάνατοι χιλιάδες χρόνια τώρα.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Παρασκευή, 6 Ιουλίου 2018

Summer dream

Words
dreams
feelings

in the coast
of his heart

Tenderness
beauty
femininity

in the beach
of her heart

Kiss
touch
breaths

in the reflexion
of their togetherness

One more hour
- through the sunlight -
and the dream comes true

Yannis Politopoulos

Τρίτη, 26 Ιουνίου 2018

When a poem speaks

A long night
disables the civilization

A big silence
destroys the humanisme

A wrong message
touches our dreams

That's why this poem
cries in our hands

But we can still change
the situation

Teaching all children
that love is the only way of life
far away from every wrong thought

Yannis Politopoulos

Κυριακή, 17 Ιουνίου 2018

Η ακραία ομορφιά

          Πρόκειται για την ιστορία της γυναίκας που αγαπούν οι λέξεις.
          Ένα απόγευμα, στο αρχές του καλοκαιριού. Η γυναίκα είναι ξαπλωμένη στην άμμο. Τα όμορφα μάτια της ατενίζουν τον ήλιο. Ο ήλιος τα θωπεύει με τη βεβαιότητα ενός γνώριμου φιλιού στην ακραία, στην απίστευτη χάρη τους.
          Οι τελευταίες καυτές ηλιαχτίδες του απογεύματος γράφουν στο βελουδένιο βλέμμα της γυναίκας τις λέξεις μιας άλλης, μιας διαφορετικής, σιωπηλής σχεδόν, μυστικής, αγάπης που αιωρείται στον ορίζοντα.
          Οι ηλιόλουστες λέξεις ενδύουν τα ακροδάχτυλα της όμορφης γυναίκας και τα φιλούν με αστείρευτο πάθος.
          Κι όταν ο ήλιος δύει, η γυναίκα με την ακραία ομορφιά, ηλιοφιλημένη τώρα, παραδίδει το προς εξερεύνηση σώμα της στο φεγγαρόφωτο.
          Περπατώντας στην άμμο του αιώνιου καλοκαιριού της ομορφιάς της η γυναίκα το αισθάνεται πως οι φεγγαραχτίδες φιλούν κάθε γλυκιά ανάμνησή της.
          Αφού ανάμνηση είναι πάντα και το άμεσο μέλλον της, καθώς η ομορφιά υπογράφει την αιώνια βεβαιότητα της αξίας της.

Γιάννης Πολιτόπουλος