Η γραφή της αγάπης

          Η διαρκής αλλά και διαρκώς ανανεωμένη γραφή την αγαπούσε ιδιαίτερα από τότε που παιδί ακόμη το όμορφο βλέμμα της διασπάθισε το μέλλον της ομορφιάς της.
          Κυρίως τις λιγοστές στη ζωή της μελαγχολικές στιγμές του τέλους κάθε Φθινοπώρου.
          Γιατί ένα κορίτσι με απαράμιλλο όνομα και πηγαία ομορφιά, έχει διαρκώς στην απεραντοσύνη των συναισθηματικών ακρογιαλιών της τη βεβαιότητα μιας απαράμιλλης φυσικής ομορφιάς.
          Όπως το γαλανό εκείνο απόγευμα που ένα αγόρι επιθυμούσε να την κάνει ποίημα, για να μπορεί να την έχει μαζί του κάθε στιγμή.
          Και το αγόρι αυτό με το αισθαντικό ύψος, το έγραψε το ποίημα με το μολύβι που εκείνη του είχε χαρίσει.
          Το αγόρι μάλιστα καρφίτσωσε το ποίημα στο γραφείο του δωματίου του πριν καν της το δώσει, ώστε να διατηρεί την αγάπη τους ζωντανή για κάθε στιγμή που βρίσκονταν μακριά από το ήρεμο βλέμμα της.
          Το ποίημά του – κι είναι αλήθεια πως αυτά τα προσωπικά ποιήματα αξίζουν πιο πολύ κι από Νόμπελ – μιλούσε για την κοπέλα και την άμετρη ομορφιά της.
          Η ίδια η τέχνη της γραφής το απόλαυσε πριν κι από την ίδια:

Τα μεταξένια χείλη των ονείρων της
είναι πηγές ήλιου

Τα παιχνιδίσματα των φωνών της
είναι ακρογιαλιές φωτός

Τα απλωμένα χέρια της
είναι νεράιδες της θάλασσας

Κι όσο για το μικρό ποτάμι
αυτό είναι η χαρά που φιλά τα χείλη της

          Κι έμελε από τα χέρια του αγοριού αυτού το ποίημα να περάσει στα αγκαλιασμένα χέρια της κοπέλας κι από εκεί για πάντα στη θερμή θάλασσα των εφηβικών προσδοκιών της.
          Αφού τα όνειρα της κοπέλας είναι ποιήματα τοποθετημένα με απόλυτα γεωμετρική ακρίβεια στην καρδιά των γλυκών αναμνήσεών της.
          Αφού στην πρακτική εκδοχή των γνώσεών της προστίθεται καθημερινά και η με μαθηματική ακρίβεια αναζήτησή της ποιότητας του συναισθηματικού της κόσμου, του γεμάτου από φυσικές προσδοκίες.
          Κι έτσι η γραφή ποιητεύει στα όνειρά της.
Γιάννης Πολιτόπουλος

1 σχόλιο: