Προμετωπίδα

Οι λέξεις είναι το ισχυρότερο όργανο δημιουργίας. Κάθε πιθανός συνδυασμός τους έχει την απόλυτη, τη μοναδική δύναμη να ονομάζει τα πράγματα και τα φαινόμενα, θεμελιώνοντας έτσι τη βάση της ανθρώπινης σκέψης. Η υπόγεια διαδρομή των λέξεων, Δεκέμβριος 2009, Γιάννης Πολιτόπουλος

Greek Language

The Hellenic Drama


(A poem written in English

with Greek words)


In agony

to apologize

In the hysteria

of our prophetic epitaph


The ecstasy

of the economic ideology

organizes the throne

of misery


But poetry always

embarks to

her lyrical rhythm

without jealousy

for her expatriation


Yannis Politopoulos

VoicesNet

The winner of the March 2011 VoicesNet Writing Contest is "The look of the rain", a short story by Γιάννης Πολιτόπουλος of Greece.

Αρχική Αποφώνιση

Γράφοντας μεταφράζω τη σιωπή, καθώς πληθαίνουν οι απολήξεις των σκέψεων με την απαράμιλλη πανδαισία της λεκτικής ενσάρκωσής τους. Γιάννης Πολιτόπουλος

δ

Το μειλίχιο βλέμμα

Ένα όμορφο δειλινό στις αρχές του φθινοπώρου και το ήρεμο, το μειλίχιο βλέμμα της γυναίκας ατενίζει τις ύστατες αναλαμπές του ήλιου.

Κάτω από τη βεβαιότητα του μετώπου τα μάτια ερωτοτροπούν με την αιωνιότητα της ομορφιάς, με την απεραντοσύνη της θηλυκότητας.

Τα χείλη της γυναίκας βαμμένα στο κόκκινο του δειλινού παραμένουν κλειστά σφραγίζοντας με τη σιωπή τους τη βέβαιη επιστροφή του καλοκαιριού στη ζωή της. Θαρρεί κανείς πως κρύβουν σφιχτά στην αγκαλιά τους ένα υπέροχο μυστικό. Πρόκειται για το αρχέγονο στη ζωή της μυστικό της τελειότητας και του πόθου.

Το στέρνο της είναι κεντημένο με τα αστέρια των καλοκαιρινών νυχτών που αγαλλίασαν στη ζεστή αγκαλιά της ζωγραφίζοντας στο φεγγαρόφωτο τα ανεξίτηλα όνειρα μιας αυθεντικής γυναικείας επιθυμίας μια ζωή χωρίς συνηθισμένα όρια.

Τα χέρια της γυναίκας είναι μπλεγμένα ακριβώς πάνω από τα γόνατά της που φωσφορίζουν κάτω από το λευκό φόρεμα που ντύνει το σώμα της. Οι αντίχειρες ενώνονται κάτω από το δειλινό φως με τρόπο μαγικό εκπέμποντας στο περιβάλλον κάτι από την εντυπωσιακή θηλυκή ομορφιά της την οποία δεν έχει βρεθεί ακόμη ζευγάρι μάτια που να μη ζηλέψει.

Και τότε, κάποια δειλινή στιγμή συμβαίνει το γεγονός που αφιερώνεται στο μειλίχιο βλέμμα της γυναίκας.

Είναι η στιγμή που η τελευταία ηλιαχτίδα του δειλινού διατρέχει την επιφάνεια των ποδιών της ξεκινώντας λίγο κάτω από τα γόνατα και γράφοντας φιλιά καταλήγει πρώτα στους τέλεια λαξευμένους αστραγάλους της και τελικά στα πανέμορφα και συμμετρικά δάχτυλά της όπου κι αφήνει μεθυσμένο από πόθο την ύστατη δύναμή του αφιερωμένο για πάντα στη λατρεία της σάρκινης παρουσίας της γυναίκας ως θεάς του δειλινού.

Πρόκειται για μια διαδικασία, για ένα γεγονός που η γυναίκα βιώνει ολοκληρωτικά αλλά με τρόπο φυσικό, καθώς είναι συνηθισμένη στη λατρεία που της αποδίδεται με κάθε ευκαιρία από όλη την πλάση με τρόπο πρωτόγνωρο, εκπληκτικό, μαγικό. Γιατί έτσι συμβαίνει να ζει η γυναίκα τον ερχομό των νυχτών σε όλες τις εποχές, αφού τίποτα δεν μπορεί να της στερήσει το μυστήριο της απαστράπτουσας ομορφιάς της.

Τη στιγμή που η τελευταία ηλιαχτίδα χάνεται από τα πόδια της, τα χείλη της γυναίκας ανοίγουν απαλά σα λουλούδι και με τρόπο παραμυθένιο ευχαριστούν τη φύση για τη λατρεία της με ένα επιφώνημα αγαλλίασης που μόνο ο ήλιος αντιλαμβάνεται.

Έπειτα, η γυναίκα ανασηκώνεται από τη θέση της και μέσα στο κατάλευκο φόρεμά της απομακρύνεται λικνιζόμενη μέσα στο πρώτο σκοτάδι ευτυχισμένη που βιώνει το ταξίδι του ήλιου στο σώμα της με τον πιο παραμυθένιο τρόπο.

Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

Μία γόνιμη απουσία

          Στην απαλή προεξοχή μιας ακατόρθωτης σχεδόν απουσίας ο νεαρός άντρας ενδίδει στην απόλυτη, στην κυρίαρχη απουσία μιας γυναίκας.
          Μολονότι το τέλος του Φθινοπώρου αγγίζει τις σκιές της μνήμης του, ο άντρας εμπλουτίζει το βλέμμα του με την ενθύμηση των ακροτελεύτιων βλεμμάτων μιας γυναίκας, η ομορφιά της οποίας υπερβαίνει κάθε πιθανή εκδοχή των ονείρων του ή και των αναζητήσεων ή των προθέσεών του.
          Ο άντρας το γνωρίζει ότι η γυναίκα έχει πια χαθεί, βρίσκεται κάπου μακριά σε κάποια αχνή ακρογιαλιά της αντρικής αδυναμίας του παρελθόντος της.
          Μα η γυναίκα, με όλο το πλήθος των αναμνήσεών της να τη συνοδεύει παντού, βρίσκεται σε μία απροσδόκητα κοντινή απόσταση, όπως θα μπορούσε να συμβαίνει στα πιο γλυκά όνειρα, τα σμιλεμένα από την προσμονή.
          Και για τους δύο η απουσία μοιάζει σα μαγικό σώμα ενός αγέννητου ακόμη ποιήματος.
          Στις εκβολές των ονείρων του άντρα η γυναίκα ενυπάρχει πάντα σαν εικόνα μιας προσμονής που επαναλαμβάνεται και που τη δύναμη της οποίας αγνοούν τόσο ο ίδιος όσο κι εκείνη.
          Πρόκειται για τη σπάνια εκείνη περίπτωση που ακόμη και η άγνοια των προθέσεων του άλλου συνιστά έρωτα και μάλιστα ατελεύτητο.
          Αυτός είναι κι ο κυρίαρχος, ο ηγεμονικός λόγος που τα γυναικεία χείλη επαναπροφέρουν συχνά το αντρικό όνομα και μάλιστα με την ένταση ενός φευγαλέου αλλά πολύ δυνατού κύματος, όπως αυτού του Αιγαιοπελαγίτικου των απαρχών του Χειμώνα.
          Κι αλήθεια, μόνο η θάλασσα με την απεραντοσύνη των κυμάτων της μπορεί να γνωρίζει το χαρακτήρα του μέλλοντος των δύο αυτών προσώπων, τα οποία κάποτε χάθηκαν στη λανθάνουσα βεβαιότητα των παρορμήσεών τους.
          Και δεν απομένει πια παρά η μοναχική ενατένιση του στιγμιαίου ονείρου του άντρα, ο οποίος διαρκώς αναζητά το άπιαστο.
          Ενώ η γυναίκα, πιο γήινη, πιο ανθρώπινη εκείνη, διαλέγεται με το παρελθόν της έχοντας αποδιώξει από τα νεανικά ακρογιάλια της μνήμης της την υπενθύμιση ενός άντρα, το βλέμμα του οποίου δε μπόρεσε ποτέ να ενδώσει στην ενδοχώρα των ονείρων της.
          Έτσι, η μόνη πιθανή, η μόνη ενδεδειγμένη άλλωστε, κατάληξη της ιστορίας τους παραμένει μόνο η δυναμική του τυχαίου.
          Διότι το τυχαίο ταιριάζει ιδιαιτέρως στο τρισδιάστατο πέλαγος της ανθρώπινης ζωής είτε οι άνθρωποι το αποδέχονται λεκτικά είτε το αρνούνται πεισματικά.
          Και γιατί η ζωή τελικά είναι κι αυτή ένα κείμενο που δεν τελειώνει οριστικά όσο ακόμη κι ένας εξακολουθεί να το διαβάζει.

Γιάννης Πολιτόπουλος      

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου