Μία γόνιμη απουσία

          Στην απαλή προεξοχή μιας ακατόρθωτης σχεδόν απουσίας ο νεαρός άντρας ενδίδει στην απόλυτη, στην κυρίαρχη απουσία μιας γυναίκας.
          Μολονότι το τέλος του Φθινοπώρου αγγίζει τις σκιές της μνήμης του, ο άντρας εμπλουτίζει το βλέμμα του με την ενθύμηση των ακροτελεύτιων βλεμμάτων μιας γυναίκας, η ομορφιά της οποίας υπερβαίνει κάθε πιθανή εκδοχή των ονείρων του ή και των αναζητήσεων ή των προθέσεών του.
          Ο άντρας το γνωρίζει ότι η γυναίκα έχει πια χαθεί, βρίσκεται κάπου μακριά σε κάποια αχνή ακρογιαλιά της αντρικής αδυναμίας του παρελθόντος της.
          Μα η γυναίκα, με όλο το πλήθος των αναμνήσεών της να τη συνοδεύει παντού, βρίσκεται σε μία απροσδόκητα κοντινή απόσταση, όπως θα μπορούσε να συμβαίνει στα πιο γλυκά όνειρα, τα σμιλεμένα από την προσμονή.
          Και για τους δύο η απουσία μοιάζει σα μαγικό σώμα ενός αγέννητου ακόμη ποιήματος.
          Στις εκβολές των ονείρων του άντρα η γυναίκα ενυπάρχει πάντα σαν εικόνα μιας προσμονής που επαναλαμβάνεται και που τη δύναμη της οποίας αγνοούν τόσο ο ίδιος όσο κι εκείνη.
          Πρόκειται για τη σπάνια εκείνη περίπτωση που ακόμη και η άγνοια των προθέσεων του άλλου συνιστά έρωτα και μάλιστα ατελεύτητο.
          Αυτός είναι κι ο κυρίαρχος, ο ηγεμονικός λόγος που τα γυναικεία χείλη επαναπροφέρουν συχνά το αντρικό όνομα και μάλιστα με την ένταση ενός φευγαλέου αλλά πολύ δυνατού κύματος, όπως αυτού του Αιγαιοπελαγίτικου των απαρχών του Χειμώνα.
          Κι αλήθεια, μόνο η θάλασσα με την απεραντοσύνη των κυμάτων της μπορεί να γνωρίζει το χαρακτήρα του μέλλοντος των δύο αυτών προσώπων, τα οποία κάποτε χάθηκαν στη λανθάνουσα βεβαιότητα των παρορμήσεών τους.
          Και δεν απομένει πια παρά η μοναχική ενατένιση του στιγμιαίου ονείρου του άντρα, ο οποίος διαρκώς αναζητά το άπιαστο.
          Ενώ η γυναίκα, πιο γήινη, πιο ανθρώπινη εκείνη, διαλέγεται με το παρελθόν της έχοντας αποδιώξει από τα νεανικά ακρογιάλια της μνήμης της την υπενθύμιση ενός άντρα, το βλέμμα του οποίου δε μπόρεσε ποτέ να ενδώσει στην ενδοχώρα των ονείρων της.
          Έτσι, η μόνη πιθανή, η μόνη ενδεδειγμένη άλλωστε, κατάληξη της ιστορίας τους παραμένει μόνο η δυναμική του τυχαίου.
          Διότι το τυχαίο ταιριάζει ιδιαιτέρως στο τρισδιάστατο πέλαγος της ανθρώπινης ζωής είτε οι άνθρωποι το αποδέχονται λεκτικά είτε το αρνούνται πεισματικά.
          Και γιατί η ζωή τελικά είναι κι αυτή ένα κείμενο που δεν τελειώνει οριστικά όσο ακόμη κι ένας εξακολουθεί να το διαβάζει.

Γιάννης Πολιτόπουλος      

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου