Βράδυ. Ένα μικρό φως ταλαντεύεται για λίγο στο σκοτάδι. Κύματα οι διαβάτες στην προκυμαία. Σε λίγο η πανσέληνος διαχέεται στην ακροθαλασσιά. Γυμνή νυκτωδία σωπαίνει τη πλάση. Σα φιλί άλλης εποχής. Σιωπηλό, έντιμο, βέβαιο για τη δύναμή του. Άξαφνα, ένα ανθρώπινο χέρι γράφει :

Πέμπτη, 26 Οκτωβρίου 2017

Woman and Man

                                          W riting
                                          o n a
                                          m iracle that
                                          a rrives
                                          n ear everything

                                                  end

                                           M ainly
                                           a s the
                                           n ature of touching

                                               reflex love

                                           Yannis Politopoulos

Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017

Η ενθρόνιση του Λόγου

   Το μεγαλεπήβολο σχέδιο του νεαρού αγοριού είχε ήδη εδραιωθεί στις μύχιες περιοχές της σκέψης του πριν ακόμη κι από την πρωτόφαντη εμφάνιση του κοριτσιού.
   Ήταν ένα είδος σύμπλευσης του Λόγου με τη σύζευξη σκέψης και πρόθεσης.
   Κι αυτή ακριβώς η ενεδρεύουσα συναισθηματική ώθηση δημιούργησε την απαραίτητη ηγεμονική επιθυμία της συναπάντησης αγοριού και κοριτσιού.
   Καθώς από την πρώτη τους συνάντηση όλη η υφή της διαφαινόμενης ένωσής τους εδραιώθηκε στη μοναδικότητα ενός συναισθήματος που σαν από πάντα ενείχε στις εκδηλώσεις του την απόλυτη μοναδικότητα.
   Κι έμοιαζαν αυτοβιογραφούμενες οι συναθροίσεις τους και μάλιστα ενέχουσες τη δυνατότητα τοποθέτησης ενός απλού αλλά στιβαρού χώρου γραφής, ικανού να εμπεριέχει ακόμη και τις πιο απροσδόκητες συμπεριφορές.
   Αφού όλες οι ανθρώπινες ψυχικές εκδοχές γνωρίζουν πως η αυθεντικότητα μιας αγάπης δύναται να ερμηνεύει ακόμη και το άμεσο μέλλον.

Γιάννης Πολιτόπουλος      

Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου 2017

Το απαρέγκλιτο συναίσθημα

    Σε μία πλειάδα αναμνήσεων, η γυναίκα που κάποτε είχε φοβηθεί από την ένταση των ονείρων της, εναποθέτει την απαρηγόρητη κάρτα της συναισθηματικής της προσφοράς.
    Μα εκείνος αγνοεί πια τις διαδικασίες αυτές που κάποτε – πίσω σε ένα βίαιο παρελθόν – ενσάρκωσαν στις ακρογιαλιές του βλέμματός του την πιο άμεσο υφή της ευτυχίας.
    Η Γραφή, η οποία πάντα παρακολουθεί άγρυπνη τέτοιες ανθρώπινες ιστορίες, τους φωτογραφίζει να στέκουν ολομόναχοι στη θαλασσοδαρμένη μορφή της αλλοτινής αγάπης τους.
    Και μόνο ένα μικρό ποίημα ηχεί έτοιμο να μεριμνήσει ξανά για την επιβεβαίωση του απροσδόκητου. Αρκεί οι δυο τους να μιμηθούν την πρωτάκουστη νηνεμία της πιο αγνής αγκαλιάς τους.
    Ώστε να επανέρχεται στη ζωή εκείνη η παλιά πρωτογενής υφή προσδοκιών που ενέχουν στη διάθεση της πραγμάτωσής τους μία παντελώς νεότευκτη διάθεση αρμονίας.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Παρασκευή, 6 Οκτωβρίου 2017

Forever

Deep in the sea
of words
 
A feeling cries
for love
 
Deep in the heart
of touching
 
A word cries
for tenderness
 
Deep in the horizon
of touching
 
a kiss flies
for their beginning
 
And now
- while you read this poem -
deep in your souls
my hand touches your look
 
So my poem
begins to live for the day
we will be together
 
Yannis Politopoulos