Προμετωπίδα

Οι λέξεις είναι το ισχυρότερο όργανο δημιουργίας. Κάθε πιθανός συνδυασμός τους έχει την απόλυτη, τη μοναδική δύναμη να ονομάζει τα πράγματα και τα φαινόμενα, θεμελιώνοντας έτσι τη βάση της ανθρώπινης σκέψης. Η υπόγεια διαδρομή των λέξεων, Δεκέμβριος 2009, Γιάννης Πολιτόπουλος

Greek Language

The Hellenic Drama


(A poem written in English

with Greek words)


In agony

to apologize

In the hysteria

of our prophetic epitaph


The ecstasy

of the economic ideology

organizes the throne

of misery


But poetry always

embarks to

her lyrical rhythm

without jealousy

for her expatriation


Yannis Politopoulos

VoicesNet

The winner of the March 2011 VoicesNet Writing Contest is "The look of the rain", a short story by Γιάννης Πολιτόπουλος of Greece.

Αρχική Αποφώνιση

Γράφοντας μεταφράζω τη σιωπή, καθώς πληθαίνουν οι απολήξεις των σκέψεων με την απαράμιλλη πανδαισία της λεκτικής ενσάρκωσής τους. Γιάννης Πολιτόπουλος

δ

Το μειλίχιο βλέμμα

Ένα όμορφο δειλινό στις αρχές του φθινοπώρου και το ήρεμο, το μειλίχιο βλέμμα της γυναίκας ατενίζει τις ύστατες αναλαμπές του ήλιου.

Κάτω από τη βεβαιότητα του μετώπου τα μάτια ερωτοτροπούν με την αιωνιότητα της ομορφιάς, με την απεραντοσύνη της θηλυκότητας.

Τα χείλη της γυναίκας βαμμένα στο κόκκινο του δειλινού παραμένουν κλειστά σφραγίζοντας με τη σιωπή τους τη βέβαιη επιστροφή του καλοκαιριού στη ζωή της. Θαρρεί κανείς πως κρύβουν σφιχτά στην αγκαλιά τους ένα υπέροχο μυστικό. Πρόκειται για το αρχέγονο στη ζωή της μυστικό της τελειότητας και του πόθου.

Το στέρνο της είναι κεντημένο με τα αστέρια των καλοκαιρινών νυχτών που αγαλλίασαν στη ζεστή αγκαλιά της ζωγραφίζοντας στο φεγγαρόφωτο τα ανεξίτηλα όνειρα μιας αυθεντικής γυναικείας επιθυμίας μια ζωή χωρίς συνηθισμένα όρια.

Τα χέρια της γυναίκας είναι μπλεγμένα ακριβώς πάνω από τα γόνατά της που φωσφορίζουν κάτω από το λευκό φόρεμα που ντύνει το σώμα της. Οι αντίχειρες ενώνονται κάτω από το δειλινό φως με τρόπο μαγικό εκπέμποντας στο περιβάλλον κάτι από την εντυπωσιακή θηλυκή ομορφιά της την οποία δεν έχει βρεθεί ακόμη ζευγάρι μάτια που να μη ζηλέψει.

Και τότε, κάποια δειλινή στιγμή συμβαίνει το γεγονός που αφιερώνεται στο μειλίχιο βλέμμα της γυναίκας.

Είναι η στιγμή που η τελευταία ηλιαχτίδα του δειλινού διατρέχει την επιφάνεια των ποδιών της ξεκινώντας λίγο κάτω από τα γόνατα και γράφοντας φιλιά καταλήγει πρώτα στους τέλεια λαξευμένους αστραγάλους της και τελικά στα πανέμορφα και συμμετρικά δάχτυλά της όπου κι αφήνει μεθυσμένο από πόθο την ύστατη δύναμή του αφιερωμένο για πάντα στη λατρεία της σάρκινης παρουσίας της γυναίκας ως θεάς του δειλινού.

Πρόκειται για μια διαδικασία, για ένα γεγονός που η γυναίκα βιώνει ολοκληρωτικά αλλά με τρόπο φυσικό, καθώς είναι συνηθισμένη στη λατρεία που της αποδίδεται με κάθε ευκαιρία από όλη την πλάση με τρόπο πρωτόγνωρο, εκπληκτικό, μαγικό. Γιατί έτσι συμβαίνει να ζει η γυναίκα τον ερχομό των νυχτών σε όλες τις εποχές, αφού τίποτα δεν μπορεί να της στερήσει το μυστήριο της απαστράπτουσας ομορφιάς της.

Τη στιγμή που η τελευταία ηλιαχτίδα χάνεται από τα πόδια της, τα χείλη της γυναίκας ανοίγουν απαλά σα λουλούδι και με τρόπο παραμυθένιο ευχαριστούν τη φύση για τη λατρεία της με ένα επιφώνημα αγαλλίασης που μόνο ο ήλιος αντιλαμβάνεται.

Έπειτα, η γυναίκα ανασηκώνεται από τη θέση της και μέσα στο κατάλευκο φόρεμά της απομακρύνεται λικνιζόμενη μέσα στο πρώτο σκοτάδι ευτυχισμένη που βιώνει το ταξίδι του ήλιου στο σώμα της με τον πιο παραμυθένιο τρόπο.

Τετάρτη, 6 Σεπτεμβρίου 2017

Η μοιραία συνάντηση

Συνέβη στη ζωή της γυναίκας, όταν εκείνη δεν το περίμενε. Συνέβη απροσδόκητα, όπως συμβαίνουν συνήθως τα γεγονότα που καθορίζουν τη ζωή των ανθρώπων. Γιατί όλοι  βιώνουν το αναπάντεχο εξαιτίας της θνητής ύπαρξής τους.
Στη γυναίκα αυτή συνέβη να γίνει το πρόσωπο της γραφής ενός συγγραφέα.
Όλα συνέβηκαν, όταν η γυναίκα βρέθηκε στο αεροδρόμιο Kennedy της Νέας Υόρκης πηγαίνοντας προς το Λος Άντζελες.
Καθώς περίμενε υπομονετικά την πτήση της απολαμβάνοντας έναν καφέ, την είδε για πρώτη φορά ο συγγραφέας που τυχαία είχε βρεθεί στον ίδιο χώρο ψάχνοντας κάτι να τον εμπνεύσει, γιατί είχε πολύ καιρό να γράψει.
Κι όταν το βλέμμα του έπεσε πάνω στη γυναίκα αυτή, οι φλέβες του δεξιού χεριού του άρχισαν να χτυπούν όσο ποτέ άλλοτε στο παρελθόν. Γιατί η γυναίκα αυτή ήταν μοιραία έχοντας μία Αρχαιοελληνική ομορφιά σε όλα τα χαρακτηριστικά του σώματός της. Η ομορφιά της δεν ήταν καθόλου κοινότυπη, καθόλου συνηθισμένη. Ήταν αρμονική και συμμετρική από την κορυφή μέχρι τα νύχια. Η γυναίκα αυτή ήταν σαν να είχε βγει από τα σπλάχνα μίας Αρχαιοελληνικής τραγωδίας.
Ο συγγραφέας δεν άντεχε να την κοιτάζει άλλο από μακριά. Έβγαλε το παλιό σημειωματάριό του κι έγραψε μόνο γι’ αυτήν:

Εκεί
ανάμεσα στα μάτια της
εκεί
στην υπερβολή
της τέλειας θηλυκότητάς της
η αγάπη
βιώνει τον ερχομό
ποθώντας ένα της φιλί

          Όταν τελείωσε τη γραφή, ο συγγραφέας σηκώθηκε από τη θέση του, την πλησίασε εκστασιασμένος και της πρόσφερε το σημειωματάριό του χωρίς να πει κάτι.
          Η γυναίκα δεν έδειξε να ξαφνιάζεται από την απροσδόκητη κίνηση του συγγραφέα. Πήρε στα χέρια της το ανοιχτό σημειωματάριο και διάβασε το μικρό ποίημα που είχε γραφτεί γι’ αυτήν, αποκλειστικά για την ίδια.
          Το διάβασε δύο φορές κι έπειτα ανασήκωσε το βλέμμα της, κοίταξε τον συγγραφέα, του χαμογέλασε και του είπε με γλυκιά φωνή:
-         Τι απλό, τι όμορφο! Θα ήθελα να με συνοδέψει στο ταξίδι μου.
-         Με θέλετε κι εμένα; Ρώτησε δειλά ο συγγραφέας.
-         Ναι, αρκεί να γράφετε μόνο για μένα! Απάντησε η γυναίκα.
Στο αεροπλάνο ο συγγραφέας πετούσε στα σύννεφα μαζί της.

Γιάννης Πολιτόπουλος 

1 σχόλιο:

  1. ...dem Schicksal kann man nicht ausweichen...

    Ganz fein geschrieben, es gefällt mir sehr

    Herzlichst, Rachel

    ΑπάντησηΔιαγραφή