Τετάρτη, 12 Ιουλίου 2017

Το αθέατο όνειρο

Κατακαλόκαιρο. Δίπλα στη γαλάζια θάλασσα ένα μικρό κορίτσι ταλαντεύει το καθάριο, το αγνό παιδικό του βλέμμα στην απεραντοσύνη του ορίζοντα.
          Είναι το κορίτσι του περιάκτη ανέμου, το ξανθό κορίτσι των πιο στοχαστικών ονείρων. Είναι το κορίτσι που πρόκειται να κατακτήσει το γαλάζιο μέλλον.
          Στέκεται εκεί, πάνω στη χρυσή αμμουδιά των καλοκαιρινών ονείρων της, και τα διάπλατα καστανοπράσινα μάτια της επιχειρούν το αδύνατο, το ακατόρθωτο, το ελκυστικό. Επιχειρούν να συνδέσουν τη ζωή με το όνειρο, το ξανθό φως με το γαλάζιο του θαλασσινού νερού.
          Φορά ένα λινό γαλάζιο φόρεμα κεντημένο με τις παιδικές της επιθυμίες.
          Καμιά φορά που το βλέμμα του ξεστρατίζει από την απεραντοσύνη, το κορίτσι ζωγραφίζει στην άμμο τις λέξεις που αγαπά πιο πολύ.
Κι έπειτα, τις διακοσμεί με κοχύλια και τις αφήνει να περιμένουν να τις λούσει με τις ασημένιες λουρίδες του το φεγγαρόφωτο που τη νύχτα θα διαδεχτεί το ξανθό φως των ηλιαχτίδων.
          Οι λέξεις αυτές που τις χαϊδεύει τη μέρα το γαλάζιο κύμα της θάλασσας είναι: ευτυχία, αγάπη, απεραντοσύνη και όνειρο.
          Γράφει μόνο αυτές, γιατί το μικρό κορίτσι γνωρίζει πως μόνο η σταθερότητα και η εμβάθυνση των συναισθημάτων και των ονείρων της αποτελούν τη μεγαλύτερη εγγύηση για την προσπάθεια που μόλις τώρα ξεκινά στη ζωή της, δηλαδή την προσπάθειά της να βρει την ευτυχία που τόσο αξίζει στην προσωπικότητα που κτίζει καθημερινά με λέξεις, πράξεις και όνειρα.
          Κι είναι πάντα εκεί, δίπλα στη θάλασσα, που ανακαλύπτει τους στόχους της ζωής της.
Και το γνωρίζει πως ο ήλιος τη λατρεύει, πως τα μικρά παιδιά τη θεωρούν ένα πλάσμα εξαιρετικό, ένα κορίτσι εύστροφο με ικανότητες ηγετικές και όνειρα σμιλεμένα από φεγγαρόφωτο.
          Έτσι εξηγείται που η θάλασσα ταξιδεύει το όνομά της στην απεραντοσύνη των οριζόντων και την πηγαίνει πιο μακριά κι από τη χώρα του ονείρου, στη γη της ευτυχίας όπου η ίδια είναι η βασίλισσα των παιδιών.
          Γιατί έτσι πάντα θα γίνεται στη ζωή της.
Θα ξεκινά από ένα μικρό σημείο του κόσμου, για να τον κατακτήσει ολόκληρο.
Και θα τον κατακτήσει, για να τον ομορφύνει με την παρουσία της και με το φως των ονείρων.
Και θα τον κάνει όπως η ίδια τον επιθυμεί, όπως η ίδια τον φαντάστηκε την πρώτη φορά που αντίκρισε τη γαλάζια θάλασσα και πρόσθεσε το παιδικό της χαμόγελο στην ομορφιά της ζωής.
Κι από τότε για πάντα μέχρι την απεραντοσύνη.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Δεν υπάρχουν σχόλια: