Προμετωπίδα

Οι λέξεις είναι το ισχυρότερο όργανο δημιουργίας. Κάθε πιθανός συνδυασμός τους έχει την απόλυτη, τη μοναδική δύναμη να ονομάζει τα πράγματα και τα φαινόμενα, θεμελιώνοντας έτσι τη βάση της ανθρώπινης σκέψης. Η υπόγεια διαδρομή των λέξεων, Δεκέμβριος 2009, Γιάννης Πολιτόπουλος

Greek Language

The Hellenic Drama


(A poem written in English

with Greek words)


In agony

to apologize

In the hysteria

of our prophetic epitaph


The ecstasy

of the economic ideology

organizes the throne

of misery


But poetry always

embarks to

her lyrical rhythm

without jealousy

for her expatriation


Yannis Politopoulos

VoicesNet

The winner of the March 2011 VoicesNet Writing Contest is "The look of the rain", a short story by Γιάννης Πολιτόπουλος of Greece.

Αρχική Αποφώνιση

Γράφοντας μεταφράζω τη σιωπή, καθώς πληθαίνουν οι απολήξεις των σκέψεων με την απαράμιλλη πανδαισία της λεκτικής ενσάρκωσής τους. Γιάννης Πολιτόπουλος

δ

Το μειλίχιο βλέμμα

Ένα όμορφο δειλινό στις αρχές του φθινοπώρου και το ήρεμο, το μειλίχιο βλέμμα της γυναίκας ατενίζει τις ύστατες αναλαμπές του ήλιου.

Κάτω από τη βεβαιότητα του μετώπου τα μάτια ερωτοτροπούν με την αιωνιότητα της ομορφιάς, με την απεραντοσύνη της θηλυκότητας.

Τα χείλη της γυναίκας βαμμένα στο κόκκινο του δειλινού παραμένουν κλειστά σφραγίζοντας με τη σιωπή τους τη βέβαιη επιστροφή του καλοκαιριού στη ζωή της. Θαρρεί κανείς πως κρύβουν σφιχτά στην αγκαλιά τους ένα υπέροχο μυστικό. Πρόκειται για το αρχέγονο στη ζωή της μυστικό της τελειότητας και του πόθου.

Το στέρνο της είναι κεντημένο με τα αστέρια των καλοκαιρινών νυχτών που αγαλλίασαν στη ζεστή αγκαλιά της ζωγραφίζοντας στο φεγγαρόφωτο τα ανεξίτηλα όνειρα μιας αυθεντικής γυναικείας επιθυμίας μια ζωή χωρίς συνηθισμένα όρια.

Τα χέρια της γυναίκας είναι μπλεγμένα ακριβώς πάνω από τα γόνατά της που φωσφορίζουν κάτω από το λευκό φόρεμα που ντύνει το σώμα της. Οι αντίχειρες ενώνονται κάτω από το δειλινό φως με τρόπο μαγικό εκπέμποντας στο περιβάλλον κάτι από την εντυπωσιακή θηλυκή ομορφιά της την οποία δεν έχει βρεθεί ακόμη ζευγάρι μάτια που να μη ζηλέψει.

Και τότε, κάποια δειλινή στιγμή συμβαίνει το γεγονός που αφιερώνεται στο μειλίχιο βλέμμα της γυναίκας.

Είναι η στιγμή που η τελευταία ηλιαχτίδα του δειλινού διατρέχει την επιφάνεια των ποδιών της ξεκινώντας λίγο κάτω από τα γόνατα και γράφοντας φιλιά καταλήγει πρώτα στους τέλεια λαξευμένους αστραγάλους της και τελικά στα πανέμορφα και συμμετρικά δάχτυλά της όπου κι αφήνει μεθυσμένο από πόθο την ύστατη δύναμή του αφιερωμένο για πάντα στη λατρεία της σάρκινης παρουσίας της γυναίκας ως θεάς του δειλινού.

Πρόκειται για μια διαδικασία, για ένα γεγονός που η γυναίκα βιώνει ολοκληρωτικά αλλά με τρόπο φυσικό, καθώς είναι συνηθισμένη στη λατρεία που της αποδίδεται με κάθε ευκαιρία από όλη την πλάση με τρόπο πρωτόγνωρο, εκπληκτικό, μαγικό. Γιατί έτσι συμβαίνει να ζει η γυναίκα τον ερχομό των νυχτών σε όλες τις εποχές, αφού τίποτα δεν μπορεί να της στερήσει το μυστήριο της απαστράπτουσας ομορφιάς της.

Τη στιγμή που η τελευταία ηλιαχτίδα χάνεται από τα πόδια της, τα χείλη της γυναίκας ανοίγουν απαλά σα λουλούδι και με τρόπο παραμυθένιο ευχαριστούν τη φύση για τη λατρεία της με ένα επιφώνημα αγαλλίασης που μόνο ο ήλιος αντιλαμβάνεται.

Έπειτα, η γυναίκα ανασηκώνεται από τη θέση της και μέσα στο κατάλευκο φόρεμά της απομακρύνεται λικνιζόμενη μέσα στο πρώτο σκοτάδι ευτυχισμένη που βιώνει το ταξίδι του ήλιου στο σώμα της με τον πιο παραμυθένιο τρόπο.

Πέμπτη, 27 Ιουλίου 2017

Το δαχτυλίδι του δειλινού

Πρωταγωνίστρια στη ζωή των πιο γαλανών ονείρων, η κοπέλα γεννήθηκε στις απαρχές του αιγαιοπελαγίτικου καλοκαιριού που της χάρισε εκείνο το πληθωρικό χαμόγελο που διαρκώς απλώνεται στα χείλη της σαν ικεσία μιας ομορφιάς που μεγαλώνει κάτω από τη σαγηνευτική παρουσία των ματιών της.
Και συμβαίνει κάθε χρόνο στη γενέθλια ημέρα της ζωής της η κοπέλα να ταξιδεύει με όλα τα μέσα που η προηγούμενη Άνοιξη της έχει εμπιστευτεί. Μόνο σ’ αυτήν. Στην εκλεκτή της άνοιξης.
Συμβαίνει να ταξιδεύει στην πλώρη του μοναδικού αβύθιστου καραβιού που κύλισε ποτέ στα θαλασσινά όνειρα των παιδιών τη στιγμή που μεταβαίνουν από την παιδικότητα στην εφηβεία.
Κι επειδή η κοπέλα είναι μοναδική, το απρόσκλητο, το τυχαίο επισκέπτεται συχνά τη ζωή της. Μια ζωή αληθινή, εσωτερική, ονειρική και πολύ ενδιαφέρουσα.
Μια ζωή που από την πρώτη ανάσα που χαράχτηκε στα χείλη της κοπέλας περιελάμβανε ήδη το απρόσκλητο, το πρόθυμο της φαντασίας όνειρο που επιθυμεί να ενσαρκωθεί στις σκέψεις και στις πράξεις της.
Έτσι το όμορφο τυχαίο γεγονός διάλεξε η κοπέλα, για να συμβεί, όπως ακριβώς το πιο ψηλό θαλασσινό κύμα επιλέγει την τέλεια ακρογιαλιά, για να εναποθέσει τα όνειρα, τις σιωπές και τις πιο γόνιμες στιγμές που φέρνει από τα βαθιά της γαλάζιας θάλασσας στην επιφάνεια των προσωπικών γεγονότων.
Καθώς ακριβώς στην επέτειο της γενέθλιας ημέρας της η κοπέλα κατέβηκε στη θάλασσα το απόγευμα και περπατώντας εξερευνητικά, σα να την έσπρωχνε κάποια θεϊκή εντολή, εκεί όπου απολήγουν τα απαλά καλοκαιρινά κύματα, το διαισθάνθηκε πως κάτι εξαιρετικό πρόκειται να συμβεί.
Και πράγματι περπατώντας στην άκρη της θάλασσας αντίκρισε μέσα στην άμμο ένα δαχτυλίδι.
Ήταν ένα όμορφο κι ακριβό γυναικείο δαχτυλίδι. Η κοπέλα έσκυψε και το πήρε στα χέρια της κι ένιωσε πως είναι το κορίτσι της τύχης.
Η πρώτη της σκέψη ήταν να μπορέσει να βρει σε ποια γυναίκα ανήκε.
Όμως όλες της οι προσπάθειες τις επόμενες ημέρες απέβησαν άκαρπες και τελικά το δαχτυλίδι έγινε δικό της και η κοπέλα αποφάσισε να το ονομάσει το «δαχτυλίδι του δειλινού».
Από τότε το κρατά σε ένα όμορφο μικρό κουτάκι διακοσμημένο με κοχύλια και παρατηρεί πως της φέρνει μιαν υπέρλαμπρη τύχη.
Αλλά και το χαμόγελό της πληθαίνει στα χείλη της όπως και η αδιαφιλονίκητη πια βεβαιότητα που χαρακτηρίζει τις σκέψεις της αποδιώχνοντας κάθε παιδικό φόβο από το μυαλό της.
Δεν ξεχνά βέβαια ποτέ της πως το δαχτυλίδι είναι μόνο η αρχή μιας ζωής γεμάτης ευτυχισμένες στιγμές.

Γιάννης Πολιτόπουλος

1 σχόλιο:

  1. Το δαχτυλίδι μόνο η αρχή για την νεαρή σας ηρωίδα. Το απρόσκλητο, το τυχαίο,που τόσο συχνά έρχεται στην ζωή μας κι εμείς,το παραμελούμε, το πετάμε, χωρίς να του δώσουμε ιδιαίτερη σημασία, τελικά τις περισσότερες φορές είναι αυτό που μας δίνει την δύναμη να προχωρήσουμε μπροστά! Το ''δαχτυλίδι'',η αφορμή.Η απόφαση που δειλιάζουμε να πάρουμε. Τα όνειρά μας που κρύβουμε σε κουτάκια...κι όταν ξεχνιόμαστε, τα ανοίγουμε που και που...για να νιώσουμε λίγο ευτυχισμένοι!:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή