Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

Μικρό ξεχασμένο βιβλίο

          Λιοπύρι ενεδρεύει στην άκρη του βλέμματος του άνδρα, τα μάτια του οποίου έχουν ενθρονιστεί το καταμεσήμερο στην άκρη της παλιάς σπιτικής βιβλιοθήκης.
          Ένα μικρό βιβλίο τραβάει την προσοχή του και προσελκύει τη μεσημεριανή αρμονία της εμβρόντητης ψυχής του.
          Τότε ανταποκρίνεται άμεσα στη συναισθηματική παρόρμηση κι αγγίζει το βιβλίο.
          Μοιάζει περίεργο αλλά το βιβλίο αυτό δεν έχει ούτε τίτλο ούτε συγγραφέα. Ίσως και να μην έχει εκδοθεί ποτέ πραγματικά. Κι όμως είναι τόσο αληθινό στο άγγιγμά του.
          0 νεαρός άνδρας δε χρονοτριβεί καθόλου. Με μάτια διάπλατα το αγγίζει κι αρχίζει να το ξεφυλλίζει.
          Το βλέμμα του μοιάζει να καίγεται από αγωνία, έκπληξη αλλά κι από απροσδιόριστη χαρά.
          Αμέσως διαβάζει τυχαία :

Τις πίσω, τις ακραίες σελίδες
τις είχε ξεχάσει

Σαν από αμετανόητο μονόκλ
ξανάρθαν στο βλέμμα του

Μόνο που τώρα όλα αφήνουν φως
στην αμεριμνησία τους

Και κυρίως γι’ αυτό οι λέξεις
δεν αρκούν, δεν ολοκληρώνουν το αύριο

          Κι όμως, σκέφτεται σιωπηλά ο άνδρας, αυτό το δίχως τίτλο ποίημα, το άχρωμο κι άοσμο, το περίεργο, ενέχει τη μυστηριώδη άτιτλη δύναμη χιλιάδων σκέψεων κι άπειρων ονείρων.
          Αφού συχνά το άτιτλο είναι και γενεσιουργό και προπάντων ενδυναμώνει τη διάθεση του αναγνώστη για δημιουργική, συμμετοχική ανάγνωση.
          Το δεύτερο ποίημα που άτιτλο κι αυτό το συναντά ο άνδρας με το τυχαίο άνοιγμα μιας άλλης σελίδας, είναι μικρό κι ακριβώς γι’ αυτό το ονομάζει : Το λεκτικό χάδι.

Άτιτλες στιγμές εμπνέουν
Ποίηση

Αρμονικές πηγές αγάπης
ενώνουν

Κανένας άνεμος δε συγχωρεί
τη λήθη

Καθώς η καλοκαιρινή νύχτα πλησιάζει, ο άνδρας επιστρέφει στη μοναχική του αναζήτηση της ανανέωσης των μοναχικών περιπλανήσεών του. Η Ποίηση μπορεί να περιμένει τις αυριανές ηλιαχτίδες της αιωνιότητάς της.


Γιάννης Πολιτόπουλος 

Δεν υπάρχουν σχόλια: