Τετάρτη, 12 Ιουλίου 2017

Η μαγική γραφή

          Κάποιες στιγμές το βλέμμα σταματά μπροστά στην ομορφιά. Νιώθει αποσβολωμένο, ανίκανο, ατέρμονο. Μετατρέπεται σε βλέμμα χωρίς προορισμό, αφού ο ίδιος ο προορισμός του καθίσταται άπιαστος.
          Τότε παραχωρεί τη θέση του στη σιωπή, έπειτα στη φαντασία και τελικά στο λόγο.
          Όπως ακριβώς συμβαίνει με τη γυναίκα που αγαπά την παλιά γραφομηχανή, η οποία ακόμη στέκει αγέρωχη πάνω στο ξύλινο γραφείο σε πείσμα των καιρών.
          Κι όταν τα πλήκτρα της ενώνονται με τα χέρια της και τα χέρια με την ψυχή της, μια μικρή ιστορία γεννιέται γραμμένη δίπλα στη θάλασσα κάτω από το φως ενός άστατου Ιούνη μήνα.
          Γράφουν στη γραφομηχανή τα δάχτυλα, γράφει αιμάτινα κι η ψυχή της γυναίκας.
          Η γραφή είναι σχεδόν μουσική, σχεδόν μαγική κι αποτελεί την πιο πηγαία απάντηση στον ύπνο της σιωπής του μυαλού.
          Μια θάλασσα απεραντοσύνης δημιουργείται υπό τον ήχο των πληγωμένων από τον καιρό πλήκτρων, έτοιμη να συγκινήσει το πιο πυκνό σκοτάδι των αιώνων.
          Και η γυναίκα της μαγικής γραφής γνωρίζει τον υπέρτατο νόμο της γραφής, τον άγραφο αλλά παντοδύναμο. Το νόμο που διατυπώνει με τρόπο καθάριο πως οι λέξεις αποκτούν κάτι περισσότερο από μία απλή υπόσταση στα χέρια ορισμένων ανθρώπων. Αποκτούν μια ιδεώδη αύρα ικανή να αλλάξει την προσωπική μοίρα και την ευαισθησία της ζωής για πάντα.
          Η γυναίκα σκέφτεται πάντως πως δεν έχει γνωρίσει και πολλούς – ίσως να μην υπάρχουν κιόλας – οι οποίοι να μπορούν αναίμακτα να ολοκληρώσουν την πορεία της γραφής προς τη μεταρσίωση των λέξεων.
          Η ίδια όμως ενστερνίζεται την άποψη πως είναι υπέροχο να βιώνει κάποιος το ταξίδι της ένωσης των λέξεων.
          Με την πεποίθηση αυτή ζωγραφισμένη στον ορίζοντα των συνειρμών της εσωκλείει τη γραφή των στιγμιαίων πόθων της στο λευκό χαρτί όπου πληκτρολογούνται οι λέξεις.
          Τότε κάτι ανθίζει στον άϋλο κόσμο των συναισθημάτων της και το βλέμμα της μετατρέπει το αδιόρατο σε υλική καταγραφή ελκόμενο από την αστείρευτη δύναμη της ανθρώπινης βεβαιότητας πως ό,τι είναι σκέψη, μεταβάλλεται σε γεγονός διά της γραφής.
          Για δευτερόλεπτα η γυναίκα απολαμβάνει αυτό το πρωτόγνωρο κάθε φορά συναίσθημα και κοιτάζει με μια αγάπη απόλυτη το κείμενο που ξετυλίγει την άγνωστη ακόμη ιστορία του.
          Είναι το βλέμμα αυτής της απόλυτης, της επικίνδυνης κάποτε, αγάπης που της προσδίδει τη δύναμη που χρειάζεται μέχρι να ξεκινήσει στο νου της η επόμενη περιπέτεια της πάντα παρούσας γραφής.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Δεν υπάρχουν σχόλια: