Bράδυ. Μικρό δωμάτιο παλιού σπιτιού με παράθυρο προς τη θάλασσα. Δεξιά στη γωνία, ένα παλιό κρεβάτι στρωμένο με ένα λευκό σεντόνι. Απέναντι, κάτω από το μεγάλο σκονισμένο καθρέπτη ένα μικρό κομοδίνο. Επάνω σ’ αυτό ένα κερί σβηστό. Σκοτάδι. Μια γυναίκα, νέα και όμορφη, με άσπρο φόρεμα, είναι ξαπλωμένη στο κρεβάτι. Ησυχία. Ξαφνικά, μια λουρίδα φεγγαρίσιου φωτός φωτίζει ελαφρά το δωμάτιο. Σε λίγο το φως μετατρέπεται σε φωνή. Λέει:

Τρίτη, 11 Ιουλίου 2017

Η Μελίπνοη


          Κατακαλόκαιρο. Στην πιο απόμακρη εσοχή ενός άσχημου βράχου της νησιώτικης παραλίας μία λουρίδα αγνού ηλιακού φωτός ανακαλύπτει τη μοναχική πορεία ενός γυναικείου βραχιολιού στο νερό.
          Την ίδια στιγμή ένα κορίτσι επιχειρεί να εισέλθει στο θαλασσινό σώμα.
          Κι ο πιο στοιχειώδης κυματισμός αναγνωρίζει τα βήματα του κοριτσιού κι αφιερώνει στο βλέμμα του τον πιο ηλιόλουστο παφλασμό.
          Το κορίτσι, που τα αστέρια το έχουν ονομάσει Μελίπνοη, αισθάνεται το βλέμμα του ήλιου να το καθοδηγεί προς την πιο απρόσμενη εκδοχή μιας καλοκαιρινής εκδοχής χαράς.
          Έτσι, ακριβώς με τη συμπλήρωση του πρώτου λεπτού του μελίπνοου περπατήματός του το βλέμμα του κοριτσιού αγγίζει τη νερένια φιγούρα ενός κοσμήματος που φαίνεται πως ανήκει αποκλειστικά στη θάλασσα και σε κανένα άλλο.
          Η Μελίπνοη χαμογελά χρησιμοποιώντας το πιο λαμπρό χαμόγελό της, αυτό δηλαδή που κι ο ήλιος ακόμη το ζηλεύει.  Τείνει το χέρι της και αφαιρεί από ένα σύμπλεγμα πετρών την πολύτιμη ανακάλυψή της.
          Πρόκειται για ένα αληθινό, ένα πανάκριβο γυναικείο κόσμημα. Για την ακρίβεια της αφηγηματικής ζωής του, το κορίτσι εναποθέτει με ευλάβεια στη χούφτα του ένα ολόχρυσο βραχιόλι.
          Η αντανάκλαση του ηλιακού φωτός είναι τόσο έντονη που η Μελίπνοη αναγκάζεται να κλείσει τα βλέφαρα.
          Για λίγο απολαμβάνει την τύχη της ταξιδεύοντας στο ήρεμο πέλαγος της πιο όμορφης εφηβικής της τύχης. Το ολόχρυσο βραχιόλι θαμπώνει όμως το μέλλον του κοριτσιού και η Μελίπνοη επιστρέφει εσπευσμένα στο ξενοδοχείο.
          Εκεί επικρατεί αναστάτωση και έχει μαζευτεί αστυνομία. Η Μελίπνοη νιώθει τρομαγμένη αλλά δεν αργεί να καταλάβει ότι ένα πανάκριβο κόσμημα έχει κλαπεί από το δωμάτιο στο οποίο φαίνεται να διαμένει μία όμορφη κυρία, η οποία διαλέγεται στα γερμανικά με έναν νεαρό αστυνομικό.
          Έντρομη αλλά ηθική η Μελίπνοη παραδίδει το πανάκριβο κόσμημα και τότε αισθάνεται το χαμόγελο της ξένης κυρίας να αγγίζει τα έγκατα της ψυχής της. Ο Αστυνομικός εξηγεί στο κορίτσι ότι ο δράστης της κλοπής έχει ήδη συλληφθεί και δίνει συγχαρητήρια στο κορίτσι για την τιμιότητα του.
          Η ξένη κυρία ζητά να ανταμείψει τη Μελίπνοη με χρήματα αλλά το κορίτσι αρνείται ευγενικά, αφού γνωρίζει από τα παραμύθια κι από το Σχολείο του πως η τιμιότητα δεν αναζητά ανταμοιβή αλλά συνιστά μία βαθύτερη εσωτερική ανάγκη των πραγματικά σπουδαίων ανθρώπων.
Κι είναι αυτή ακριβώς η αίσθηση με την οποία η Μελίπνοη αγγίζει το πιο παραμυθένιο μέλλον της.

Γιάννης Πολιτόπουλος 

Δεν υπάρχουν σχόλια: