Bράδυ. Μικρό δωμάτιο παλιού σπιτιού με παράθυρο προς τη θάλασσα. Δεξιά στη γωνία, ένα παλιό κρεβάτι στρωμένο με ένα λευκό σεντόνι. Απέναντι, κάτω από το μεγάλο σκονισμένο καθρέπτη ένα μικρό κομοδίνο. Επάνω σ’ αυτό ένα κερί σβηστό. Σκοτάδι. Μια γυναίκα, νέα και όμορφη, με άσπρο φόρεμα, είναι ξαπλωμένη στο κρεβάτι. Ησυχία. Ξαφνικά, μια λουρίδα φεγγαρίσιου φωτός φωτίζει ελαφρά το δωμάτιο. Σε λίγο το φως μετατρέπεται σε φωνή. Λέει:

Τρίτη, 4 Ιουλίου 2017

Το ιριδίζον φως

Ένα βλέμμα αγγίζει
τη μεσίστια καλοκαιρινή εικόνα

Φλέγεται η μεσημβρία
των άτακτων αθώων ονείρων

Προσκλητήριο ακούγεται
μα ενδιατρίβει στην αστοχία των πόθων

Όσο μεσουρανούν οι μετριότητες
 οι Ποιητές διψούν με φόντο τις κλοπές

Πάει καιρός που κουραστήκαν
από αυτούς που αλλιώς μιλούν
κι αλλιώς γράφουν κλέβοντας τα λόγια τους

Μα τα κλοπιμαία τους είναι πλέον βαριά
και πλακώνουν τη δυσμορφία
της αταίριαστης κι ανήθικης ψυχής τους

Γιάννης Πολιτόπουλος 

Δεν υπάρχουν σχόλια: