Βράδυ. Ένα μικρό φως ταλαντεύεται για λίγο στο σκοτάδι. Κύματα οι διαβάτες στην προκυμαία. Σε λίγο η πανσέληνος διαχέεται στην ακροθαλασσιά. Γυμνή νυκτωδία σωπαίνει τη πλάση. Σα φιλί άλλης εποχής. Σιωπηλό, έντιμο, βέβαιο για τη δύναμή του. Άξαφνα, ένα ανθρώπινο χέρι γράφει :

Παρασκευή, 2 Ιουνίου 2017

The rising of love

The river loves
their kiss

The sea loves
their touch

The air loves
their breaths

They were enemies
but the sun kissed their looks

For just a simple moment
they understood their mistakes

Then by using a simple smile
they learned the togetherness

Now they feel free together
into the universe that they create

Yannis Politopoulos

1 σχόλιο:

  1. Lieber Yannis,

    wie wenig braucht man, um glücklich zu sein, um Zweisamkeit zu leben.

    Liebe Grüße von mir auch an deine Familie

    von Herzen, Rachel

    ΑπάντησηΔιαγραφή