Προμετωπίδα

Οι λέξεις είναι το ισχυρότερο όργανο δημιουργίας. Κάθε πιθανός συνδυασμός τους έχει την απόλυτη, τη μοναδική δύναμη να ονομάζει τα πράγματα και τα φαινόμενα, θεμελιώνοντας έτσι τη βάση της ανθρώπινης σκέψης. Η υπόγεια διαδρομή των λέξεων, Δεκέμβριος 2009, Γιάννης Πολιτόπουλος

Greek Language

The Hellenic Drama


(A poem written in English

with Greek words)


In agony

to apologize

In the hysteria

of our prophetic epitaph


The ecstasy

of the economic ideology

organizes the throne

of misery


But poetry always

embarks to

her lyrical rhythm

without jealousy

for her expatriation


Yannis Politopoulos

VoicesNet

The winner of the March 2011 VoicesNet Writing Contest is "The look of the rain", a short story by Γιάννης Πολιτόπουλος of Greece.

Αρχική Αποφώνιση

Γράφοντας μεταφράζω τη σιωπή, καθώς πληθαίνουν οι απολήξεις των σκέψεων με την απαράμιλλη πανδαισία της λεκτικής ενσάρκωσής τους. Γιάννης Πολιτόπουλος

δ

Το μειλίχιο βλέμμα

Ένα όμορφο δειλινό στις αρχές του φθινοπώρου και το ήρεμο, το μειλίχιο βλέμμα της γυναίκας ατενίζει τις ύστατες αναλαμπές του ήλιου.

Κάτω από τη βεβαιότητα του μετώπου τα μάτια ερωτοτροπούν με την αιωνιότητα της ομορφιάς, με την απεραντοσύνη της θηλυκότητας.

Τα χείλη της γυναίκας βαμμένα στο κόκκινο του δειλινού παραμένουν κλειστά σφραγίζοντας με τη σιωπή τους τη βέβαιη επιστροφή του καλοκαιριού στη ζωή της. Θαρρεί κανείς πως κρύβουν σφιχτά στην αγκαλιά τους ένα υπέροχο μυστικό. Πρόκειται για το αρχέγονο στη ζωή της μυστικό της τελειότητας και του πόθου.

Το στέρνο της είναι κεντημένο με τα αστέρια των καλοκαιρινών νυχτών που αγαλλίασαν στη ζεστή αγκαλιά της ζωγραφίζοντας στο φεγγαρόφωτο τα ανεξίτηλα όνειρα μιας αυθεντικής γυναικείας επιθυμίας μια ζωή χωρίς συνηθισμένα όρια.

Τα χέρια της γυναίκας είναι μπλεγμένα ακριβώς πάνω από τα γόνατά της που φωσφορίζουν κάτω από το λευκό φόρεμα που ντύνει το σώμα της. Οι αντίχειρες ενώνονται κάτω από το δειλινό φως με τρόπο μαγικό εκπέμποντας στο περιβάλλον κάτι από την εντυπωσιακή θηλυκή ομορφιά της την οποία δεν έχει βρεθεί ακόμη ζευγάρι μάτια που να μη ζηλέψει.

Και τότε, κάποια δειλινή στιγμή συμβαίνει το γεγονός που αφιερώνεται στο μειλίχιο βλέμμα της γυναίκας.

Είναι η στιγμή που η τελευταία ηλιαχτίδα του δειλινού διατρέχει την επιφάνεια των ποδιών της ξεκινώντας λίγο κάτω από τα γόνατα και γράφοντας φιλιά καταλήγει πρώτα στους τέλεια λαξευμένους αστραγάλους της και τελικά στα πανέμορφα και συμμετρικά δάχτυλά της όπου κι αφήνει μεθυσμένο από πόθο την ύστατη δύναμή του αφιερωμένο για πάντα στη λατρεία της σάρκινης παρουσίας της γυναίκας ως θεάς του δειλινού.

Πρόκειται για μια διαδικασία, για ένα γεγονός που η γυναίκα βιώνει ολοκληρωτικά αλλά με τρόπο φυσικό, καθώς είναι συνηθισμένη στη λατρεία που της αποδίδεται με κάθε ευκαιρία από όλη την πλάση με τρόπο πρωτόγνωρο, εκπληκτικό, μαγικό. Γιατί έτσι συμβαίνει να ζει η γυναίκα τον ερχομό των νυχτών σε όλες τις εποχές, αφού τίποτα δεν μπορεί να της στερήσει το μυστήριο της απαστράπτουσας ομορφιάς της.

Τη στιγμή που η τελευταία ηλιαχτίδα χάνεται από τα πόδια της, τα χείλη της γυναίκας ανοίγουν απαλά σα λουλούδι και με τρόπο παραμυθένιο ευχαριστούν τη φύση για τη λατρεία της με ένα επιφώνημα αγαλλίασης που μόνο ο ήλιος αντιλαμβάνεται.

Έπειτα, η γυναίκα ανασηκώνεται από τη θέση της και μέσα στο κατάλευκο φόρεμά της απομακρύνεται λικνιζόμενη μέσα στο πρώτο σκοτάδι ευτυχισμένη που βιώνει το ταξίδι του ήλιου στο σώμα της με τον πιο παραμυθένιο τρόπο.

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

Η απροθυμία της Άνοιξης

          Προσμετρώντας κάθε καιρική λεπτομέρεια η ιδεατή Άνοιξη της γήινης ενσάρκωσής της χαμογέλασε στο πρώτο πρωινό σμήνος πουλιών που γέμισε ξαφνικά τον ουράνιο ορίζοντα.
          Ακριβώς εκείνη την ίδια ιδανική στιγμή, ένα νεαρό ζευγάρι άπλωσε τα ενωμένα χέρια του κι άρχισε να ταλαντεύει την επιβεβαίωση μιας πρώιμης έστω αγάπης.
          Ποικίλα ανθρώπινα βλέμματα αντέδρασαν θετικά και όλα έμοιαζαν να τίθενται σε ρυθμό εαρινής θωπείας.
          Όλα έμοιαζαν ανοιξιάτικα, αλλά ακριβώς γι’ αυτό το λόγο χρειάστηκαν μόνο λίγες ώρες, για να υγρανθούν όλα υπό την επίδραση μιας πυκνής βροχής.
           Ξαφνικά η Άνοιξη έμοιαζε απρόθυμη και τα ανθρώπινα βλέμματα συνοφρυωθήκαν μη μπορώντας να ανεχθούν ένα από τα ποικίλα και ποικιλόμορφα παιχνίδια της Άνοιξης.
          Μόνο ένα ζευγάρι νεαρών παιδιών – έφηβοι έμοιαζαν από απόσταση ανοιξιάτικου βλέμματος – επέμενε να αγκαλιάζεται με τη φαντασία τους να καλπάζει προς το μέλλον μιας επερχόμενης αγάπης.
          Και μπροστά στη γνησιότητα της επιμονής τους ακόμη και η βροχή άρχισε να υποχωρεί σταδιακά και η θερμοκρασία να προσπαθεί να σιγοντάρει την αγνή αγκαλιά.
          Το αγόρι χάρισε μία στάλα ήλιου στα νοτισμένα από τη βροχή χείλη του κοριτσιού κι η πλάση έμοιαζε να βρίσκει ξανά το δρόμο του ταξιδιού της προς το σύμπαν της ανθρώπινης ποικιλομορφίας.
          Θα χρειαζόταν βέβαια πολλά πρωινά ακόμη μέχρι να απωθηθεί η ανοιξιάτικη απροθυμία.
Όμως το πρώτο φιλί είχε ήδη δείξει το δρόμο και ήταν πια θέμα χρόνο να συμμετέχουν όλοι οι άνθρωποι, έφηβοι ή μεγαλύτεροι, στη διαδικασία υποδοχής μιας Άνοιξης που θα μπορούσε να αλλάξει τη ζωή τους.
Ο Χειμώνας θα παρέδιδε σιγά – σιγά συγκινημένος τη σκυτάλη των εποχών στην πιο όμορφη Άνοιξη των νεανικών εξορμήσεων.
Έτσι ώστε η ανοιξιάτικη απροθυμία να μετατραπεί σε χαρούμενο ταξίδι στον κόσμο των ανθρώπινων αισθήσεων.
Στο χώρο δηλαδή στον οποίο ανήκουν όλα τα βλέμματα κι ο οποίος είναι ο μόνος που μπορεί να ελαχιστοποιήσει τις όποιες ανούσιες διαφορές των ανθρώπων.
Γιατί η Άνοιξη είναι πάντα στην αρχή απρόθυμη, όπως τα μικρά παιδιά. Γρήγορα όμως με μία ανεπαίσθητη αφορμή μπορεί να υλοποιεί όλη την απίστευτη ποικιλία των εκδηλώσεων της ανθρώπινης αγνότητας.
Κι επίσης, διότι οι αποχρώσεις της Ανοιξιάτικης ζωής ανήκουν στον ιδεατό πλανήτη των αγνών συναισθημάτων που συχνά ομορφαίνουν τις ζωές των ανθρώπων.


Γιάννης Πολιτόπουλος

1 σχόλιο:


  1. Bonjour. Je passe chez toi. Y aurait-il la possibilité
    d'avoir une traduction... même en anglais ? avec toutes
    mes amitiés " parisiennes " . ELZA

    ΑπάντησηΔιαγραφή