Προμετωπίδα

Οι λέξεις είναι το ισχυρότερο όργανο δημιουργίας. Κάθε πιθανός συνδυασμός τους έχει την απόλυτη, τη μοναδική δύναμη να ονομάζει τα πράγματα και τα φαινόμενα, θεμελιώνοντας έτσι τη βάση της ανθρώπινης σκέψης. Η υπόγεια διαδρομή των λέξεων, Δεκέμβριος 2009, Γιάννης Πολιτόπουλος

Greek Language

The Hellenic Drama


(A poem written in English

with Greek words)


In agony

to apologize

In the hysteria

of our prophetic epitaph


The ecstasy

of the economic ideology

organizes the throne

of misery


But poetry always

embarks to

her lyrical rhythm

without jealousy

for her expatriation


Yannis Politopoulos

VoicesNet

The winner of the March 2011 VoicesNet Writing Contest is "The look of the rain", a short story by Γιάννης Πολιτόπουλος of Greece.

Αρχική Αποφώνιση

Γράφοντας μεταφράζω τη σιωπή, καθώς πληθαίνουν οι απολήξεις των σκέψεων με την απαράμιλλη πανδαισία της λεκτικής ενσάρκωσής τους. Γιάννης Πολιτόπουλος

δ

Το μειλίχιο βλέμμα

Ένα όμορφο δειλινό στις αρχές του φθινοπώρου και το ήρεμο, το μειλίχιο βλέμμα της γυναίκας ατενίζει τις ύστατες αναλαμπές του ήλιου.

Κάτω από τη βεβαιότητα του μετώπου τα μάτια ερωτοτροπούν με την αιωνιότητα της ομορφιάς, με την απεραντοσύνη της θηλυκότητας.

Τα χείλη της γυναίκας βαμμένα στο κόκκινο του δειλινού παραμένουν κλειστά σφραγίζοντας με τη σιωπή τους τη βέβαιη επιστροφή του καλοκαιριού στη ζωή της. Θαρρεί κανείς πως κρύβουν σφιχτά στην αγκαλιά τους ένα υπέροχο μυστικό. Πρόκειται για το αρχέγονο στη ζωή της μυστικό της τελειότητας και του πόθου.

Το στέρνο της είναι κεντημένο με τα αστέρια των καλοκαιρινών νυχτών που αγαλλίασαν στη ζεστή αγκαλιά της ζωγραφίζοντας στο φεγγαρόφωτο τα ανεξίτηλα όνειρα μιας αυθεντικής γυναικείας επιθυμίας μια ζωή χωρίς συνηθισμένα όρια.

Τα χέρια της γυναίκας είναι μπλεγμένα ακριβώς πάνω από τα γόνατά της που φωσφορίζουν κάτω από το λευκό φόρεμα που ντύνει το σώμα της. Οι αντίχειρες ενώνονται κάτω από το δειλινό φως με τρόπο μαγικό εκπέμποντας στο περιβάλλον κάτι από την εντυπωσιακή θηλυκή ομορφιά της την οποία δεν έχει βρεθεί ακόμη ζευγάρι μάτια που να μη ζηλέψει.

Και τότε, κάποια δειλινή στιγμή συμβαίνει το γεγονός που αφιερώνεται στο μειλίχιο βλέμμα της γυναίκας.

Είναι η στιγμή που η τελευταία ηλιαχτίδα του δειλινού διατρέχει την επιφάνεια των ποδιών της ξεκινώντας λίγο κάτω από τα γόνατα και γράφοντας φιλιά καταλήγει πρώτα στους τέλεια λαξευμένους αστραγάλους της και τελικά στα πανέμορφα και συμμετρικά δάχτυλά της όπου κι αφήνει μεθυσμένο από πόθο την ύστατη δύναμή του αφιερωμένο για πάντα στη λατρεία της σάρκινης παρουσίας της γυναίκας ως θεάς του δειλινού.

Πρόκειται για μια διαδικασία, για ένα γεγονός που η γυναίκα βιώνει ολοκληρωτικά αλλά με τρόπο φυσικό, καθώς είναι συνηθισμένη στη λατρεία που της αποδίδεται με κάθε ευκαιρία από όλη την πλάση με τρόπο πρωτόγνωρο, εκπληκτικό, μαγικό. Γιατί έτσι συμβαίνει να ζει η γυναίκα τον ερχομό των νυχτών σε όλες τις εποχές, αφού τίποτα δεν μπορεί να της στερήσει το μυστήριο της απαστράπτουσας ομορφιάς της.

Τη στιγμή που η τελευταία ηλιαχτίδα χάνεται από τα πόδια της, τα χείλη της γυναίκας ανοίγουν απαλά σα λουλούδι και με τρόπο παραμυθένιο ευχαριστούν τη φύση για τη λατρεία της με ένα επιφώνημα αγαλλίασης που μόνο ο ήλιος αντιλαμβάνεται.

Έπειτα, η γυναίκα ανασηκώνεται από τη θέση της και μέσα στο κατάλευκο φόρεμά της απομακρύνεται λικνιζόμενη μέσα στο πρώτο σκοτάδι ευτυχισμένη που βιώνει το ταξίδι του ήλιου στο σώμα της με τον πιο παραμυθένιο τρόπο.

Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2016

Ηλιακή γραφή


          Με την εναλλαγή των σκέψεών η Μυρσίνη διέφευγε εύκολα τους κλυδωνισμούς της ανθρώπινης ζωής.
          Κι αισθανόταν πάντα ότι η ίδια είναι ένας ήλιος μέσα στο καταχείμωνο της ανθρώπινης καθημερινότητας.
          Γιατί ήταν μικρό κοριτσάκι, όταν εντελώς απρόσμενα μια μέρα του χειμώνα την αγκάλιασε ο ήλιος, σαν είδε τις σκέψεις της να ταλαντεύονται στην αγνή θάλασσα του μέλλοντός της.
          Με χαμόγελο αντιμετώπισε τότε η Μυρσίνη αυτήν την ηλιόλουστη προσφορά της ζωής της προς την απεραντοσύνη των γόνιμων σχέσεων.
          Κι ήλιος, που ζήλευε τις δυνατότητες του συναισθηματικού της κόσμου, έπιασε να γράφει στον ουράνιο θόλο ένα ποίημα για την αξία της Μυρσίνης.
          Τα πέρατα του ουρανού είδαν τότε τη δύναμη του χρυσαφένιου λόγου:

Το φως της Μυρσίνης

Σα βλέμμα ενάλιο
τα μάτια
αντηχούν στα πέρατα

Μικρή φωνή χαράς
όμοια φωτός
αναδύεται στο μέλλον

Τριαντάφυλλα υμνούν
το χάδι
που το μέλλον φέρνει

          Το βλέμμα της Μυρσίνης αγκάλιασε την ηλιακή γραφή και η φαντασία της ταξίδεψε πέρα κι από το άπειρο κι έγινε ήχος χαράς.
          Δεν της ήταν πια περίεργο που ένιωθε ξεχωριστή από κάθε άλλη ύπαρξη.
          Αφού το διαισθάνονταν πλέον κι η ίδια πως η ζωή της συνιστά το πιο όμορφο ταξίδι σε μία εποχή που για πολλούς άλλους είναι δύστροπη. Όχι όμως και για την ίδια, αφού την προστατεύει ο ίδιος ο ήλιος.
          Μπροστά στις σκέψεις της υποχωρούν οι αντιξοότητες και ανθίζουν τα λεκτικά τριαντάφυλλα.
          Άλλωστε, η Μυρσίνη είχε πάντα τη δυνατότητα να ενοποιεί τους παράλληλους μονολόγους σε αξιόλογους διαλόγους πέρα από την καθημερινότητα.
          Και τα ποιήματα που της ανήκουν, η Μυρσίνη τα εναποθέτει στα χέρια των ανθρώπων που αγαπά.
Γιάννης Πολιτόπουλος

3 σχόλια: