Bράδυ. Μικρό δωμάτιο παλιού σπιτιού με παράθυρο προς τη θάλασσα. Δεξιά στη γωνία, ένα παλιό κρεβάτι στρωμένο με ένα λευκό σεντόνι. Απέναντι, κάτω από το μεγάλο σκονισμένο καθρέπτη ένα μικρό κομοδίνο. Επάνω σ’ αυτό ένα κερί σβηστό. Σκοτάδι. Μια γυναίκα, νέα και όμορφη, με άσπρο φόρεμα, είναι ξαπλωμένη στο κρεβάτι. Ησυχία. Ξαφνικά, μια λουρίδα φεγγαρίσιου φωτός φωτίζει ελαφρά το δωμάτιο. Σε λίγο το φως μετατρέπεται σε φωνή. Λέει:

Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2016

The walk


Word to word
the hand breathes

Phrase to phrase
the mind thinks

Sentence to sentence
the look creates

It is the narrow of writing
where the mind creates

Beneath the soul
a poem wins the indifference

Yannis Politopoulos

Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2016

Ηλιακή γραφή


          Με την εναλλαγή των σκέψεών η Μυρσίνη διέφευγε εύκολα τους κλυδωνισμούς της ανθρώπινης ζωής.
          Κι αισθανόταν πάντα ότι η ίδια είναι ένας ήλιος μέσα στο καταχείμωνο της ανθρώπινης καθημερινότητας.
          Γιατί ήταν μικρό κοριτσάκι, όταν εντελώς απρόσμενα μια μέρα του χειμώνα την αγκάλιασε ο ήλιος, σαν είδε τις σκέψεις της να ταλαντεύονται στην αγνή θάλασσα του μέλλοντός της.
          Με χαμόγελο αντιμετώπισε τότε η Μυρσίνη αυτήν την ηλιόλουστη προσφορά της ζωής της προς την απεραντοσύνη των γόνιμων σχέσεων.
          Κι ήλιος, που ζήλευε τις δυνατότητες του συναισθηματικού της κόσμου, έπιασε να γράφει στον ουράνιο θόλο ένα ποίημα για την αξία της Μυρσίνης.
          Τα πέρατα του ουρανού είδαν τότε τη δύναμη του χρυσαφένιου λόγου:

Το φως της Μυρσίνης

Σα βλέμμα ενάλιο
τα μάτια
αντηχούν στα πέρατα

Μικρή φωνή χαράς
όμοια φωτός
αναδύεται στο μέλλον

Τριαντάφυλλα υμνούν
το χάδι
που το μέλλον φέρνει

          Το βλέμμα της Μυρσίνης αγκάλιασε την ηλιακή γραφή και η φαντασία της ταξίδεψε πέρα κι από το άπειρο κι έγινε ήχος χαράς.
          Δεν της ήταν πια περίεργο που ένιωθε ξεχωριστή από κάθε άλλη ύπαρξη.
          Αφού το διαισθάνονταν πλέον κι η ίδια πως η ζωή της συνιστά το πιο όμορφο ταξίδι σε μία εποχή που για πολλούς άλλους είναι δύστροπη. Όχι όμως και για την ίδια, αφού την προστατεύει ο ίδιος ο ήλιος.
          Μπροστά στις σκέψεις της υποχωρούν οι αντιξοότητες και ανθίζουν τα λεκτικά τριαντάφυλλα.
          Άλλωστε, η Μυρσίνη είχε πάντα τη δυνατότητα να ενοποιεί τους παράλληλους μονολόγους σε αξιόλογους διαλόγους πέρα από την καθημερινότητα.
          Και τα ποιήματα που της ανήκουν, η Μυρσίνη τα εναποθέτει στα χέρια των ανθρώπων που αγαπά.
Γιάννης Πολιτόπουλος

Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2016

The cloud of silence


A rain of kisses
creates my feelings

A wave of dreams
creates my thoughts

By the looks of friends
a poem begins to feel

By the words of students
a proze starts to dream

Under the silence
a whole universe recites this poem

With every verse
a visitor becomes friend

So the silence goes away
and the cloud terminates it's existance

Because a new friendship
creates it's port

Yannis Politopoulos

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Under the universe


A warm night
my words travel to your hearts

A sunny day
my feelings smile to your minds

A wet evening
my thoughts go to your dreams

Using the air of friendship
my hands write for all of you

Because we are all hearts
over the same sea

It is the sea of touch
just a sweet look away from our lives

Yannis Politopoulos

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2016

The kiss that wept by love


Small, pure kiss
is waving to the  light

Alone for a long time
In dry lips

Until one night
two eyes saw it
for the first time

It seemed like a fairy tale
the first touch

As a love crossing
to happiness

Because it was worth waiting
deep in the chastity of
the united lips

Yannis Politopoulos