Προμετωπίδα

Οι λέξεις είναι το ισχυρότερο όργανο δημιουργίας. Κάθε πιθανός συνδυασμός τους έχει την απόλυτη, τη μοναδική δύναμη να ονομάζει τα πράγματα και τα φαινόμενα, θεμελιώνοντας έτσι τη βάση της ανθρώπινης σκέψης. Η υπόγεια διαδρομή των λέξεων, Δεκέμβριος 2009, Γιάννης Πολιτόπουλος

Greek Language

The Hellenic Drama


(A poem written in English

with Greek words)


In agony

to apologize

In the hysteria

of our prophetic epitaph


The ecstasy

of the economic ideology

organizes the throne

of misery


But poetry always

embarks to

her lyrical rhythm

without jealousy

for her expatriation


Yannis Politopoulos

VoicesNet

The winner of the March 2011 VoicesNet Writing Contest is "The look of the rain", a short story by Γιάννης Πολιτόπουλος of Greece.

Αρχική Αποφώνιση

Γράφοντας μεταφράζω τη σιωπή, καθώς πληθαίνουν οι απολήξεις των σκέψεων με την απαράμιλλη πανδαισία της λεκτικής ενσάρκωσής τους. Γιάννης Πολιτόπουλος

δ

Το μειλίχιο βλέμμα

Ένα όμορφο δειλινό στις αρχές του φθινοπώρου και το ήρεμο, το μειλίχιο βλέμμα της γυναίκας ατενίζει τις ύστατες αναλαμπές του ήλιου.

Κάτω από τη βεβαιότητα του μετώπου τα μάτια ερωτοτροπούν με την αιωνιότητα της ομορφιάς, με την απεραντοσύνη της θηλυκότητας.

Τα χείλη της γυναίκας βαμμένα στο κόκκινο του δειλινού παραμένουν κλειστά σφραγίζοντας με τη σιωπή τους τη βέβαιη επιστροφή του καλοκαιριού στη ζωή της. Θαρρεί κανείς πως κρύβουν σφιχτά στην αγκαλιά τους ένα υπέροχο μυστικό. Πρόκειται για το αρχέγονο στη ζωή της μυστικό της τελειότητας και του πόθου.

Το στέρνο της είναι κεντημένο με τα αστέρια των καλοκαιρινών νυχτών που αγαλλίασαν στη ζεστή αγκαλιά της ζωγραφίζοντας στο φεγγαρόφωτο τα ανεξίτηλα όνειρα μιας αυθεντικής γυναικείας επιθυμίας μια ζωή χωρίς συνηθισμένα όρια.

Τα χέρια της γυναίκας είναι μπλεγμένα ακριβώς πάνω από τα γόνατά της που φωσφορίζουν κάτω από το λευκό φόρεμα που ντύνει το σώμα της. Οι αντίχειρες ενώνονται κάτω από το δειλινό φως με τρόπο μαγικό εκπέμποντας στο περιβάλλον κάτι από την εντυπωσιακή θηλυκή ομορφιά της την οποία δεν έχει βρεθεί ακόμη ζευγάρι μάτια που να μη ζηλέψει.

Και τότε, κάποια δειλινή στιγμή συμβαίνει το γεγονός που αφιερώνεται στο μειλίχιο βλέμμα της γυναίκας.

Είναι η στιγμή που η τελευταία ηλιαχτίδα του δειλινού διατρέχει την επιφάνεια των ποδιών της ξεκινώντας λίγο κάτω από τα γόνατα και γράφοντας φιλιά καταλήγει πρώτα στους τέλεια λαξευμένους αστραγάλους της και τελικά στα πανέμορφα και συμμετρικά δάχτυλά της όπου κι αφήνει μεθυσμένο από πόθο την ύστατη δύναμή του αφιερωμένο για πάντα στη λατρεία της σάρκινης παρουσίας της γυναίκας ως θεάς του δειλινού.

Πρόκειται για μια διαδικασία, για ένα γεγονός που η γυναίκα βιώνει ολοκληρωτικά αλλά με τρόπο φυσικό, καθώς είναι συνηθισμένη στη λατρεία που της αποδίδεται με κάθε ευκαιρία από όλη την πλάση με τρόπο πρωτόγνωρο, εκπληκτικό, μαγικό. Γιατί έτσι συμβαίνει να ζει η γυναίκα τον ερχομό των νυχτών σε όλες τις εποχές, αφού τίποτα δεν μπορεί να της στερήσει το μυστήριο της απαστράπτουσας ομορφιάς της.

Τη στιγμή που η τελευταία ηλιαχτίδα χάνεται από τα πόδια της, τα χείλη της γυναίκας ανοίγουν απαλά σα λουλούδι και με τρόπο παραμυθένιο ευχαριστούν τη φύση για τη λατρεία της με ένα επιφώνημα αγαλλίασης που μόνο ο ήλιος αντιλαμβάνεται.

Έπειτα, η γυναίκα ανασηκώνεται από τη θέση της και μέσα στο κατάλευκο φόρεμά της απομακρύνεται λικνιζόμενη μέσα στο πρώτο σκοτάδι ευτυχισμένη που βιώνει το ταξίδι του ήλιου στο σώμα της με τον πιο παραμυθένιο τρόπο.

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2016

Φως διάστικτο αγάπης


          Με την αλληλέγγυα υφή του φωτός ένα νοητικό μείγμα εμβόλιμων συναισθημάτων ενσάρκωσε την αναδημιουργία του κόσμου.
          Αφού στον αέναο χώρο της αγάπης η επίτευξη μιας γόνιμης αρχής θεωρείται αυτονόητη.
          Όπως δηλαδή προέκυψε, όταν ένα ζευγάρι νέων ανθρώπων αναζήτησε το φως του ήλιου κατά τη διάρκεια μιας βροχερής ημέρας των αρχών του χειμώνα.
          Τότε, διά της απέραντης δύναμης της αγάπης, μία συμπαντική κουκίδα ήλιου στόλισε το πρωτόλειο φιλί του ζευγαριού.
          Κι όπως διαπιστώθηκε από την τυχαία συνύπαρξη αρκετών βλεμμάτων στον ίδιο χώρο, εντελώς ξαφνικά το πηγαίο φως του ήλιου διέλυσε διά των ηλιαχτίδων του κάθε βρόχινη ασυμμετρία, όπως έμοιαζε μια τέτοια στιγμή η βροχή.
          Η ένωση μάλιστα του ζευγαριού με το φως δημιούργησε στο παράλληλο σύμπαν της ανθρώπινης αγνότητας ένα απροσδόκητο ποίημα:

Με την υφή του μέλλοντος

Κάτι άυλο πλημμυρίζει
την ύλη

Με τα χάδια του γεννά
Την αίσθηση

Αφού παιδί αισθήσεων
είναι το φιλί

Και μη γελιέστε πως η λογική
μόνο επικρατεί

Αντικρίστε δίπλα στα χείλη σας
το χάδι που μαίνεται

          Τόσο πολύ άρεσε το ποίημα στα υγρά σώματα των βρόχινων βλεμμάτων της φύσης, που η βροχή τράβηξε πλώρη για άλλες πολιτείες.
          Διότι άνθρωποι που αναγνωρίζουν την παντοδυναμία της αγάπης, υπάρχουν παντού και γνωρίζουν πώς να σέβονται κάθε επαλήθευση της υπαρκτής ανωτερότητας της ανθρώπινης ψυχής.
          Η αγάπη άλλωστε ενδυναμώνεται κάθε φορά, κάθε αυθεντική στιγμή που οι άνθρωποι επιμηκύνουν την αυθεντικότητά της.

Γιάννης Πολιτόπουλος

2 σχόλια:

  1. I wish I could understand ! I suppose you speak about books and reading and poetry perhaps ! I love all this and no day without reading ! If I have not enough time, I miss it !
    all the best for you Yannis and Vanya

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Oh, I cannot understand Greek. I hope I could. Like Marty I think here it´s a question of literature.
    I love books too and specially poetry. I do myself write poems too. Have a nice time of November to all of you.

    ΑπάντησηΔιαγραφή