Bράδυ. Μικρό δωμάτιο παλιού σπιτιού με παράθυρο προς τη θάλασσα. Δεξιά στη γωνία, ένα παλιό κρεβάτι στρωμένο με ένα λευκό σεντόνι. Απέναντι, κάτω από το μεγάλο σκονισμένο καθρέπτη ένα μικρό κομοδίνο. Επάνω σ’ αυτό ένα κερί σβηστό. Σκοτάδι. Μια γυναίκα, νέα και όμορφη, με άσπρο φόρεμα, είναι ξαπλωμένη στο κρεβάτι. Ησυχία. Ξαφνικά, μια λουρίδα φεγγαρίσιου φωτός φωτίζει ελαφρά το δωμάτιο. Σε λίγο το φως μετατρέπεται σε φωνή. Λέει:

Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2016

Το φιλί της σιωπής


Το φεγγάρι ατενίζει
τα μάτια τους

Το αμυδρό φως υμνεί
τα χείλη τους

Κι η εναλλαγή του
με τα νυχτερινά σύννεφα
ομορφαίνει το άγγιγμα των χειλιών τους

Γιατί κυριαρχεί μια σιωπή
στην κοινή αγκαλιά τους

Ώστε η αλήθεια τους
ανάμεσά τους βεβαιώνεται

Αφού λέξη είναι ακόμη
κι η σιωπή τους
που τους ενώνει αγνά

Γιάννης Πολιτόπουλος

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2016

Φως διάστικτο αγάπης


          Με την αλληλέγγυα υφή του φωτός ένα νοητικό μείγμα εμβόλιμων συναισθημάτων ενσάρκωσε την αναδημιουργία του κόσμου.
          Αφού στον αέναο χώρο της αγάπης η επίτευξη μιας γόνιμης αρχής θεωρείται αυτονόητη.
          Όπως δηλαδή προέκυψε, όταν ένα ζευγάρι νέων ανθρώπων αναζήτησε το φως του ήλιου κατά τη διάρκεια μιας βροχερής ημέρας των αρχών του χειμώνα.
          Τότε, διά της απέραντης δύναμης της αγάπης, μία συμπαντική κουκίδα ήλιου στόλισε το πρωτόλειο φιλί του ζευγαριού.
          Κι όπως διαπιστώθηκε από την τυχαία συνύπαρξη αρκετών βλεμμάτων στον ίδιο χώρο, εντελώς ξαφνικά το πηγαίο φως του ήλιου διέλυσε διά των ηλιαχτίδων του κάθε βρόχινη ασυμμετρία, όπως έμοιαζε μια τέτοια στιγμή η βροχή.
          Η ένωση μάλιστα του ζευγαριού με το φως δημιούργησε στο παράλληλο σύμπαν της ανθρώπινης αγνότητας ένα απροσδόκητο ποίημα:

Με την υφή του μέλλοντος

Κάτι άυλο πλημμυρίζει
την ύλη

Με τα χάδια του γεννά
Την αίσθηση

Αφού παιδί αισθήσεων
είναι το φιλί

Και μη γελιέστε πως η λογική
μόνο επικρατεί

Αντικρίστε δίπλα στα χείλη σας
το χάδι που μαίνεται

          Τόσο πολύ άρεσε το ποίημα στα υγρά σώματα των βρόχινων βλεμμάτων της φύσης, που η βροχή τράβηξε πλώρη για άλλες πολιτείες.
          Διότι άνθρωποι που αναγνωρίζουν την παντοδυναμία της αγάπης, υπάρχουν παντού και γνωρίζουν πώς να σέβονται κάθε επαλήθευση της υπαρκτής ανωτερότητας της ανθρώπινης ψυχής.
          Η αγάπη άλλωστε ενδυναμώνεται κάθε φορά, κάθε αυθεντική στιγμή που οι άνθρωποι επιμηκύνουν την αυθεντικότητά της.

Γιάννης Πολιτόπουλος