Προμετωπίδα

Οι λέξεις είναι το ισχυρότερο όργανο δημιουργίας. Κάθε πιθανός συνδυασμός τους έχει την απόλυτη, τη μοναδική δύναμη να ονομάζει τα πράγματα και τα φαινόμενα, θεμελιώνοντας έτσι τη βάση της ανθρώπινης σκέψης. Η υπόγεια διαδρομή των λέξεων, Δεκέμβριος 2009, Γιάννης Πολιτόπουλος

Greek Language

The Hellenic Drama


(A poem written in English

with Greek words)


In agony

to apologize

In the hysteria

of our prophetic epitaph


The ecstasy

of the economic ideology

organizes the throne

of misery


But poetry always

embarks to

her lyrical rhythm

without jealousy

for her expatriation


Yannis Politopoulos

VoicesNet

The winner of the March 2011 VoicesNet Writing Contest is "The look of the rain", a short story by Γιάννης Πολιτόπουλος of Greece.

Αρχική Αποφώνιση

Γράφοντας μεταφράζω τη σιωπή, καθώς πληθαίνουν οι απολήξεις των σκέψεων με την απαράμιλλη πανδαισία της λεκτικής ενσάρκωσής τους. Γιάννης Πολιτόπουλος

δ

Το μειλίχιο βλέμμα

Ένα όμορφο δειλινό στις αρχές του φθινοπώρου και το ήρεμο, το μειλίχιο βλέμμα της γυναίκας ατενίζει τις ύστατες αναλαμπές του ήλιου.

Κάτω από τη βεβαιότητα του μετώπου τα μάτια ερωτοτροπούν με την αιωνιότητα της ομορφιάς, με την απεραντοσύνη της θηλυκότητας.

Τα χείλη της γυναίκας βαμμένα στο κόκκινο του δειλινού παραμένουν κλειστά σφραγίζοντας με τη σιωπή τους τη βέβαιη επιστροφή του καλοκαιριού στη ζωή της. Θαρρεί κανείς πως κρύβουν σφιχτά στην αγκαλιά τους ένα υπέροχο μυστικό. Πρόκειται για το αρχέγονο στη ζωή της μυστικό της τελειότητας και του πόθου.

Το στέρνο της είναι κεντημένο με τα αστέρια των καλοκαιρινών νυχτών που αγαλλίασαν στη ζεστή αγκαλιά της ζωγραφίζοντας στο φεγγαρόφωτο τα ανεξίτηλα όνειρα μιας αυθεντικής γυναικείας επιθυμίας μια ζωή χωρίς συνηθισμένα όρια.

Τα χέρια της γυναίκας είναι μπλεγμένα ακριβώς πάνω από τα γόνατά της που φωσφορίζουν κάτω από το λευκό φόρεμα που ντύνει το σώμα της. Οι αντίχειρες ενώνονται κάτω από το δειλινό φως με τρόπο μαγικό εκπέμποντας στο περιβάλλον κάτι από την εντυπωσιακή θηλυκή ομορφιά της την οποία δεν έχει βρεθεί ακόμη ζευγάρι μάτια που να μη ζηλέψει.

Και τότε, κάποια δειλινή στιγμή συμβαίνει το γεγονός που αφιερώνεται στο μειλίχιο βλέμμα της γυναίκας.

Είναι η στιγμή που η τελευταία ηλιαχτίδα του δειλινού διατρέχει την επιφάνεια των ποδιών της ξεκινώντας λίγο κάτω από τα γόνατα και γράφοντας φιλιά καταλήγει πρώτα στους τέλεια λαξευμένους αστραγάλους της και τελικά στα πανέμορφα και συμμετρικά δάχτυλά της όπου κι αφήνει μεθυσμένο από πόθο την ύστατη δύναμή του αφιερωμένο για πάντα στη λατρεία της σάρκινης παρουσίας της γυναίκας ως θεάς του δειλινού.

Πρόκειται για μια διαδικασία, για ένα γεγονός που η γυναίκα βιώνει ολοκληρωτικά αλλά με τρόπο φυσικό, καθώς είναι συνηθισμένη στη λατρεία που της αποδίδεται με κάθε ευκαιρία από όλη την πλάση με τρόπο πρωτόγνωρο, εκπληκτικό, μαγικό. Γιατί έτσι συμβαίνει να ζει η γυναίκα τον ερχομό των νυχτών σε όλες τις εποχές, αφού τίποτα δεν μπορεί να της στερήσει το μυστήριο της απαστράπτουσας ομορφιάς της.

Τη στιγμή που η τελευταία ηλιαχτίδα χάνεται από τα πόδια της, τα χείλη της γυναίκας ανοίγουν απαλά σα λουλούδι και με τρόπο παραμυθένιο ευχαριστούν τη φύση για τη λατρεία της με ένα επιφώνημα αγαλλίασης που μόνο ο ήλιος αντιλαμβάνεται.

Έπειτα, η γυναίκα ανασηκώνεται από τη θέση της και μέσα στο κατάλευκο φόρεμά της απομακρύνεται λικνιζόμενη μέσα στο πρώτο σκοτάδι ευτυχισμένη που βιώνει το ταξίδι του ήλιου στο σώμα της με τον πιο παραμυθένιο τρόπο.

Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2016

Ποίημα στην άκρη του κόσμου


          Με το διαυγές βλέμμα της αθωότητας των παιδιών ένα μικρό, ένα ελάχιστο ποίημα εναρμόνισε την ύπαρξή του με την καθημερινή πραγματικότητα που οι μεγάλοι επέλεξαν.
          Με τη φωτογένεια που αρμόζει στη συναισθηματική πληρότητα της ύπαρξής του, το ποίημα ξεκίνησε από τις μαγικές ακτές της Νότιας Αμερικής και συνέχισε τον ακατάπαυστο παιδικό ρυθμό του στις φιλόξενες θάλασσες της Ασίας.
          Ο ήλιος τόνιζε την πραγμάτωση του ποιήματος πληκτρολογώντας στον ουράνιο φυσικό υπολογιστή.
Έτσι, κάθε ανθρώπινο βλέμμα μπορούσε ακόμη και από τους δύο πόλους της γης να το απολαύσει :

Η γη των βλεμμάτων

Πανανθρώπινη ένωση δίχως τέλος
συνιστούν τα βλέμματα όλων μας

Κι οι καταιγίδες ακόμη
για την ομορφιά δουλεύουν

Μέχρι τη σύγκλιση των αντιθέσεων
ο ανθρωπισμός θα υπάρχει

Η επικράτηση των παιδικών βλεμμάτων
θα ισχυροποιήσει την αγάπη

Κι η συμπαντική συγκατάβαση
θα διαλύσει κάθε αντίθεση

          Με το κύμα των ωκεανών το ποίημα ξεκίνησε να μεταφέρεται στις λίμνες της Ασίας κι από εκεί στα πολύβουα σοκάκια της Βόρειας Αμερικής.
          Τα παιδιά το αντιλαμβάνονταν παντού πρώτα από όλους τους άλλους ανθρώπους και το χαμόγελο επένδυε στα χείλη τους το μέλλον των πιο χρυσαφένιων ημερών.
          Ώσπου κάπου στην άκρη του κόσμου το μικρό ποίημα ένιωσε την κούραση που αισθάνονται όλα σχεδόν τα ανθρώπινα δημιουργήματα και θέλησε να ξεκουράσει το γυμνό σώμα των αθώων λέξεών του.
          Τότε άκουσε λιγοστές φωνές να χλευάζουν την αθωότητά του και μία στενοχώρια πήρε να κατακλύζει τις φράσεις του.
          Μα ευτυχώς, πολύ σύντομα άκουσε τη φωνή ενός αθώου παιδιού να εκδιώχνει από τη γη όσους απομακρύνονται από τους φυσικούς νόμους της ανθρωπότητας, όπως είναι η αλληλεγγύη, η αλληλοπροσφορά και η αλληλοεκτίμηση.
          Αφού αιώνες τώρα, μόνο ένα ποίημα μπορεί να αλλάξει πραγματικά τον πλανήτη.

Γιάννης Πολιτόπουλος

1 σχόλιο: