Προμετωπίδα

Οι λέξεις είναι το ισχυρότερο όργανο δημιουργίας. Κάθε πιθανός συνδυασμός τους έχει την απόλυτη, τη μοναδική δύναμη να ονομάζει τα πράγματα και τα φαινόμενα, θεμελιώνοντας έτσι τη βάση της ανθρώπινης σκέψης. Η υπόγεια διαδρομή των λέξεων, Δεκέμβριος 2009, Γιάννης Πολιτόπουλος

Greek Language

The Hellenic Drama


(A poem written in English

with Greek words)


In agony

to apologize

In the hysteria

of our prophetic epitaph


The ecstasy

of the economic ideology

organizes the throne

of misery


But poetry always

embarks to

her lyrical rhythm

without jealousy

for her expatriation


Yannis Politopoulos

VoicesNet

The winner of the March 2011 VoicesNet Writing Contest is "The look of the rain", a short story by Γιάννης Πολιτόπουλος of Greece.

Αρχική Αποφώνιση

Γράφοντας μεταφράζω τη σιωπή, καθώς πληθαίνουν οι απολήξεις των σκέψεων με την απαράμιλλη πανδαισία της λεκτικής ενσάρκωσής τους. Γιάννης Πολιτόπουλος

δ

Το μειλίχιο βλέμμα

Ένα όμορφο δειλινό στις αρχές του φθινοπώρου και το ήρεμο, το μειλίχιο βλέμμα της γυναίκας ατενίζει τις ύστατες αναλαμπές του ήλιου.

Κάτω από τη βεβαιότητα του μετώπου τα μάτια ερωτοτροπούν με την αιωνιότητα της ομορφιάς, με την απεραντοσύνη της θηλυκότητας.

Τα χείλη της γυναίκας βαμμένα στο κόκκινο του δειλινού παραμένουν κλειστά σφραγίζοντας με τη σιωπή τους τη βέβαιη επιστροφή του καλοκαιριού στη ζωή της. Θαρρεί κανείς πως κρύβουν σφιχτά στην αγκαλιά τους ένα υπέροχο μυστικό. Πρόκειται για το αρχέγονο στη ζωή της μυστικό της τελειότητας και του πόθου.

Το στέρνο της είναι κεντημένο με τα αστέρια των καλοκαιρινών νυχτών που αγαλλίασαν στη ζεστή αγκαλιά της ζωγραφίζοντας στο φεγγαρόφωτο τα ανεξίτηλα όνειρα μιας αυθεντικής γυναικείας επιθυμίας μια ζωή χωρίς συνηθισμένα όρια.

Τα χέρια της γυναίκας είναι μπλεγμένα ακριβώς πάνω από τα γόνατά της που φωσφορίζουν κάτω από το λευκό φόρεμα που ντύνει το σώμα της. Οι αντίχειρες ενώνονται κάτω από το δειλινό φως με τρόπο μαγικό εκπέμποντας στο περιβάλλον κάτι από την εντυπωσιακή θηλυκή ομορφιά της την οποία δεν έχει βρεθεί ακόμη ζευγάρι μάτια που να μη ζηλέψει.

Και τότε, κάποια δειλινή στιγμή συμβαίνει το γεγονός που αφιερώνεται στο μειλίχιο βλέμμα της γυναίκας.

Είναι η στιγμή που η τελευταία ηλιαχτίδα του δειλινού διατρέχει την επιφάνεια των ποδιών της ξεκινώντας λίγο κάτω από τα γόνατα και γράφοντας φιλιά καταλήγει πρώτα στους τέλεια λαξευμένους αστραγάλους της και τελικά στα πανέμορφα και συμμετρικά δάχτυλά της όπου κι αφήνει μεθυσμένο από πόθο την ύστατη δύναμή του αφιερωμένο για πάντα στη λατρεία της σάρκινης παρουσίας της γυναίκας ως θεάς του δειλινού.

Πρόκειται για μια διαδικασία, για ένα γεγονός που η γυναίκα βιώνει ολοκληρωτικά αλλά με τρόπο φυσικό, καθώς είναι συνηθισμένη στη λατρεία που της αποδίδεται με κάθε ευκαιρία από όλη την πλάση με τρόπο πρωτόγνωρο, εκπληκτικό, μαγικό. Γιατί έτσι συμβαίνει να ζει η γυναίκα τον ερχομό των νυχτών σε όλες τις εποχές, αφού τίποτα δεν μπορεί να της στερήσει το μυστήριο της απαστράπτουσας ομορφιάς της.

Τη στιγμή που η τελευταία ηλιαχτίδα χάνεται από τα πόδια της, τα χείλη της γυναίκας ανοίγουν απαλά σα λουλούδι και με τρόπο παραμυθένιο ευχαριστούν τη φύση για τη λατρεία της με ένα επιφώνημα αγαλλίασης που μόνο ο ήλιος αντιλαμβάνεται.

Έπειτα, η γυναίκα ανασηκώνεται από τη θέση της και μέσα στο κατάλευκο φόρεμά της απομακρύνεται λικνιζόμενη μέσα στο πρώτο σκοτάδι ευτυχισμένη που βιώνει το ταξίδι του ήλιου στο σώμα της με τον πιο παραμυθένιο τρόπο.

Σάββατο, 1 Οκτωβρίου 2016

Το φτωχό κορίτσι


          Σε μία προεξοχή του ακρογωνιαίου λίθου της κοινωνίας ένα γυμνό σύννεφο λέξεων αγγίζει την ενδόμυχη επιθυμία ενός κοριτσιού για σύντομη προσφυγή σε κάποια εκκολαπτόμενη μαγική ανάκαμψη.
          Το κορίτσι με τα πυκνά καστανά μαλλιά είναι συχνά δακρυσμένο εξαιτίας του παραλογισμού της φτώχιας που έχει εγκατασταθεί για τα καλά σε όλες σχεδόν της πτυχές της θεωρητικά τρυφερής ζωής του.
          Πολλά απογεύματα τα περνά διασχίζοντας τους άβολους πια δρόμους της πόλης, που κάποτε άνθιζε από χαμόγελα, τα οποία δε γνώριζαν ότι επίκειται συντομότατα η αναστολή οποιασδήποτε προόδου.
          Ακόμη και τώρα που οι ελάχιστοι εύποροι το κοιτάζουν με εμφανή τα σημάδια μιας αβέβαιης αδιαφορίας, το μικρό κορίτσι αντιστέκεται στη δυσπραγία των ημερών διαβάζοντας και γράφοντας.
          Το γνωρίζει πως ίσως υποχρεωθεί μεγαλώνοντας να εγκαταλείψει την πατρογονική γη, για κάποια άλλη πολύ πιο εύπορη αλλά και σχετικά αφιλόξενη σε επίπεδο ανθρώπινων σχέσεων.
          Ήδη άλλωστε έχει παρατηρήσει τους ξένους που έρχονται στις μαγικές ακτές των πρώτων θαλασσινών ονείρων του κατά τη διάρκεια των θερμών καλοκαιρινών ημερών και γνωρίζει πως δεν αρκεί η καλή διάθεση για την επίτευξη πιο ουσιαστικών ανθρώπινων σχέσεων.
          Έτσι το καστανό κορίτσι με τα απλοϊκά ρούχα και τη θηλυκή περηφάνια των λίγων φωτεινών Απριλίων της ζωής του παίζει και διαβάζει.
          Χρησιμοποιεί δηλαδή δύο αιώνιες, δύο αναλλοίωτες διαδικασίες, για να προστατεύσει όσο γίνεται τη φυσική ανεμελιά που η φύση προέβλεψε για την τρυφερή ηλικία του.
          Πολλά αγόρια μπορεί να δείχνουν ότι το αγνοούν αλλά το κορίτσι έχει εμπιστοσύνη σε κάθε σωματική και κυρίως σε κάθε ψυχική εκδοχή του.
          Το φαγητό του μπορεί να είναι λιγοστό αλλά δεν το πειράζει. Διότι το κορίτσι διαθέτει βλέμμα που πηγαίνει πολύ μακριά, πολύ πιο πέρα από εκεί όπου μπορεί να φτάσει τη χλωμό βλέμμα του ψεύτικου και συχνά παροδικού υλικού πλούτου.
          Το κορίτσι διαθέτει και φαντασία και εξυπνάδα, για να μπορεί να κατανοήσει περισσότερες από μία ή δύο εκδοχές της ανθρώπινης ζωής.
          Με τον τρόπο αυτό επιτυγχάνει να είναι ευχάριστο στο μεγαλύτερο πλήθος των ανθρώπων με τους οποίους συμβαίνει να συναναστρέφεται παροδικά ή διαχρονικά. Και το γνωρίζει πως ο ήλιος ενός πραγματικά όμορφου μέλλοντος έχει ήδη ανατείλει στη συμπαντική εκδοχή που κανένας επιστήμονας δε μπόρεσε ακόμη να μελετήσει ή να προβλέψει.

Γιάννης Πολιτόπουλος

1 σχόλιο:

  1. Dear Yannis!Beautiful writing about youth ,humans, poverty and happiness..Yes i understand many are visiting your country right now..Specially the rich and well situated people.From europa..

    I think they dont want to see reality what is going on..Just like in 2ww..Nobody reacted what happened to the tragidy of what ghappened to the Jews,,

    Iam glad you write about this girl

    You are a good writer!

    wish you and family and students are very pleasent day!

    Greetings Anita

    ΑπάντησηΔιαγραφή