Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2016

Αγνάντεμα


Δεξιά
πάνω από τη θάλασσα
υψώνονται
φυσικά αγναντέματα

του έρωτα
της θέλησης
της μουσικής
του βλέμματος

αγναντέματα της ψυχής
όσων τα αντίκρισαν
μιαν όμορφη μέρα

με την άυλη
με την απρόσιτη
με την ανέγγιχτη
ομορφιά

εκείνης
της άλλης σιωπής
που μόλις διέκοψε
τη γέννηση του ποιήματος

Γιάννης Πολιτόπουλος

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2016

The nude feeling


Upon her look
a song
a memory
and a small kiss

Before her smile
a letter
a breath
and a little poem

In the narrow
of smiles
of breaths
a couple of poems
becomes true

Yannis Politopoulos

Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2016

Within her heart


The silence creates
her beauty

The memory travels
her feelings

The kisses follow
her miracle

By the dreams
of her loneliness
a couple begins to live

Yannis Politopoulos

Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2016

Ποίημα στην άκρη του κόσμου


          Με το διαυγές βλέμμα της αθωότητας των παιδιών ένα μικρό, ένα ελάχιστο ποίημα εναρμόνισε την ύπαρξή του με την καθημερινή πραγματικότητα που οι μεγάλοι επέλεξαν.
          Με τη φωτογένεια που αρμόζει στη συναισθηματική πληρότητα της ύπαρξής του, το ποίημα ξεκίνησε από τις μαγικές ακτές της Νότιας Αμερικής και συνέχισε τον ακατάπαυστο παιδικό ρυθμό του στις φιλόξενες θάλασσες της Ασίας.
          Ο ήλιος τόνιζε την πραγμάτωση του ποιήματος πληκτρολογώντας στον ουράνιο φυσικό υπολογιστή.
Έτσι, κάθε ανθρώπινο βλέμμα μπορούσε ακόμη και από τους δύο πόλους της γης να το απολαύσει :

Η γη των βλεμμάτων

Πανανθρώπινη ένωση δίχως τέλος
συνιστούν τα βλέμματα όλων μας

Κι οι καταιγίδες ακόμη
για την ομορφιά δουλεύουν

Μέχρι τη σύγκλιση των αντιθέσεων
ο ανθρωπισμός θα υπάρχει

Η επικράτηση των παιδικών βλεμμάτων
θα ισχυροποιήσει την αγάπη

Κι η συμπαντική συγκατάβαση
θα διαλύσει κάθε αντίθεση

          Με το κύμα των ωκεανών το ποίημα ξεκίνησε να μεταφέρεται στις λίμνες της Ασίας κι από εκεί στα πολύβουα σοκάκια της Βόρειας Αμερικής.
          Τα παιδιά το αντιλαμβάνονταν παντού πρώτα από όλους τους άλλους ανθρώπους και το χαμόγελο επένδυε στα χείλη τους το μέλλον των πιο χρυσαφένιων ημερών.
          Ώσπου κάπου στην άκρη του κόσμου το μικρό ποίημα ένιωσε την κούραση που αισθάνονται όλα σχεδόν τα ανθρώπινα δημιουργήματα και θέλησε να ξεκουράσει το γυμνό σώμα των αθώων λέξεών του.
          Τότε άκουσε λιγοστές φωνές να χλευάζουν την αθωότητά του και μία στενοχώρια πήρε να κατακλύζει τις φράσεις του.
          Μα ευτυχώς, πολύ σύντομα άκουσε τη φωνή ενός αθώου παιδιού να εκδιώχνει από τη γη όσους απομακρύνονται από τους φυσικούς νόμους της ανθρωπότητας, όπως είναι η αλληλεγγύη, η αλληλοπροσφορά και η αλληλοεκτίμηση.
          Αφού αιώνες τώρα, μόνο ένα ποίημα μπορεί να αλλάξει πραγματικά τον πλανήτη.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Σάββατο, 1 Οκτωβρίου 2016

Το φτωχό κορίτσι


          Σε μία προεξοχή του ακρογωνιαίου λίθου της κοινωνίας ένα γυμνό σύννεφο λέξεων αγγίζει την ενδόμυχη επιθυμία ενός κοριτσιού για σύντομη προσφυγή σε κάποια εκκολαπτόμενη μαγική ανάκαμψη.
          Το κορίτσι με τα πυκνά καστανά μαλλιά είναι συχνά δακρυσμένο εξαιτίας του παραλογισμού της φτώχιας που έχει εγκατασταθεί για τα καλά σε όλες σχεδόν της πτυχές της θεωρητικά τρυφερής ζωής του.
          Πολλά απογεύματα τα περνά διασχίζοντας τους άβολους πια δρόμους της πόλης, που κάποτε άνθιζε από χαμόγελα, τα οποία δε γνώριζαν ότι επίκειται συντομότατα η αναστολή οποιασδήποτε προόδου.
          Ακόμη και τώρα που οι ελάχιστοι εύποροι το κοιτάζουν με εμφανή τα σημάδια μιας αβέβαιης αδιαφορίας, το μικρό κορίτσι αντιστέκεται στη δυσπραγία των ημερών διαβάζοντας και γράφοντας.
          Το γνωρίζει πως ίσως υποχρεωθεί μεγαλώνοντας να εγκαταλείψει την πατρογονική γη, για κάποια άλλη πολύ πιο εύπορη αλλά και σχετικά αφιλόξενη σε επίπεδο ανθρώπινων σχέσεων.
          Ήδη άλλωστε έχει παρατηρήσει τους ξένους που έρχονται στις μαγικές ακτές των πρώτων θαλασσινών ονείρων του κατά τη διάρκεια των θερμών καλοκαιρινών ημερών και γνωρίζει πως δεν αρκεί η καλή διάθεση για την επίτευξη πιο ουσιαστικών ανθρώπινων σχέσεων.
          Έτσι το καστανό κορίτσι με τα απλοϊκά ρούχα και τη θηλυκή περηφάνια των λίγων φωτεινών Απριλίων της ζωής του παίζει και διαβάζει.
          Χρησιμοποιεί δηλαδή δύο αιώνιες, δύο αναλλοίωτες διαδικασίες, για να προστατεύσει όσο γίνεται τη φυσική ανεμελιά που η φύση προέβλεψε για την τρυφερή ηλικία του.
          Πολλά αγόρια μπορεί να δείχνουν ότι το αγνοούν αλλά το κορίτσι έχει εμπιστοσύνη σε κάθε σωματική και κυρίως σε κάθε ψυχική εκδοχή του.
          Το φαγητό του μπορεί να είναι λιγοστό αλλά δεν το πειράζει. Διότι το κορίτσι διαθέτει βλέμμα που πηγαίνει πολύ μακριά, πολύ πιο πέρα από εκεί όπου μπορεί να φτάσει τη χλωμό βλέμμα του ψεύτικου και συχνά παροδικού υλικού πλούτου.
          Το κορίτσι διαθέτει και φαντασία και εξυπνάδα, για να μπορεί να κατανοήσει περισσότερες από μία ή δύο εκδοχές της ανθρώπινης ζωής.
          Με τον τρόπο αυτό επιτυγχάνει να είναι ευχάριστο στο μεγαλύτερο πλήθος των ανθρώπων με τους οποίους συμβαίνει να συναναστρέφεται παροδικά ή διαχρονικά. Και το γνωρίζει πως ο ήλιος ενός πραγματικά όμορφου μέλλοντος έχει ήδη ανατείλει στη συμπαντική εκδοχή που κανένας επιστήμονας δε μπόρεσε ακόμη να μελετήσει ή να προβλέψει.

Γιάννης Πολιτόπουλος