Bράδυ. Μικρό δωμάτιο παλιού σπιτιού με παράθυρο προς τη θάλασσα. Δεξιά στη γωνία, ένα παλιό κρεβάτι στρωμένο με ένα λευκό σεντόνι. Απέναντι, κάτω από το μεγάλο σκονισμένο καθρέπτη ένα μικρό κομοδίνο. Επάνω σ’ αυτό ένα κερί σβηστό. Σκοτάδι. Μια γυναίκα, νέα και όμορφη, με άσπρο φόρεμα, είναι ξαπλωμένη στο κρεβάτι. Ησυχία. Ξαφνικά, μια λουρίδα φεγγαρίσιου φωτός φωτίζει ελαφρά το δωμάτιο. Σε λίγο το φως μετατρέπεται σε φωνή. Λέει:

Σάββατο, 20 Αυγούστου 2016

Καλοκαιρινή μαγεία

Ένα απρόοπτο μικρό κοχύλι
βγήκε στην άμμο

ένα μικρό παιδί έσκυψε
και το πήρε στην παλάμη του

το έδειξε στον ήλιο
και το κράτησε στην αγκαλιά του

το πήρε μαζί του
για τις νύχτες που έρχονται

για να φωτίζει τα όνειρά του
σαν πέτρινος φάρος αιώνιας αγάπης

και να θυμίζει στους μεγάλους
πως τα παιδιά τα καταφέρνουν καλύτερα

Γιάννης Πολιτόπουλος

Πέμπτη, 11 Αυγούστου 2016

Art

When a song begins
a star smiles
by using our hearts

When a poem ends
a feeling kisses
by using our lips

When a painting smiles
a memory ends
by using our hands

But art exists forever
by using the eternal moment
of creation

And the silence is
its brother
under the feelings of living

Yannis Politopoulos

Πέμπτη, 4 Αυγούστου 2016

Vania


to my wife,

Light floods
the look of your eyes

Kiss loves
the sea of your lips

Moon praises
the caresses of your hair

They are smiling the dreams
of your emotions

They are resounding the notes
of your silences

Your steps glorify the
summer of our lives

Love marches in
the songs of our future

Eternity is our love
and life is getting more beautiful

Yannis Politopoulos