Προμετωπίδα

Οι λέξεις είναι το ισχυρότερο όργανο δημιουργίας. Κάθε πιθανός συνδυασμός τους έχει την απόλυτη, τη μοναδική δύναμη να ονομάζει τα πράγματα και τα φαινόμενα, θεμελιώνοντας έτσι τη βάση της ανθρώπινης σκέψης. Η υπόγεια διαδρομή των λέξεων, Δεκέμβριος 2009, Γιάννης Πολιτόπουλος

Greek Language

The Hellenic Drama


(A poem written in English

with Greek words)


In agony

to apologize

In the hysteria

of our prophetic epitaph


The ecstasy

of the economic ideology

organizes the throne

of misery


But poetry always

embarks to

her lyrical rhythm

without jealousy

for her expatriation


Yannis Politopoulos

VoicesNet

The winner of the March 2011 VoicesNet Writing Contest is "The look of the rain", a short story by Γιάννης Πολιτόπουλος of Greece.

Αρχική Αποφώνιση

Γράφοντας μεταφράζω τη σιωπή, καθώς πληθαίνουν οι απολήξεις των σκέψεων με την απαράμιλλη πανδαισία της λεκτικής ενσάρκωσής τους. Γιάννης Πολιτόπουλος

δ

Το μειλίχιο βλέμμα

Ένα όμορφο δειλινό στις αρχές του φθινοπώρου και το ήρεμο, το μειλίχιο βλέμμα της γυναίκας ατενίζει τις ύστατες αναλαμπές του ήλιου.

Κάτω από τη βεβαιότητα του μετώπου τα μάτια ερωτοτροπούν με την αιωνιότητα της ομορφιάς, με την απεραντοσύνη της θηλυκότητας.

Τα χείλη της γυναίκας βαμμένα στο κόκκινο του δειλινού παραμένουν κλειστά σφραγίζοντας με τη σιωπή τους τη βέβαιη επιστροφή του καλοκαιριού στη ζωή της. Θαρρεί κανείς πως κρύβουν σφιχτά στην αγκαλιά τους ένα υπέροχο μυστικό. Πρόκειται για το αρχέγονο στη ζωή της μυστικό της τελειότητας και του πόθου.

Το στέρνο της είναι κεντημένο με τα αστέρια των καλοκαιρινών νυχτών που αγαλλίασαν στη ζεστή αγκαλιά της ζωγραφίζοντας στο φεγγαρόφωτο τα ανεξίτηλα όνειρα μιας αυθεντικής γυναικείας επιθυμίας μια ζωή χωρίς συνηθισμένα όρια.

Τα χέρια της γυναίκας είναι μπλεγμένα ακριβώς πάνω από τα γόνατά της που φωσφορίζουν κάτω από το λευκό φόρεμα που ντύνει το σώμα της. Οι αντίχειρες ενώνονται κάτω από το δειλινό φως με τρόπο μαγικό εκπέμποντας στο περιβάλλον κάτι από την εντυπωσιακή θηλυκή ομορφιά της την οποία δεν έχει βρεθεί ακόμη ζευγάρι μάτια που να μη ζηλέψει.

Και τότε, κάποια δειλινή στιγμή συμβαίνει το γεγονός που αφιερώνεται στο μειλίχιο βλέμμα της γυναίκας.

Είναι η στιγμή που η τελευταία ηλιαχτίδα του δειλινού διατρέχει την επιφάνεια των ποδιών της ξεκινώντας λίγο κάτω από τα γόνατα και γράφοντας φιλιά καταλήγει πρώτα στους τέλεια λαξευμένους αστραγάλους της και τελικά στα πανέμορφα και συμμετρικά δάχτυλά της όπου κι αφήνει μεθυσμένο από πόθο την ύστατη δύναμή του αφιερωμένο για πάντα στη λατρεία της σάρκινης παρουσίας της γυναίκας ως θεάς του δειλινού.

Πρόκειται για μια διαδικασία, για ένα γεγονός που η γυναίκα βιώνει ολοκληρωτικά αλλά με τρόπο φυσικό, καθώς είναι συνηθισμένη στη λατρεία που της αποδίδεται με κάθε ευκαιρία από όλη την πλάση με τρόπο πρωτόγνωρο, εκπληκτικό, μαγικό. Γιατί έτσι συμβαίνει να ζει η γυναίκα τον ερχομό των νυχτών σε όλες τις εποχές, αφού τίποτα δεν μπορεί να της στερήσει το μυστήριο της απαστράπτουσας ομορφιάς της.

Τη στιγμή που η τελευταία ηλιαχτίδα χάνεται από τα πόδια της, τα χείλη της γυναίκας ανοίγουν απαλά σα λουλούδι και με τρόπο παραμυθένιο ευχαριστούν τη φύση για τη λατρεία της με ένα επιφώνημα αγαλλίασης που μόνο ο ήλιος αντιλαμβάνεται.

Έπειτα, η γυναίκα ανασηκώνεται από τη θέση της και μέσα στο κατάλευκο φόρεμά της απομακρύνεται λικνιζόμενη μέσα στο πρώτο σκοτάδι ευτυχισμένη που βιώνει το ταξίδι του ήλιου στο σώμα της με τον πιο παραμυθένιο τρόπο.

Παρασκευή, 8 Απριλίου 2016

Η αυθεντικότητα της γραφής


          Στην πορεία του λόγου του ο έρωτας αντιγράφει τα όνειρα της Ποίησης.
          Καθώς προσπορίζει το πρωτότοκο φιλί του ζευγαριού η Ποίηση ανεμίζει τα μυστικά της σε κάθε ακρογιαλιά του ανθρώπινου βλέμματος.
          Όπως δηλαδή συμβαίνει κάθε Άνοιξη με κάποιο εφηβικό ζευγάρι, το οποίο επιλέγει, για να ενσαρκωθεί στο άγγιγμα των βλεμμάτων του.
          Όπως τη φετινή Άνοιξη που η Ποίηση επέλεξε τον Άρη και τη Χαρά, δύο μαθητές με την απεραντοσύνη του μέλλοντος να ανακαλύπτει την αμοιβαιότητα των πιο ποιητικών συναντήσεών τους.
          Κι επειδή πολλοί άνθρωποι, κυρίως οι μεγαλύτεροι σε ηλικία, έπαψαν να πιστεύουν στα παραμύθια, η Ποίηση έρχεται διά της πραγμάτωσής της να τους επαναφέρει στη φυσιολογία της πραγματικής, της αυθεντικής ζωής.
          Έτσι, τα δύο παιδιά έγιναν, ξεχωριστά στην αρχή, φορείς του πιο αγνού έρωτα.
          Γιατί η Χαρά έγραψε στο εφηβικό σημειωματάριό της την ακροστιχίδα του αγαπημένου της αγοριού.
          Δείτε τι έγραψαν τα χέρια της:

Άμετρη είναι η
Ροή της αγάπης μου κάθε
Ημέρα που ζητώ το φιλί της
Σιωπής σου

          Και το κράτησε για μέρες πολλές η Χαρά το ποίημά της κρυμμένο στην τσάντα της.
          Κι ας μην ήξερε ακόμη ότι κι Άρης μονογραφούσε το δικό της όνομα, προκειμένου να της το χαρίσει και να της ζητήσει το πρώτο τους φιλί.
          Στο ανοιξιάτικο σακάκι του ο Άρης το είχε κρυμμένο το ποίημά του που έλεγε:

Χρυσαφένια χείλη
Αγγίζουν το φως στη
Ροή της
Άμετρης αγάπης μου

          Κι έτσι συνέβη η πραγμάτωση της τελειότητας, αφού η υπέρτατη εφηβική πίστη στο απροσδόκητο οδήγησε τα δύο παιδιά να επιλέξουν την ίδια ηλιόλουστη στιγμή ενός ανοιξιάτικου μεσημεριού, ώστε να χαρίσουν μεταξύ γέλιου και πρώτου φιλιού το καθένα το ποίημά του στο άλλο.
          Από τη στιγμή εκείνου του φιλιού μία καινούρια, πιο αυθεντική σχέση ξεκινούσε για το αιώνιο καλοκαίρι της ζωής τους.
          Γιατί την κρυστάλλινη διαφάνεια και δύναμη της αυθεντικής εφηβικής γραφής δεν την έχει κανένα κινητό τηλέφωνο και καμία διαδικτυακή συνομιλία.
          Αφού η γραφή ενός χεριού είναι προέκταση της ίδιας της ψυχικής αίσθησής του.
          Κι όταν η γραφή συνδέει τη συναισθηματική ζωή δύο παιδιών, τότε το πρώτο φιλί είναι αυτό που θριαμβολογεί για τον ερχομό της αγάπης.

Γιάννης Πολιτόπουλος

4 σχόλια:

  1. wish you a very happy weekend
    thank you for your nice words always

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. What a great place to visit - and fun to be there with people you love!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Now I didn´t understand text, but is very beautiful. I listen and looking out from my window. Winter going on.

    ΑπάντησηΔιαγραφή