The winner of the March 2011 VoicesNet Writing Contest is "The Look of the Rain", a short story by Yannis Apostolos Politopoulos of Greece.


Βράδυ. Ένα μικρό φως ταλαντεύεται για λίγο στο σκοτάδι. Κύματα οι διαβάτες στην προκυμαία. Σε λίγο η πανσέληνος διαχέεται στην ακροθαλασσιά. Γυμνή νυκτωδία σωπαίνει τη πλάση. Σα φιλί άλλης εποχής. Σιωπηλό, έντιμο, βέβαιο για τη δύναμή του. Άξαφνα, ένα ανθρώπινο χέρι γράφει :

Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2016

Ήλιος



          Το μικρό ποίημα είχε μέρες που ταξίδευε από χείλη σε χαρτιά.
          Ήταν ένα μικρό, ολιγόστιχο ποίημα αλλά με τη δύναμη ενός διαχρονικού παραμυθιού στις λέξεις των σκέψεων και των συναισθημάτων του.
          Ο ήλιος αναγνώριζε την αξία του και αναπαριστούσε τη νοητική μορφή του στις εκλάμψεις των αποχρώσεών του.
          Και μόνο οι μυημένοι στην ανάγνωση των ηλιαχτίδων μπορούσαν να διαβάσουν:

Σαν ακτή αγάπης
ο φλοίσβος της μνήμης

Στο σάρκινο βλέμμα
η μεθυστική απόφαση

Καμιά σιωπή
στις ανταλλαγές αγάπης

Απουσία ρημάτων
στα μνημεία της λήθης

          Κι ήταν πραγματικά ένα ποίημα μεστό από την απουσία των ρηματικών τύπων.
          Όχι γιατί τα ρήματα διαβιούν αταίριαστα με τις ηλιακές λάμψεις αλλά επειδή η πληθώρα των γραμματικών εκφάνσεών τους είχε αναλάβει την ούτως ή άλλως πεζόλογη έκφραση των δύσκολων θετικών επιστημών.
          Κι αν κάποιος, οποιοσδήποτε, αναρωτιόταν τι θα μπορούσε να συμβαίνει τις νύχτες με την κυριαρχία του σκοταδιού, ο ίδιος ο ήλιος είχε φροντίσει κατά τη διάρκεια της ημέρας να προϊδεάζει τα βλέμματα των θαυμαστών για τη δυνατότητα της αποθήκευσης στον απέραντο χώρο της ανθρώπινης μνήμης.
          Διότι ο ήλιος είναι απέραντα λαμπρός αλλά ουδέποτε διαταράσσει τη διαδοχή των φυσικών διαστάσεων της ζωής του σύμπαντος.
          Έτσι τα μικρά αλλά θαυματουργά ποιήματα, όπως αυτό, έχουν τη δυνατότητα να ζουν αλληλεπιδρώντας σε συναισθηματικούς κόσμους αναζητώντας τον τίτλο που στην αρχή δε συμπληρώνει το σώμα τους.
          Έτσι και το μικρό αυτό ποίημα βίωσε μιαν ηλιόλουστη ημέρα της άνοιξης την εύρεση του τίτλου του.
          Γιατί ένα μικρό κορίτσι το ονόμασε μονομιάς:

Ρήχη

          Έτσι το ποίημα ήταν πια το πιο απαλό θαλάσσιο τράβηγμα.

Γιάννης Πολιτόπουλος

5 σχόλια:

  1. Brilliant, the poem and photograph, well done Yannis.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. A very nice shadow, it goes well with the words. I hope you're having a great weekend, Yannis!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Thoughtful words and a lovely image dear Yannis and Vania. Have a great week!
    Hugs
    xoxoxo ♡

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. our shadow is a part of us which disappears with
    the light !
    all the best

    ΑπάντησηΔιαγραφή