Προμετωπίδα

Οι λέξεις είναι το ισχυρότερο όργανο δημιουργίας. Κάθε πιθανός συνδυασμός τους έχει την απόλυτη, τη μοναδική δύναμη να ονομάζει τα πράγματα και τα φαινόμενα, θεμελιώνοντας έτσι τη βάση της ανθρώπινης σκέψης. Η υπόγεια διαδρομή των λέξεων, Δεκέμβριος 2009, Γιάννης Πολιτόπουλος

Greek Language

The Hellenic Drama


(A poem written in English

with Greek words)


In agony

to apologize

In the hysteria

of our prophetic epitaph


The ecstasy

of the economic ideology

organizes the throne

of misery


But poetry always

embarks to

her lyrical rhythm

without jealousy

for her expatriation


Yannis Politopoulos

VoicesNet

The winner of the March 2011 VoicesNet Writing Contest is "The look of the rain", a short story by Γιάννης Πολιτόπουλος of Greece.

Αρχική Αποφώνιση

Γράφοντας μεταφράζω τη σιωπή, καθώς πληθαίνουν οι απολήξεις των σκέψεων με την απαράμιλλη πανδαισία της λεκτικής ενσάρκωσής τους. Γιάννης Πολιτόπουλος

δ

Το μειλίχιο βλέμμα

Ένα όμορφο δειλινό στις αρχές του φθινοπώρου και το ήρεμο, το μειλίχιο βλέμμα της γυναίκας ατενίζει τις ύστατες αναλαμπές του ήλιου.

Κάτω από τη βεβαιότητα του μετώπου τα μάτια ερωτοτροπούν με την αιωνιότητα της ομορφιάς, με την απεραντοσύνη της θηλυκότητας.

Τα χείλη της γυναίκας βαμμένα στο κόκκινο του δειλινού παραμένουν κλειστά σφραγίζοντας με τη σιωπή τους τη βέβαιη επιστροφή του καλοκαιριού στη ζωή της. Θαρρεί κανείς πως κρύβουν σφιχτά στην αγκαλιά τους ένα υπέροχο μυστικό. Πρόκειται για το αρχέγονο στη ζωή της μυστικό της τελειότητας και του πόθου.

Το στέρνο της είναι κεντημένο με τα αστέρια των καλοκαιρινών νυχτών που αγαλλίασαν στη ζεστή αγκαλιά της ζωγραφίζοντας στο φεγγαρόφωτο τα ανεξίτηλα όνειρα μιας αυθεντικής γυναικείας επιθυμίας μια ζωή χωρίς συνηθισμένα όρια.

Τα χέρια της γυναίκας είναι μπλεγμένα ακριβώς πάνω από τα γόνατά της που φωσφορίζουν κάτω από το λευκό φόρεμα που ντύνει το σώμα της. Οι αντίχειρες ενώνονται κάτω από το δειλινό φως με τρόπο μαγικό εκπέμποντας στο περιβάλλον κάτι από την εντυπωσιακή θηλυκή ομορφιά της την οποία δεν έχει βρεθεί ακόμη ζευγάρι μάτια που να μη ζηλέψει.

Και τότε, κάποια δειλινή στιγμή συμβαίνει το γεγονός που αφιερώνεται στο μειλίχιο βλέμμα της γυναίκας.

Είναι η στιγμή που η τελευταία ηλιαχτίδα του δειλινού διατρέχει την επιφάνεια των ποδιών της ξεκινώντας λίγο κάτω από τα γόνατα και γράφοντας φιλιά καταλήγει πρώτα στους τέλεια λαξευμένους αστραγάλους της και τελικά στα πανέμορφα και συμμετρικά δάχτυλά της όπου κι αφήνει μεθυσμένο από πόθο την ύστατη δύναμή του αφιερωμένο για πάντα στη λατρεία της σάρκινης παρουσίας της γυναίκας ως θεάς του δειλινού.

Πρόκειται για μια διαδικασία, για ένα γεγονός που η γυναίκα βιώνει ολοκληρωτικά αλλά με τρόπο φυσικό, καθώς είναι συνηθισμένη στη λατρεία που της αποδίδεται με κάθε ευκαιρία από όλη την πλάση με τρόπο πρωτόγνωρο, εκπληκτικό, μαγικό. Γιατί έτσι συμβαίνει να ζει η γυναίκα τον ερχομό των νυχτών σε όλες τις εποχές, αφού τίποτα δεν μπορεί να της στερήσει το μυστήριο της απαστράπτουσας ομορφιάς της.

Τη στιγμή που η τελευταία ηλιαχτίδα χάνεται από τα πόδια της, τα χείλη της γυναίκας ανοίγουν απαλά σα λουλούδι και με τρόπο παραμυθένιο ευχαριστούν τη φύση για τη λατρεία της με ένα επιφώνημα αγαλλίασης που μόνο ο ήλιος αντιλαμβάνεται.

Έπειτα, η γυναίκα ανασηκώνεται από τη θέση της και μέσα στο κατάλευκο φόρεμά της απομακρύνεται λικνιζόμενη μέσα στο πρώτο σκοτάδι ευτυχισμένη που βιώνει το ταξίδι του ήλιου στο σώμα της με τον πιο παραμυθένιο τρόπο.

Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2016

Ήλιος



          Το μικρό ποίημα είχε μέρες που ταξίδευε από χείλη σε χαρτιά.
          Ήταν ένα μικρό, ολιγόστιχο ποίημα αλλά με τη δύναμη ενός διαχρονικού παραμυθιού στις λέξεις των σκέψεων και των συναισθημάτων του.
          Ο ήλιος αναγνώριζε την αξία του και αναπαριστούσε τη νοητική μορφή του στις εκλάμψεις των αποχρώσεών του.
          Και μόνο οι μυημένοι στην ανάγνωση των ηλιαχτίδων μπορούσαν να διαβάσουν:

Σαν ακτή αγάπης
ο φλοίσβος της μνήμης

Στο σάρκινο βλέμμα
η μεθυστική απόφαση

Καμιά σιωπή
στις ανταλλαγές αγάπης

Απουσία ρημάτων
στα μνημεία της λήθης

          Κι ήταν πραγματικά ένα ποίημα μεστό από την απουσία των ρηματικών τύπων.
          Όχι γιατί τα ρήματα διαβιούν αταίριαστα με τις ηλιακές λάμψεις αλλά επειδή η πληθώρα των γραμματικών εκφάνσεών τους είχε αναλάβει την ούτως ή άλλως πεζόλογη έκφραση των δύσκολων θετικών επιστημών.
          Κι αν κάποιος, οποιοσδήποτε, αναρωτιόταν τι θα μπορούσε να συμβαίνει τις νύχτες με την κυριαρχία του σκοταδιού, ο ίδιος ο ήλιος είχε φροντίσει κατά τη διάρκεια της ημέρας να προϊδεάζει τα βλέμματα των θαυμαστών για τη δυνατότητα της αποθήκευσης στον απέραντο χώρο της ανθρώπινης μνήμης.
          Διότι ο ήλιος είναι απέραντα λαμπρός αλλά ουδέποτε διαταράσσει τη διαδοχή των φυσικών διαστάσεων της ζωής του σύμπαντος.
          Έτσι τα μικρά αλλά θαυματουργά ποιήματα, όπως αυτό, έχουν τη δυνατότητα να ζουν αλληλεπιδρώντας σε συναισθηματικούς κόσμους αναζητώντας τον τίτλο που στην αρχή δε συμπληρώνει το σώμα τους.
          Έτσι και το μικρό αυτό ποίημα βίωσε μιαν ηλιόλουστη ημέρα της άνοιξης την εύρεση του τίτλου του.
          Γιατί ένα μικρό κορίτσι το ονόμασε μονομιάς:

Ρήχη

          Έτσι το ποίημα ήταν πια το πιο απαλό θαλάσσιο τράβηγμα.

Γιάννης Πολιτόπουλος

5 σχόλια:

  1. Brilliant, the poem and photograph, well done Yannis.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. A very nice shadow, it goes well with the words. I hope you're having a great weekend, Yannis!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Thoughtful words and a lovely image dear Yannis and Vania. Have a great week!
    Hugs
    xoxoxo ♡

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. our shadow is a part of us which disappears with
    the light !
    all the best

    ΑπάντησηΔιαγραφή