Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2016

The walk


Word to word
the hand breathes

Phrase to phrase
the mind thinks

Sentence to sentence
the look creates

It is the narrow of writing
where the mind creates

Beneath the soul
a poem wins the indifference

Yannis Politopoulos

Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2016

Ηλιακή γραφή


          Με την εναλλαγή των σκέψεών η Μυρσίνη διέφευγε εύκολα τους κλυδωνισμούς της ανθρώπινης ζωής.
          Κι αισθανόταν πάντα ότι η ίδια είναι ένας ήλιος μέσα στο καταχείμωνο της ανθρώπινης καθημερινότητας.
          Γιατί ήταν μικρό κοριτσάκι, όταν εντελώς απρόσμενα μια μέρα του χειμώνα την αγκάλιασε ο ήλιος, σαν είδε τις σκέψεις της να ταλαντεύονται στην αγνή θάλασσα του μέλλοντός της.
          Με χαμόγελο αντιμετώπισε τότε η Μυρσίνη αυτήν την ηλιόλουστη προσφορά της ζωής της προς την απεραντοσύνη των γόνιμων σχέσεων.
          Κι ήλιος, που ζήλευε τις δυνατότητες του συναισθηματικού της κόσμου, έπιασε να γράφει στον ουράνιο θόλο ένα ποίημα για την αξία της Μυρσίνης.
          Τα πέρατα του ουρανού είδαν τότε τη δύναμη του χρυσαφένιου λόγου:

Το φως της Μυρσίνης

Σα βλέμμα ενάλιο
τα μάτια
αντηχούν στα πέρατα

Μικρή φωνή χαράς
όμοια φωτός
αναδύεται στο μέλλον

Τριαντάφυλλα υμνούν
το χάδι
που το μέλλον φέρνει

          Το βλέμμα της Μυρσίνης αγκάλιασε την ηλιακή γραφή και η φαντασία της ταξίδεψε πέρα κι από το άπειρο κι έγινε ήχος χαράς.
          Δεν της ήταν πια περίεργο που ένιωθε ξεχωριστή από κάθε άλλη ύπαρξη.
          Αφού το διαισθάνονταν πλέον κι η ίδια πως η ζωή της συνιστά το πιο όμορφο ταξίδι σε μία εποχή που για πολλούς άλλους είναι δύστροπη. Όχι όμως και για την ίδια, αφού την προστατεύει ο ίδιος ο ήλιος.
          Μπροστά στις σκέψεις της υποχωρούν οι αντιξοότητες και ανθίζουν τα λεκτικά τριαντάφυλλα.
          Άλλωστε, η Μυρσίνη είχε πάντα τη δυνατότητα να ενοποιεί τους παράλληλους μονολόγους σε αξιόλογους διαλόγους πέρα από την καθημερινότητα.
          Και τα ποιήματα που της ανήκουν, η Μυρσίνη τα εναποθέτει στα χέρια των ανθρώπων που αγαπά.
Γιάννης Πολιτόπουλος

Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2016

The cloud of silence


A rain of kisses
creates my feelings

A wave of dreams
creates my thoughts

By the looks of friends
a poem begins to feel

By the words of students
a proze starts to dream

Under the silence
a whole universe recites this poem

With every verse
a visitor becomes friend

So the silence goes away
and the cloud terminates it's existance

Because a new friendship
creates it's port

Yannis Politopoulos

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Under the universe


A warm night
my words travel to your hearts

A sunny day
my feelings smile to your minds

A wet evening
my thoughts go to your dreams

Using the air of friendship
my hands write for all of you

Because we are all hearts
over the same sea

It is the sea of touch
just a sweet look away from our lives

Yannis Politopoulos

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2016

The kiss that wept by love


Small, pure kiss
is waving to the  light

Alone for a long time
In dry lips

Until one night
two eyes saw it
for the first time

It seemed like a fairy tale
the first touch

As a love crossing
to happiness

Because it was worth waiting
deep in the chastity of
the united lips

Yannis Politopoulos

Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2016

Το φιλί της σιωπής


Το φεγγάρι ατενίζει
τα μάτια τους

Το αμυδρό φως υμνεί
τα χείλη τους

Κι η εναλλαγή του
με τα νυχτερινά σύννεφα
ομορφαίνει το άγγιγμα των χειλιών τους

Γιατί κυριαρχεί μια σιωπή
στην κοινή αγκαλιά τους

Ώστε η αλήθεια τους
ανάμεσά τους βεβαιώνεται

Αφού λέξη είναι ακόμη
κι η σιωπή τους
που τους ενώνει αγνά

Γιάννης Πολιτόπουλος

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2016

Φως διάστικτο αγάπης


          Με την αλληλέγγυα υφή του φωτός ένα νοητικό μείγμα εμβόλιμων συναισθημάτων ενσάρκωσε την αναδημιουργία του κόσμου.
          Αφού στον αέναο χώρο της αγάπης η επίτευξη μιας γόνιμης αρχής θεωρείται αυτονόητη.
          Όπως δηλαδή προέκυψε, όταν ένα ζευγάρι νέων ανθρώπων αναζήτησε το φως του ήλιου κατά τη διάρκεια μιας βροχερής ημέρας των αρχών του χειμώνα.
          Τότε, διά της απέραντης δύναμης της αγάπης, μία συμπαντική κουκίδα ήλιου στόλισε το πρωτόλειο φιλί του ζευγαριού.
          Κι όπως διαπιστώθηκε από την τυχαία συνύπαρξη αρκετών βλεμμάτων στον ίδιο χώρο, εντελώς ξαφνικά το πηγαίο φως του ήλιου διέλυσε διά των ηλιαχτίδων του κάθε βρόχινη ασυμμετρία, όπως έμοιαζε μια τέτοια στιγμή η βροχή.
          Η ένωση μάλιστα του ζευγαριού με το φως δημιούργησε στο παράλληλο σύμπαν της ανθρώπινης αγνότητας ένα απροσδόκητο ποίημα:

Με την υφή του μέλλοντος

Κάτι άυλο πλημμυρίζει
την ύλη

Με τα χάδια του γεννά
Την αίσθηση

Αφού παιδί αισθήσεων
είναι το φιλί

Και μη γελιέστε πως η λογική
μόνο επικρατεί

Αντικρίστε δίπλα στα χείλη σας
το χάδι που μαίνεται

          Τόσο πολύ άρεσε το ποίημα στα υγρά σώματα των βρόχινων βλεμμάτων της φύσης, που η βροχή τράβηξε πλώρη για άλλες πολιτείες.
          Διότι άνθρωποι που αναγνωρίζουν την παντοδυναμία της αγάπης, υπάρχουν παντού και γνωρίζουν πώς να σέβονται κάθε επαλήθευση της υπαρκτής ανωτερότητας της ανθρώπινης ψυχής.
          Η αγάπη άλλωστε ενδυναμώνεται κάθε φορά, κάθε αυθεντική στιγμή που οι άνθρωποι επιμηκύνουν την αυθεντικότητά της.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2016

Αγνάντεμα


Δεξιά
πάνω από τη θάλασσα
υψώνονται
φυσικά αγναντέματα

του έρωτα
της θέλησης
της μουσικής
του βλέμματος

αγναντέματα της ψυχής
όσων τα αντίκρισαν
μιαν όμορφη μέρα

με την άυλη
με την απρόσιτη
με την ανέγγιχτη
ομορφιά

εκείνης
της άλλης σιωπής
που μόλις διέκοψε
τη γέννηση του ποιήματος

Γιάννης Πολιτόπουλος

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2016

The nude feeling


Upon her look
a song
a memory
and a small kiss

Before her smile
a letter
a breath
and a little poem

In the narrow
of smiles
of breaths
a couple of poems
becomes true

Yannis Politopoulos

Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2016

Within her heart


The silence creates
her beauty

The memory travels
her feelings

The kisses follow
her miracle

By the dreams
of her loneliness
a couple begins to live

Yannis Politopoulos

Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2016

Ποίημα στην άκρη του κόσμου


          Με το διαυγές βλέμμα της αθωότητας των παιδιών ένα μικρό, ένα ελάχιστο ποίημα εναρμόνισε την ύπαρξή του με την καθημερινή πραγματικότητα που οι μεγάλοι επέλεξαν.
          Με τη φωτογένεια που αρμόζει στη συναισθηματική πληρότητα της ύπαρξής του, το ποίημα ξεκίνησε από τις μαγικές ακτές της Νότιας Αμερικής και συνέχισε τον ακατάπαυστο παιδικό ρυθμό του στις φιλόξενες θάλασσες της Ασίας.
          Ο ήλιος τόνιζε την πραγμάτωση του ποιήματος πληκτρολογώντας στον ουράνιο φυσικό υπολογιστή.
Έτσι, κάθε ανθρώπινο βλέμμα μπορούσε ακόμη και από τους δύο πόλους της γης να το απολαύσει :

Η γη των βλεμμάτων

Πανανθρώπινη ένωση δίχως τέλος
συνιστούν τα βλέμματα όλων μας

Κι οι καταιγίδες ακόμη
για την ομορφιά δουλεύουν

Μέχρι τη σύγκλιση των αντιθέσεων
ο ανθρωπισμός θα υπάρχει

Η επικράτηση των παιδικών βλεμμάτων
θα ισχυροποιήσει την αγάπη

Κι η συμπαντική συγκατάβαση
θα διαλύσει κάθε αντίθεση

          Με το κύμα των ωκεανών το ποίημα ξεκίνησε να μεταφέρεται στις λίμνες της Ασίας κι από εκεί στα πολύβουα σοκάκια της Βόρειας Αμερικής.
          Τα παιδιά το αντιλαμβάνονταν παντού πρώτα από όλους τους άλλους ανθρώπους και το χαμόγελο επένδυε στα χείλη τους το μέλλον των πιο χρυσαφένιων ημερών.
          Ώσπου κάπου στην άκρη του κόσμου το μικρό ποίημα ένιωσε την κούραση που αισθάνονται όλα σχεδόν τα ανθρώπινα δημιουργήματα και θέλησε να ξεκουράσει το γυμνό σώμα των αθώων λέξεών του.
          Τότε άκουσε λιγοστές φωνές να χλευάζουν την αθωότητά του και μία στενοχώρια πήρε να κατακλύζει τις φράσεις του.
          Μα ευτυχώς, πολύ σύντομα άκουσε τη φωνή ενός αθώου παιδιού να εκδιώχνει από τη γη όσους απομακρύνονται από τους φυσικούς νόμους της ανθρωπότητας, όπως είναι η αλληλεγγύη, η αλληλοπροσφορά και η αλληλοεκτίμηση.
          Αφού αιώνες τώρα, μόνο ένα ποίημα μπορεί να αλλάξει πραγματικά τον πλανήτη.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Σάββατο, 1 Οκτωβρίου 2016

Το φτωχό κορίτσι


          Σε μία προεξοχή του ακρογωνιαίου λίθου της κοινωνίας ένα γυμνό σύννεφο λέξεων αγγίζει την ενδόμυχη επιθυμία ενός κοριτσιού για σύντομη προσφυγή σε κάποια εκκολαπτόμενη μαγική ανάκαμψη.
          Το κορίτσι με τα πυκνά καστανά μαλλιά είναι συχνά δακρυσμένο εξαιτίας του παραλογισμού της φτώχιας που έχει εγκατασταθεί για τα καλά σε όλες σχεδόν της πτυχές της θεωρητικά τρυφερής ζωής του.
          Πολλά απογεύματα τα περνά διασχίζοντας τους άβολους πια δρόμους της πόλης, που κάποτε άνθιζε από χαμόγελα, τα οποία δε γνώριζαν ότι επίκειται συντομότατα η αναστολή οποιασδήποτε προόδου.
          Ακόμη και τώρα που οι ελάχιστοι εύποροι το κοιτάζουν με εμφανή τα σημάδια μιας αβέβαιης αδιαφορίας, το μικρό κορίτσι αντιστέκεται στη δυσπραγία των ημερών διαβάζοντας και γράφοντας.
          Το γνωρίζει πως ίσως υποχρεωθεί μεγαλώνοντας να εγκαταλείψει την πατρογονική γη, για κάποια άλλη πολύ πιο εύπορη αλλά και σχετικά αφιλόξενη σε επίπεδο ανθρώπινων σχέσεων.
          Ήδη άλλωστε έχει παρατηρήσει τους ξένους που έρχονται στις μαγικές ακτές των πρώτων θαλασσινών ονείρων του κατά τη διάρκεια των θερμών καλοκαιρινών ημερών και γνωρίζει πως δεν αρκεί η καλή διάθεση για την επίτευξη πιο ουσιαστικών ανθρώπινων σχέσεων.
          Έτσι το καστανό κορίτσι με τα απλοϊκά ρούχα και τη θηλυκή περηφάνια των λίγων φωτεινών Απριλίων της ζωής του παίζει και διαβάζει.
          Χρησιμοποιεί δηλαδή δύο αιώνιες, δύο αναλλοίωτες διαδικασίες, για να προστατεύσει όσο γίνεται τη φυσική ανεμελιά που η φύση προέβλεψε για την τρυφερή ηλικία του.
          Πολλά αγόρια μπορεί να δείχνουν ότι το αγνοούν αλλά το κορίτσι έχει εμπιστοσύνη σε κάθε σωματική και κυρίως σε κάθε ψυχική εκδοχή του.
          Το φαγητό του μπορεί να είναι λιγοστό αλλά δεν το πειράζει. Διότι το κορίτσι διαθέτει βλέμμα που πηγαίνει πολύ μακριά, πολύ πιο πέρα από εκεί όπου μπορεί να φτάσει τη χλωμό βλέμμα του ψεύτικου και συχνά παροδικού υλικού πλούτου.
          Το κορίτσι διαθέτει και φαντασία και εξυπνάδα, για να μπορεί να κατανοήσει περισσότερες από μία ή δύο εκδοχές της ανθρώπινης ζωής.
          Με τον τρόπο αυτό επιτυγχάνει να είναι ευχάριστο στο μεγαλύτερο πλήθος των ανθρώπων με τους οποίους συμβαίνει να συναναστρέφεται παροδικά ή διαχρονικά. Και το γνωρίζει πως ο ήλιος ενός πραγματικά όμορφου μέλλοντος έχει ήδη ανατείλει στη συμπαντική εκδοχή που κανένας επιστήμονας δε μπόρεσε ακόμη να μελετήσει ή να προβλέψει.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Σάββατο, 20 Αυγούστου 2016

Καλοκαιρινή μαγεία

Ένα απρόοπτο μικρό κοχύλι
βγήκε στην άμμο

ένα μικρό παιδί έσκυψε
και το πήρε στην παλάμη του

το έδειξε στον ήλιο
και το κράτησε στην αγκαλιά του

το πήρε μαζί του
για τις νύχτες που έρχονται

για να φωτίζει τα όνειρά του
σαν πέτρινος φάρος αιώνιας αγάπης

και να θυμίζει στους μεγάλους
πως τα παιδιά τα καταφέρνουν καλύτερα

Γιάννης Πολιτόπουλος

Πέμπτη, 11 Αυγούστου 2016

Art

When a song begins
a star smiles
by using our hearts

When a poem ends
a feeling kisses
by using our lips

When a painting smiles
a memory ends
by using our hands

But art exists forever
by using the eternal moment
of creation

And the silence is
its brother
under the feelings of living

Yannis Politopoulos

Πέμπτη, 4 Αυγούστου 2016

Vania


to my wife,

Light floods
the look of your eyes

Kiss loves
the sea of your lips

Moon praises
the caresses of your hair

They are smiling the dreams
of your emotions

They are resounding the notes
of your silences

Your steps glorify the
summer of our lives

Love marches in
the songs of our future

Eternity is our love
and life is getting more beautiful

Yannis Politopoulos

Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2016

Friends in my look


My language
can write for everyone

My voice
can hymn everybody

My love
can translate everything

My memory
can touch anything

It is because
I am something of all

What else can I teach
but the truth of real love

So today I swim
by my friends in the sea of future

Yannis Politopoulos

Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2016

The spirit of silence



(to our friend Matthew in Australia)

The idea of nothing
lost her meaning

The memory of everything
lost his silence

The feeling of existing
lost his feelings

So only a real dream
creates it's passion

Through our moments of confusion
our spirit can feel the unknown nothing

For a day of spiritual
we must stop the dialogs

Only the day of full silence
can save the world

Yannis Politopoulos

Πέμπτη, 14 Ιουλίου 2016

The kiss of knowledge

(Fora a book by our friend Petra M. Jansen) 


As soon as she pronounced his name
the sky smiled

As soon as he wrote her name
the sea chilled

By their first kiss
the wind stopped blowing

And when they looked at each others eyes
the words narrated their story

And the duration of one kiss
became a century of repeated love

And even the clouds smiled
in front of the reciprocity of their common future

Because the love is knowledge
sent by god
and eternal future

Yannis Politopoulos

Πέμπτη, 7 Ιουλίου 2016

The kiss of the sea


          It’s a hot noon at the middle of the summer. The adults are resting in the shadow or in the depth of their rooms.
          A child though can’t relax. As he thinks that the world is usually unfair. Because he recently saw the refugees children that have lived the war and not having food or toys and much more than this, no future. 
          The child doesn’t know and he doesn’t want to know who is responsible for the word’s inhumanities. He knows that it’s all our fault.
          And as his thought seems to stop, a tear drops from his right eye and he desides to sneak into the sea and get into it’s body.
          As he believes that the sea can give at least a temporary solution.
          And he does that. With no hesitation. And with no sun protection. The child knows that the sun loves him.
          Wearing the bath suit that his grandpa bought to  him with his saving money, dives into the body of the blue sea.
          And then he feels the sea kissing him with it’s watering lips.
          It’s that moment, where his dive starts, that the child understands that when the day of the universal kiss arrives, life will start from the beginning.
          And then the happiness will be forever. Because the “forever” is the look of the children.

Yannis Politopoulos

Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2016

Into the breath

Into the air
a poem reads her look

Into the sea
a kiss writes her feeling

In the fire
a look loves her kiss

Into the memory
a fairytale travels his smile

Into the arm
a dream carries his silence

Into the smile
a starlight remembers his poem

Until the beginning of non beginning

Yannis Politopoulos

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2016

The sun of friendship

With a smile
from Finland

With a kiss
from Germany

With a poem
from France

With a feeling
from U.S.A.

With a gift
from Australia

With a song
from Norway

With feelings
from my friends
in all countries
life becomes better

Because together
we build a better world
full of love
till the never ending future

Yannis Politopoulos

Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2016

Θαλασσινό όνειρο

Α

Η αντηλιά μιλά με χάδια
κάθε καλοκαίρι
υμνώντας τη θνητότητα

Γ

Καθώς μονογραφία μοιάζουν
τα χείλη
σαν η σιωπή δακρύζει φιλί

Α

Όπως το ζευγάρι των βλεμμάτων
μέσα στη φωτοχυσία
που αναρτά το απέραντο

Π

Μαζί ηχεί κι η αιώνια αρχή
των μύχιων πόθων
για τη γη των χαδιών

Η

Μέχρι τον πρωτόλειο κυματισμό
κάθε ανθρώπινης ομορφιάς
που ναυλώνει καράβι για το μέλλον

Γιάννης Πολιτόπουλος

Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2016

Small happiness for big dreams

Early in the morning starts its journey
the real friendship

Quickly goes by
in human occupations

As children go outing
in their golden future

At the bow they have
the caress of their dreams

In the stern they have
the purity of their youth

To the hold they have
the joy of their dreams

Because a boy
from one end of the earth
and a girl
on the other edge
they have the common journey to the swim
to unite them forever

Yannis Politopoulos

Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2016

The small port of fondling

Blue love illuminates
the calmness of beauty

Sunshine pleasure beckons
to every traveler

Looks of saltiness unite
all sentences

And see how joyfully
the beach is waiting for you all.

Do not be late immersed
in daily life
because summer already is dancing
to your gaze

Just a thought
just a dream
and above all a kiss
will unite us forever

Caress is the summer and loves you

Yannis Politopoulos