Βράδυ. Ένα μικρό φως ταλαντεύεται για λίγο στο σκοτάδι. Κύματα οι διαβάτες στην προκυμαία. Σε λίγο η πανσέληνος διαχέεται στην ακροθαλασσιά. Γυμνή νυκτωδία σωπαίνει τη πλάση. Σα φιλί άλλης εποχής. Σιωπηλό, έντιμο, βέβαιο για τη δύναμή του. Άξαφνα, ένα ανθρώπινο χέρι γράφει :

Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2015

Hymn to fellows

                                                                                             
                                                                                              to Bob Dylan,

Took again her blue road
the love

With a soft wind costume
she is traveling us

And we are all one family
in every thought

Since love always is installed
in our common glance

And since our lips believe
in the same eternity.

And nothing can stop
the light of
the common kiss of our lips

Yannis Politopoulos

6 σχόλια: