Recent Comment

Αναγνώστες

Σάββατο, 25 Απριλίου 2015

Creating


Roads of words
Rivers of eyes
Pictures of eye
that overlook the universe

Eyelids thoughts
Smiles of memories
Moments of consciousness
whitch are shortening the infinity

Feelings of courtesy
Uniqueness dreams
Uninvited  hours of season
that adding friendships

The creation is the future
of the multidimensional world

Yannis Politopoulos

Το μικρό πεζό κείμενο
της εβδομάδας:

Η τέχνη της κατάκτησης

          Στις απαρχές της εφηβικής ζωής συμβαίνουν γεγονότα, τα οποία αποβαίνουν καθοριστικά στην εξέλιξη της ποικιλόμορφης εξελικτικής πορείας των ανθρώπων.
          Η εφηβεία είναι άλλωστε η κατεξοχήν απρόβλεπτη εποχή και παρά της όποιες παροδικές δυσχέρειές της συνιστά την πιο ενδιαφέρουσα χρονική περίοδο.
          Και ειδικά σε πρωταγωνίστριες όπως η Μυρτώ, η περίοδος αυτή της ζωής αποτελεί ένα απρόβλεπτα δημιουργικό χρονικό σύστημα συσχετισμών. 
          Έτσι εξηγείται η επίθεση εφηβικού έρωτος που δέχτηκε η Μυρτώ.
          Γιατί τις εντυπωσιακές εμφανίσεις της με το πιάνο, το οποίο η Μυρτώ αγκάλιαζε με κάθε ρανίδα αγάπης της, διαδέχτηκε κάποια στιγμή η εκδήλωση θαυμασμού ενός συνομηλίκου της, ο οποίος ενασχολούμενος κι αυτός με το δικό του μουσικό όργανο, το βιολί, την προσέγγισε δειλά – δειλά στην αρχή και πιο επιθετικά αργότερα επιθυμώντας μια σχέση.
          Μέχρι τις στιγμές αυτές η Μυρτώ θεωρούσε ότι οι εφηβικοί έρωτες δημιουργούνται αποκλειστικά με βάση το κυρίαρχο ανά εποχή μοντέλο της ομορφιάς.
          Ως σκεπτόμενο κορίτσι που ήταν, η Μυρτώ προσπαθούσε να εξηγήσει ακόμη και τις πιο παράξενες εκδοχές της ζωής με βάση τη λογική.
          Ακριβώς για αυτόν το λόγο όμως επρόκειτο να της συμβεί το εξαιρετικά απροσδόκητο.
          Διότι από τον πρόχειρα έστω διατυπωμένο αγορίστικο ερωτισμό, η Μυρτώ επρόκειτο να μάθει έναν από τους πιο όμορφους, τους πιο ενδιαφέροντες νόμους της ανθρώπινης ζωής.
          Ότι υπάρχουν δηλαδή εκείνου οι άνθρωποι, οι οποίοι στην εφηβεία ερωτεύονται τις διαδικασίες.
          Κι αυτό το αγόρι συνέβη να την εντοπίσει διαμέσου των αρμονικών κινήσεών της πάνω στο πιάνο.
          Διότι ακόμη κι ένας άσχετος με τη διαδικασία της μουσικής μπορούσε με την πρώτη ματιά, με το πρώτο άκουσμα, να διαπιστώσει την αγάπη της για τη συμμετρία και την ομοιογένεια της τέχνης της.
          Δεν άργησε λοιπόν να έρθει και η στιγμή που η Μυρτώ αντιλήφθηκε πως η πιο μεγάλες αγάπες είναι και οι πιο δημιουργικές.
          Κι όπως πάντα, αφού θέλησε να είναι τέλεια η ίδια σε οτιδήποτε επιχειρεί, δέχτηκε να παίξει μουσική με αυτό το αγόρι που ήξερε τι να θαυμάζει επάνω της.
          Γιατί στην ανθρώπινη ζωή υπάρχουν οι κοινοί θνητοί αλλά υπάρχουν και οι λίγοι που, όπως η Μυρτώ, μπορούν να δημιουργούν υπερβαίνοντας την κοινοτυπία και την πεζότητα των ημερών μας.
          Το πιάνο που η Μυρτώ αγαπούσε χαμογελούσε από χαρά.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Our feelings


are the real world

Yannis Politopoulos

4 σχόλια:

Chun Park είπε...

You are a wonderful poet and a guiding light. Your poems are work of art. Remind us of the beauty of this multidimensional world.

Al είπε...

That's a warm poem and photo. Greetings from cold Colorado!

aimarii είπε...

Again you have got the right words and right feelings to write a lovely poem. I like.

MARTY είπε...

your words are beautiful and you understand the young people so well !
Love U2, the boss and Patti Smith